01/07/2026
ชีววิทยาเต่าซูลคาต้า (Sulcata Tortoise) และการเลี้ยง
โดย รศ.น.สพ.ดร. สมโภชน์ วีระกุล
ชีววิทยา
ชื่อสามัญ Sulcata tortoise (African Spurred Tortoise)
ชื่อทางวิทยาศาสตร์ Centrochelys sulcata
มีโครงสร้างร่างกาย ระบบการทำงานของอวัยวะภายใน และพฤติกรรมที่ถูกออกแบบมาอย่างสมบูรณ์ เพื่อให้พวกมันมีชีวิตรอดในสภาพแวดล้อมที่โหดร้ายและแห้งแล้งที่สุด
โครงสร้างภายนอกและลักษณะทางกายภาพ (Morphology)
ขนาดและน้ำหนัก (Size & Weight) ซูลคาต้าคือเต่าบกที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในทวีปแอฟริกา และใหญ่เป็นอันดับ 3 ของโลก รองจากเต่ากาลาปาโกสและเต่าอัลดาบรา ตัวผู้ที่โตเต็มวัยสามารถยาวได้ถึง 60–90 เซนติเมตร และมีน้ำหนักตัวได้มากถึง 45–100 กิโลกรัม ส่วนตัวเมียจะมีขนาดเล็กกว่า ประมาณ 30–40 กิโลกรัม
สีและกระดอง (Shell & Coloration) กระดองมีสีน้ำตาลทราย สีแทน หรือสีทอง เพื่อช่วยสะท้อนแสงแดดที่ร้อนระอุ และพรางตัวเข้ากับทุ่งหญ้าแห้งแล้ง บนแผ่นกระดองแต่ละแผ่นจะมีร่องลึกเป็นวงรอบ (Growth rings) ซึ่งเกิดจากการเจริญเติบโตในแต่ละช่วงเวลา เกล็ดขาหนา (Gular Scutes & Spurs): ขาหน้าของซูลคาต้าปกคลุมด้วยเกล็ดขนาดใหญ่และหนามาก ลักษณะคล้ายลิ่มทำหน้าที่สำหรับขุดดิน และใช้ขาช่วยปิดส่วนของหัวเมื่อหดเข้ากระดอง นอกจากนี้บริเวณโคนขาหลังจะมีปุ่มหนามยื่นออกมาชัดเจน เรียกว่าเดือย (Spurred)
การควบคุมอุณหภูมิร่างกาย (Thermoregulation)
เต่าซูลคาต้าเป็นสัตว์เลือดเย็น (Ectotherm) ร่างกายไม่สามารถสร้างความร้อนเองได้ จึงต้องพึ่งพาพฤติกรรมในการควบคุมอุณหภูมิ ได้แก่ โดยการเลือกที่อยู่อาศัย และการขุดโพรงลึก (Extensive burrowing) สามารถขุดโพรงใต้ดินลึกได้ถึง 3–4 เมตร และยาวได้มากกว่า 15 เมตร โพรงใต้ดินมีความสำคัญในการรอดชีวิต เพราะอุณหภูมิในโพรงจะคงที่และมีความชื้นสูง ช่วยป้องกันตนเองจากแดดและอากาศร้อนจัดในตอนกลางวันและอากาศหนาวจัดตอนกลางคืนในทะเลทราย และมีพฤติกรรมการจำศีลชั่วคราว (Aestivation) ในช่วงที่แห้งแล้งรุนแรงและขาดแคลนอาหาร ซูลคาต้าจะเก็บตัวอยู่แต่ในโพรงลึก เพื่อลดอัตราการเผาผลาญพลังงาน (Metabolic rate) และลดการสูญเสียน้ำ เป็นการจำศีลในฤดูร้อนที่ต่างจากสัตว์ในเขตหนาว
ระบบย่อยอาหารและโภชนาการ (Digestive System)
