Harmancık tatil beldeleri

07/07/2026

29/04/2026

CUMA NAMAZINI KILDIRMAYAN İMAM,
RIDVAN HOCA.

Takvim yaprakları 1919’u gösteriyor. Kahramanmaraş düşman tarafından işgal altında, halk perişan. Fransız General işgali kutlamak için bir gece Kahramanmaraş’ta bir balo düzenler. Baloya herkesi ve özellikle Ermenileri de davet eder.

Baloya çok güzel bir ermeni kızı gelmiştir. Fransız general ermeni kızını gözüne kestirir ve kızı dansa davet eder. Fakat Ermeni kızı: “Kaledeki Türk Bayrağı inmedikçe sizinle dans edemem” deyip generalin teklifini geri çevirir.

Bunun üzerine General askerlerine: “Kaledeki o bez parçasını indirin” diye alçakça bir emir verir. Ertesi gün Cuma günü, Maraşlılar kaledeki Türk Bayrağı’nın indirilip yerine Fransız bayrağının asıldığını görürler.

Maraş halkı üzgün ve çaresizdir. Derken Cuma ezanı okunur ve halk Ulu Cami’de toplanır. Sinirler gergin, herkesin morali çok bozuktur. Cami’nin İmamı Rıdvan Hoca Cuma Hutbesi için minbere çıkar ve cemaatin şaşkın bakışları arasında Türk Bayrağını eline alıp şöyle der:

“—Ey Cemaat, minbere Cuma Hutbesi için çıkmadım, bilesiniz. Cuma namazı hür insanlar için farzdır. Kalesinde kendi bayrağı dalgalanmayan bir memlekette Cuma Namazı kılınmaz. Önce bayrağımızı yeniden dalgalandıralım sonra namazımızı kılarız.” der.

Bir anda camide tekbir sesleri yükselir. Halk bu duygu ve cesaretle kaleye hücum eder. Fransız askerleri korkudan ne yapacağını şaşırır ve bayrağımız tekbir sesleriyle yeniden göndere çekilir. Halk o gün Cuma Namazını kalenin burcunda kılar.

Tamamen gerçek olan bu olay sayesinde halkın milli bilinci uyanmış “Silah gücüyle inen bayrağımız, yeniden gönderde dalgalandırılmıştır.”

Ulu Cami imamı Rıdvan Hoca’nın ”—Maraş bize mezar olmadan düşmana gülizar olmaz. Kalesinde Türk Bayrağı dalgalanmayan ülkede Cuma Namazı kılınmaz” sözü tarihe altın harflerle kazınmıştır.
Maraş, Türk için işte bu yüzden çok değerlidir ve KAHRAMANMARAŞ ünvanını almıştır…

Keşke bütün imamlar senin kadar vatansever olsa 🙋‍♂️🇹🇷

15/04/2026

50 yaşını geçtikten sonra buna hazırlıklı olun! 🌳
Çünkü hayatta, herkesin er ya da geç girdiği dört aşamalı bir silinme süreci başlar.
Ve bil ki bu süreç, başkalarının elinde değil — tamamen senin kabullenişinle ilgilidir.
—
55 yaşına geldiğinde, iş hayatı seni silmeye başlar.
İster çalışan ol, ister patron…
Bir zamanlar seni heyecanlandıran o sabahlar, artık yorgunlukla başlar.
Yıllarca “vazgeçilmez” sandığın koltuk, bir gün sensiz de doluverir.
Ve o gün anlarsın ki, hiçbir makam kalıcı değildir.
Ne unvanın, ne kartvizitin, ne de o çok övündüğün başarıların...
Hepsi unutulur gider.
O yüzden egonu bırak. Çünkü o seni taşımıyor, sen onu taşıyorsun.
Ve o yükle ömrünün son demlerine huzurla varmak çok zordur.
—
65 yaşına geldiğinde, toplum seni siler.
Yüzünü unutanlar artar, seni arayanlar azalır.
Bir zamanlar birlikte güldüğün insanlar, başka şehirlerde, başka hikâyelerdedir artık.
Yeni nesil seni tanımaz.
“Eskiden müdürdüm, yöneticiydim, o zamanlar benim adım geçerdi” dersin belki,
ama kimse ilgilenmez.
Çünkü zamanın kendisi yenileri yüceltir, eskileri ise zarifçe unutturur.
Bunu kabullenmek, acı değil — olgunluğun ta kendisidir.
—
75 yaşına geldiğinde, ailen seni yavaş yavaş siler.
Çocukların büyür, kendi hayatlarının merkezine çekilir.
Torunların seni sever, ama kendi dünyalarında yaşarlar.
Artık ev sessizdir; kahkahalar yerini anılara bırakır.
Ziyaretler seyrekleşir,
ve fark edersin:
Bir zamanlar senin omuzlarında büyüyenler, şimdi kendi yüklerini taşımaktadır.
Ama alınma, darılma…
Bu da doğaldır.
Çünkü sen de bir zamanlar kendi anne ve babanı aynı şekilde geride bırakmıştın.
Hayat, hep bu devridaim içinde akar. ⏳
—
Ve nihayet 85 yaşına geldiğinde, zamanın kendisi seni silmek ister.
Artık takvimlerin önemi kalmaz.
Yüzler, isimler, hatta yıllar bile birbirine karışır.
Bir sabah aynaya bakarsın;
yılların ağırlığı gözlerinde birikmiştir.
Ama huzurun da oradadır.

Artık gürültü yoktur, hırs yoktur, beklenti yoktur.
Sadece kabulleniş vardır.
Bir ömrün toplamını düşünürsün ve anlarsın:
Hayat, aslında kazanmakla değil, bırakabilmekle tamamlanıyor.
—
Ve işte o an,
silinmek değil,
tam anlamıyla özgürleşmek başlıyor. 🌳