มีการหมักที่กระเพาะหมักส่วนหลัง (Hindgut fermentation) โดยอาศัยการทำงานของจุลินทรีย์ เนื่องจากอาหารหลักคือหญ้าแห้งที่มีเยื่อใยสูงและย่อยยาก ได้แก่ หญ้า และใบไม้ ซูลคาต้าจึงมีระบบย่อยอาหารส่วนลำไส้ใหญ่ที่พัฒนาขึ้นโดยใช้แบคทีเรียและจุลินทรีย์ช่วยหมักเพื่อย่อยเยื่อใยอาหารจากพืชให้กลายเป็นพลังงาน แต่พบว่าสัมประสิทธิ์การย่อยได้ไม่สมบูรณ์ จึงมักพบว่ามูลจะพบเศษอาหารที่ย่อยไม่ได้ อย่างไรก็ตาม พลังงานได้รับเพียงพอ
ระบบขับถ่ายและการสงวนน้ำ (Excretory System)
การขับกรดยูริก (Uric acid excretion) เต่าซูลคาต้าไม่ได้ขับถ่ายของเสียในรูปแบบของยูเรีย (Urea) เหมือนสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม แต่จะขับออกมาเป็นกรดยูริก (Uric acid) ซึ่งมีลักษระป็นผลึกเหลวสีขาวข้นขุ่นคล้ายในนก กลไกนี้ช่วยให้ร่างกายสูญเสียน้ำน้อยที่สุดในกระบวนการขับถ่ายของเสียออกจากไต มีกระเพาะปัสสาวะขนาดใหญ่ นอกจากใช้ในการเก็บของเสียแล้ว ยังทำหน้าที่สำรองน้ำปริมาณมากของร่างกาย เมื่อมันได้กินน้ำ มันจะเก็บกักน้ำไว้ในนี้ และในยามที่ร่างกายขาดน้ำ ไตจะดูดซึมน้ำจากกระเพาะปัสสาวะกลับไปหมุนเวียนใช้ใหม่ได้ ผ่านกระบวนการ renal portal system
วงจรชีวิตและการสืบพันธุ์ (Life Cycle & Reproduction)
อายุขัย (Lifespan) ซูลคาต้าเป็นสัตว์ที่มีอายุยืนยาวมาก ในธรรมชาติสามารถมีอายุได้ 50–80 ปี หรือมากกว่า 100 ปี หากได้รับการดูแลเป็นอย่างดีในสถานที่เลี้ยง
การจำแนกเพศ (Sexual dimorphism) จะเริ่มแยกเพศได้ชัดเจนเมื่อเต่ามีขนาดกระดองยาว 12-15 นิ้วขึ้นไป โดยพบว่าตัวผู้จะพบกระดองท้อง (Plastron) มีความเว้าลึกชัดเจน เพื่อใช้ในการขึ้นขี่ตัวเมีย และมีหางที่ยาวหนากว่า ขณะที่ตัวเมียจะมีกระดองท้องที่แบนราบเรียบ และมีหางสั้นแบนกว่า เพื่อสะดวกในการออกไข่การวางไข่ (Nesting) หลังการผสมพันธุ์ ตัวเมียจะขุดหลุมลึกประมาณ 15-20 เซนติเมตรเพื่อวางไข่ โดยสามารถวางไข่ได้ครอกละ 15–30 ฟอง บางครั้งมากถึง 40 ฟอง และอาจวางไข่ได้หลายครอกในหนึ่งปี ไข่จะใช้เวลาฟักยาวนานประมาณ 90–120 วัน ขึ้นอยู่กับอุณหภูมิและความชื้นในดิน
ถิ่นที่อยู่อาศัย
มีถิ่นกำเนิดในพื้นที่แห้งแล้งแถบขอบทะเลทรายซาฮาราและเขตซาเฮล ครอบคลุมประเทศเซเนกัล มอริเตเนีย มาลี ชาด ซูดาน และเอธิโอเปีย สภาพแวดล้อมตามธรรมชาติมีลักษณะเป็นทุ่งหญ้ากึ่งแห้งแล้ง (Semi-arid) ทุ่งหญ้าสะวันนา และบริเวณรอยต่อทะเลทราย จึงสภาพอากาศที่ร้อนจัดในตอนกลางวันและอากาศเย็นลงในตอนกลางคืน มีฤดูแล้งยาวนาน ดังนั้นจึงมักพบการขุดโพรงลึกเป็นที่อาศัย โดยโพรงเหล่านี้จะมีความชื้นสูง หรือขุดจนกระทั่งความชื้นเหมาะสม ซึ่งเป็นวิธีการเดียวกันกับการขุดโพรงและวางไข่ในอุณหภูมิและความชื้นที่เหมาะสม หรือการหลบใต้พุ่มไม้เพื่อการหลบภัยและป้องกันตนเองจากสภาพอากาศที่รุนแรง เนื่องจากเป็นสัตว์เลือดเย็น
การจัดที่เลี้ยง
การเลี้ยงในไทยจึงเหมาะกับพื้นที่แล้ง กลางแจ้งจะดีกว่าการเลี้ยงในบ้านหรือสวนขนาดเล็ก (indoor) จะส่งผลต่ออัตราการเจริญเติบโตอย่างชัดเจน ด้วยอิทธิพลของความเหมาะสมของแสงแดด หรือชนิดของแสงอุลตราไวโอเลต (UVA & UVB) อุณหภูมิสิ่งแวดล้อมที่เลือกได้ การระบายอากาศตามธรรมชติ รวมทั้งการรักษาความชื้นจากความหลากหลายของพื้นที่หรือการสร้างโอกาสในการขุดโพรงพักอาศัย เนื่องจากประเทศไทยมีความร้อนชื้นในบงฤดูกาล ที่หลบควรมีการระบายอากาศและป้องกันความชื้นแฉะได้ดี และการเลี้ยงตามธรรมชาติจะเพิ่มโอกาสในการหาอาหารและน้ำได้เองร่วมกับอาหารที่จัดหาให้
ขนาดพื้นที่เลี้ยงเต่าซูลคาต้า ขึ้นอยู่กับขนาดตัวและอายุ เนื่องจากพวกมันเป็นเต่าบกที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ของโลก และเติบโตเร็วมาก จึงต้องการพื้นที่กว้างขวางเพื่อเดินออกกำลังกายและขับถ่ายขนาดพื้นที่ตามช่วงอายุ
ลูกเต่า จะนับจากแรกเกิดถึง1 ปี และยังรวมถึงเต่าที่มีขนาดไม่เกิน 4 นิ้ว ซึ่งการเลี้ยงในที่แคบและไม่เหมาะสมอาจทำให้นับเต่าที่อายุมากกว่านี้ได้ ขนาดพื้นที่อย่างน้อย 60 x 90 เซนติเมตร (กว้าง x ยาว) สามารถเลี้ยงในกระบะพลาสติก กล่องไม้ หรือตู้กระจกในร่มได้ เพื่อควบคุมความแตกต่างของอุณหภูมิและความชื้น ลดความเสี่ยงในช่วงแรกของวัย แต่ในตัวที่อายุมากแล้ว แม้ว่าจะยังคงไม่เกิน 4 นิ้ว ควรพิจารณาปรับการเลี้ยง
เต่าวัยรุ่น หรือ 1 - 3 ปี หรือมีขนาด 5 - 10 นิ้ว ที่จริงขนาดจะแตกต่างกันอย่างมาก หากเลี้ยงเหมาะสมในช่วงอายุนี้ ขนาดพื้นที่อย่างน้อย 1.5 x 2 เมตร ควรเริ่มปรับมาเลี้ยงในคอกกลางแจ้งหรือกั้นห้องเฉพาะ เพื่อให้เต่าได้เดิน ขุด มีกิจกรรม และรับแสงแดด
เต่าเต็มวัย หรือ 4 ปีขึ้นไป มีขนาดแตกต่างกันอย่างมาก ควรมีตั้งแต่ 15 นิ้ว ไปจนถึงมากกว่า 30 นิ้ว ขนาดพื้นที่อย่างน้อย 3 x 5 เมตร ต่อเต่า 1 ตัว วัยนี้เลี้ยงปล่อยทุ่งหรือยิ่งกว้างยิ่งดี จะให้ดีที่สุดควรเลี้ยงในคอกสนามหญ้ากลางแจ้งเท่านั้น
ข้อกำหนดสำคัญและพื้นฐานในการเลี้ยง
รั้ว หากเลี้ยงกลางแจ้งควรมีรั้วที่แข็งแรง ต้องสูงอย่างน้อย 50 - 60 เซนติเมตร และต้องฝังลึกลงใต้ดินอย่างน้อย 30 เซนติเมตร เนื่องจากซูลคาต้าเป็นนักขุดพละกำลังสูง สามารถพังรั้วหรือขุดดินมุดหนีได้ง่าย พื้นผิวควรเป็นพื้นดินปนทรายปูด้วยหญ้า หลีกเลี่ยงพื้นปูนซิเมนต์ล้วน เพราะจะทำให้เล็บและกระดองท้อง (Plastron) สึกกร่อน รวมถึงส่งผลต่อข้อต่อขาของเต่า โซนหลบภัย (Shelter) ต้องมีบ้านเต่า ใต้ถุนหรือร่มเงาที่แห้งสนิท หรือที่ขุดโพรง เพื่อให้เต่าใช้หลบฝนและหลบแดดจัดในตอนกลางวันเพื่อให้จัดพื้นที่ได้อย่างเหมาะสมที่สุด
หลอด UV ที่จำเป็นที่สุดสำหรับเต่าซูลคาต้าที่เลี้ยงแบบ indoor แม้กระทั่งในฤดูฝนและฤดูหนาวที่มีแสงแดดลดลง คือหลอด UVB เนื่องจากในธรรมชาติพวกมันอาศัยอยู่กลางแจ้งและได้รับแสงแดดจัด แสง UVB จึงมีความสำคัญอย่างยิ่งในการช่วยสังเคราะห์วิตามิน D3 เพื่อดูดซึมแคลเซียมไปใช้ในการเจริญเติบโต ป้องกันโรคเมตาบอลิกกระดูก (MBD) และช่วยให้กระดองแข็งแรง ไม่ผิดรูปคุณสมบัติเฉพาะของหลอด UV ที่เหมาะสมกับเต่าซูลคาต้า ควรมีค่าความเข้มแสง (UVB Percentage) ต้องใช้หลอดประเภท Desert Type (10.0 หรือ 12.0) ค่านี้หมายถึงปริมาณรังสี UVB ที่มีความเข้มข้นสูง เหมาะสำหรับสัตว์เลื้อยคลานที่มาจากทะเลทรายหรือพื้นที่โล่งแจ้งอย่างซูลคาต้า ห้ามใช้หลอดประเภท Rainforest (5.0) เพราะความเข้มข้นต่ำเกินไปสำหรับเต่าชนิดนี้
ประเภทของหลอดไฟ หลอดแบบหลอดฟลูออเรสเซนต์ยาว (T5 HO หรือ T8) แนะนำแบบ T5 ขนาด 10% หรือ 12% เนื่องจากให้การกระจายแสงสว่างและรังสี UVB ครอบคลุมพื้นที่กว้าง ช่วยให้เต่าได้รับรังสีสม่ำเสมอทั่วทั้งตัวขณะเดิน หลอดแบบขั้วเกลียว (Compact / Spiral) เหมาะสำหรับพื้นที่ขนาดเล็กหรือลูกเต่าแรกเกิดในกระบะเลี้ยงแคบ ๆ แต่มีข้อจำกัด คือ รัศมีการส่องสว่างจะเป็นจุดแคบ ๆ หลอดแบบ Mercury V***r (All-in-One) เป็นหลอดที่ให้ทั้ง UVB, UVA และความร้อน (Heat) ในหลอดเดียวกัน เหมาะสำหรับการจำลองแสงอาทิตย์ในจุดผิงแดด (Basking Spot) แต่ข้อเสียคือไม่สามารถเปิดแยกเฉพาะแสงโดยไม่ให้ความร้อนได้ ระยะห่างในการติดตั้งที่ปลอดภัยระยะห่างปกติควรติดตั้งหลอดไฟห่างจากกระดองเต่าประมาณ 25 - 40 เซนติเมตร (ขึ้นอยู่กับกำลังวัตต์และประเภทหลอดตามคู่มือของแต่ละแบรนด์) หากติดใกล้เกินไป รังสีและความร้อนอาจทำให้ตาเต่าอักเสบหรือผิวหนังไหม้ได้ แต่ถ้าติดสูงเกินไป เต่าจะไม่ได้รับรังสี UVB เลยเนื่องจากรังสีจะเจือจางไปกับอากาศสิ่งกีดขวาง รังสี UVB ไม่สามารถทะลุกระจกหรือพลาสติกใสได้ ดังนั้นต้องติดตั้งหลอดไฟไว้ด้านในคอกโดยไม่มีอะไรคั่น หากมีตะแกรงกั้น มุ้งลวดจะลดทอนความเข้มข้นของ UVB ลงไปประมาณ 30-50%
อายุการใช้งานและการเปลี่ยนหลอดต้องเปลี่ยนทุก ๆ 6 - 12 เดือน แม้ว่าหลอดไฟจะยังส่องสว่างสีฟ้าหรือสีขาวอยู่ แต่สารเคลือบที่ผลิตรังสี UVB จะเสื่อมสภาพไปตามชั่วโมงการใช้งาน หากปล่อยทิ้งไว้เต่าจะไม่ได้รับสารอาหารที่จำเป็น จึงต้องจดวันที่เริ่มใช้งานและเปลี่ยนหลอดใหม่ตามกำหนด ผู้เลี้ยงควรมี solar meter ใช้วัดคุณภาพของหลอดไฟและแสงแดดตามธรรมชาติเสมอ ระยะเวลาการเปิดใช้งานเปิดวันละ 10 - 12 ชั่วโมง เพื่อรักษา photoperiod ให้เหมาะสมกับชนิดของเต่า ควรเปิดเลียนแบบเวลาของแสงอาทิตย์ตามธรรมชาติ ได้แก่ เปิด 06.00 น. และปิด 18.00 น. ประมาณ 12 ชั่วโมง เมื่อเทียบกับในฤดูร้อน และต้องปิดไฟให้มืดสนิทในตอนกลางคืนเพื่อให้เต่าได้พักผ่อนอย่างเต็มที่
แหล่งอาหารและน้ำ
เต่าซูลคาต้าเป็นสัตว์กินพืช 100% (Strict herbivore) ที่ต้องการอาหารที่มีเยื่อใย (Fiber) สูงมาก โปรตีนต่ำ และแคลเซียมสูง ระบบย่อยอาหารของพวกมันถูกออกแบบมาเพื่อย่อยพืชแห้ง ใบไม้ และหญ้า หากได้รับอาหารที่มีโปรตีนหรือน้ำตาลสูงเกินไปจะทำให้เกิดภาวะลำไส้อืด ไม่ขับถ่าย หรือท้องเสียในบางรายจากลำไส้อักเสบและเสียสมดุลจุลินทรีย์ในทางเดินอาหาร และกระดองปูดผิดรูป (Pyramiding) จากภาวะขาดแคลเซียมจากอาหารและได้รับฟอสฟอรัสมากและไม่สมดุลกับระดับการได้รับแคลเซียม (Ca:P ratio)
พีรามิดอาหาร
ปรกติเต่าซูลคาต้าโตเต็มวัยจะกินอาหารที่ 2 - 5% ของน้ำหนักตัว แต่ในลูกเต่าวัยแรกฟักถึงวัยรุ่นอาจต้องการมากถึง 8 - 15% ของน้ำหนักตัว ดังนั้นเต่าโตเต็มวัยที่มีน้ำหนัก 40 กิโลกรัม จะต้องการอาหารระหว่าง 0.8-2 กิโลกรัม
แหล่งอาหารหลัก (80-90%) ของซูลคาต้า คือ หญ้าและพืชใบเขียว ที่มีเยื่อใยสูง ที่หาได้ในไทย ได้แก่ หญ้าสดต่าง ๆ หญ้ามาเลเซีย หญ้าแพงโกล่า หญ้าเนเปียร์ หญ้าขน และวัชพืชอื่น ๆ และหญ้าแห้งสามารถนำมใช้ได้ ได้แก่ หญ้าทิโมธี อัลฟัลฟ่าซึ่งเป็นพืชตระกูลถั่วที่ใช้ในปศุสัตว์ บางรายงานแนะนำให้เฉพาะลูกเต่าเพราะโปรตีนและแคลเซียมสูง ขณะที่เต่าโตควรเลี่ยงเพราะอาจทำให้เกิดนิ่ว หรือให้เมื่อพบปัญหาโรคเมตาบอลิกกระดูก หลังผสมและเริ่มสร้างเปลือกไข่ ซึ่งต้องสังเกตและเคยมีประวัติเปลือกไข่ไม่สมบูรณ์ หญ้าโอ๊ต และยังใช้ใบไม้และพืชพื้นบ้าน (Browser) ได้ดี เช่น ใบหม่อน ใบบัวบก ใบชบาและดอกชบา ใบไทร ใบมะละกอ และใบไม้หลากหลายชนิด แทบจะกินได้หมด แต่ระวังพืชที่มีพิษและควรศึกษาเพิ่มเติม
อาหารเสริมและอาหารเม็ด (10-20%) ควรเลือกสูตรสำหรับเต่ากินพืชที่มีระดับเยื่อใยสูงหรือทำมาจากหญ้าเป็นแหล่งสำคัญของวัตถุดิบ ต้องฝึกการกินตั้งแต่เด็กจะช่วยให้คุ้นเคย อาหารที่มีระดับเยื่อใยสูงและยังเป็นแหล่งพลังงาน วิตามิน แร่ธาตุ และโพรไบโอติกส์ เช่น RANDOLPH BTW Tortoise Care และ VETREC ZOO NUTRITION Galapagos Aldabra Sulcata for Large Tortoise เป็นต้น นำมาพรมน้ำเพียงเล็กน้อยให้นุ่มก่อนวางให้กิน ช่วยเสริมสารอาหารที่หญ้าและพืชต่าง ๆ ยังขาดได้ และเต่าเลี้ยงมักขาดความหลากหลายของอาหารต่างจากธรรมชาติ ยังช่วยเสริมจุลินทรีย์สำหรับการหมักย่อยอาหารและป้องกันทางเดินอาหาร
ผักและผลไม้ ควรให้เพียงเล็กน้อย ได้แก่ ฟักทอง แครอท แตงกวา ให้สัปดาห์ละครั้งหรือน้อยกว่านั้น ไม่ควรให้ผลไม้รสหวาน เพราะน้ำตาลและระดับคาร์โบไฮเดรตเกินจะส่งผลให้เกิดการหมกด้วยจุลินทรีย์ให้กรดแลคติกสูงกว่าภาวะปรกติ ก่อให้เกิดภาะกรดในทางเดินอาหาร เสี่ยงต่อความเจ็บป่วยและลำไส้อักเสบรุนแรงทั้งแบบเฉียบพลันและเรื้อรัง ในกรณีที่ไม่ได้ให้อาหารเม็ดควรเสริมผงแคลเซียมและวิตามิน ควรโรยแคลเซียมสูตรผสมวิตามิน D3 บนอาหารสัปดาห์ละ 1-2 ครั้ง
แหล่งน้ำ เพื่อให้เข้าใจอย่างถูกต้อง จึงต้องอธิบายถึงรูปแบบการได้รับน้ำของเต่าบก น้ำจัดเป็น 3 รูปแบบ ได้แก่ น้ำที่กินเข้าไปโดยตรง (free water) น้ำที่ได้พร้อมกับอาหาร (perform water) และน้ำที่ได้จากการสันดาปในร่างกาย (oxidative water) แม้จะเป็นเต่าทะเลทรายแต่ซูลคาต้าจำเป็นต้องเข้าถึงน้ำสะอาดตลอดเวลาเพื่อป้องกันโรคนิ่วในทางเดินปัสสาวะ ซึ่งเป็นปัจจัยเสี่ยง แม้ว่าเต่าจะมีโอกาสได้รับกรดออกซาลิกจากพืชได้ง่ายซึ่งพบเป็นนิ่วแคลเซียมออกซาเลตที่พบมากเป็นอันดับแรกตั้งแต่อายุยังน้อย หรือนิ่วแคลเซียมคาร์บอเน็ตจากอาหารเม็ด หรือเสี่ยงต่อการเกิดนิ่วยูเร็ตจากกรดยูริกจากได้รับอาหารโปรตีนสูง เช่น อาหารสุนัขและแมว การได้รับอาหารที่ทำมาจากปลาป่น หรือผู้เลี้ยงในอดีตที่เคยเลี้ยงด้วยเนื้อด้วยความเชื่อผิด ๆ ไม่ว่าจะเป็นนิ่วชนิดใดก็ตาม การได้รับน้ำที่เพียงพอจะช่วยลดปัญหานี้ได้ เมื่อเต่าซูลคาต้าเข้าถึงน้ำสะอาด พวกมันสามารถกินน้ำได้มากถึง 15% ของน้ำหนักตัว ภายในระยะเวลาสั้น ๆ เพียงครั้งเดียว เพื่อสะสมน้ำไว้ในกระเพาะปัสสาวะ ถาดน้ำในคอกต้องเป็นถาดขอบตื้นที่เต่าสามารถเดินขึ้นลงได้ง่ายและไม่พลิกคว่ำ หากเป็นบ่อระดับน้ำต้องไม่สูงเกินคางของเต่าเพื่อป้องกันการจมน้ำ และต้องเปลี่ยนน้ำทุกวันเพราะเต่าจะคล้ายกับสัตว์เลื้อยคลานหลายชนิด คือ ชอบขับถ่ายใส่ถาดน้ำ และสิ่งหนึ่งที่ผู้เลี้ยงจำนวนไม่น้อยที่ไม่ทราบ คือการรับ free water โดยกระบวนการ renal portal system ในภาวะที่สัตว์ต้องการสงวนน้ำในร่างกาย จะดึงน้ำจากการแช่ผ่านทางรูทวารสู่ทวารรวม (cloaca) และจำนวนหนึ่งถูกบีบตัวย้อนกลับ (antiperistalsis) ไปถึงลำไส้ใหญ่ ด้วยอิทธิพลของฮอร์โมนอาร์จีนีนวาโซโทซิน (arginine vasotocin) ทำให้เกิดการเปิดของช่องรับน้ำ (aquaporin) ทำให้การแช่น้ำทำให้เต่าซูลคาต้าได้รับน้ำไปด้วยวิธีนี้ได้เช่นกัน และอิทธิพลของฮอร์โมนและกระบวนการนี้จึงไปกระตุ้นให้เกิดการขับถ่ายก่อนในลำดับแรก ก่อนจะเกิดการบีบตัวย้อนกลับไล่น้ำไปยังลำไส้ใหญ่ ล้วนเป็นผลทางด้านสรีรวิทยา ไม่ใช่เป็นเพียงพฤติกรรมของเต่า ผมจึงแนะนำให้ลูกเต่าซูลคาต้าแช่น้ำมาเกินกว่า 15 ปี เพื่อลดปัญหาการขาดน้ำและนิ่วโดยให้แช่ทุกวัน วันละ 1 ครั้ง ครั้งละ 15-30 นาที และด้วยวิธีนี้ช่วยลดการเกิดนิ่วได้ ยังช่วยลดการสูญเสียแคลเซียมจากการไปจับรวมตัวเป็นผลึกนิ่ว หากเต่าไม่ได้รับน้ำโดยอิสระด้วย 2 วิธีนี้ ยังสามารถรับได้จากอาหารสด หรือการนำอาหารไปพรมด้วยน้ำ และหากไม่ได้น้ำเลย ยังใช้การสันดาปคาร์โบไฮเดรต ไขมัน และโปรตีนในร่างกาย ที่พบได้ในเขตแห้งแล้งมาก ที่เต่าแทบจะหาน้ำไม่ได้เลยจากอาหารหรือธรรมชาติ จึงทำให้สัตว์ชนิดนี้อดน้ำได้ดี ลูกเต่าจะมีความเสี่ยงในการสูญเสียน้ำได้ง่าย โดยพบว่าลูกเต่าแรกเกิดจะสูญเสียน้ำผ่านการระเหยจากผิวหนังและลมหายใจได้ง่ายกว่าเต่าโต โดยสูญเสียน้ำประมาณ 0.4 – 1.1% ของน้ำหนักตัวต่อวัน ในขณะที่เต่าโตเต็มวัยสูญเสียน้อยมากเพียง 0.1 – 0.17% เท่านั้น จึงเป็นอีกเหตุผลว่าทำไมจึงต้องนำลูกเต่ามาแช่น้ำอุ่นทุกวันเพื่อชดเชยน้ำที่เสียไป
![📢 [ #ประกาศด่วน] พบสุนัขติดเชื้อพิษสุนัขบ้า พื้นที่ ต.คูบางหลวงตรวจพบสุนัขติดโรคพิษสุนัขบ้า จำนวน 1 ตัว ในพื้นที่ หมู่ ...](https://img4.petshops1.com/259/242/1695417452592424.jpg)
