14/08/2026
For My Beloved Woody
My beloved Woody,
Today I have no words, and yet there are so many things I still want to say to you.
I have known you since the day you were born. I knew you when you were just a little puppy, living with a farmer. At some point, you decided that you wanted to be part of our pack. And one day, you chose the house at the very top on the left. You moved in – and from that moment on, that was your home.
Our home was your home too.
Yesterday, we lost you.
We don't know exactly what happened. We can only suspect that perhaps you ate rat poison. Maybe it was something else. We may never know.
But there is one thing I know for certain: I wish with all my heart that I could have saved you.
I am so incredibly sorry, Woody.
Please forgive me for not being there in time. If only I could turn back time…
But among all this pain, there is also so much gratitude.
Gratitude that you existed.
Gratitude that you came into our lives.
Gratitude for every single memory you gave us.
You were not just a dog.
You were Woody. You were family. You were part of our lives.
I will never forget the time when you went home with someone because they thought you were a stray. They felt sorry for you and wanted to give you a home.
But you already had a home.
You belonged to us.
We searched for you for months.
And I will never forget how incredibly happy we were when we finally found you and had you back with us.
Our Woody was home again.
And then there were all your little adventures.
You would repeatedly walk to Bluport and down to the beach. People thought someone had abandoned you there. But no, Woody – you simply wanted to be there.
You would wait until the tuk-tuk driver came and took you safely home again, back to Soi Putharaksa.
You knew your way.
You knew your home.
And you knew where you belonged.
And every Wednesday, you were there.
Whenever animals came to our clinic to be sterilized, you were right in the middle of everything. You welcomed them, watched what was happening, and somehow had to be part of it all.
You were always there.
And that is why everything feels so quiet now.
A part of our everyday life is missing.
A part of our pack is missing.
A part of our hearts is missing.
I hope so much that you are somewhere beautiful now. That you have no pain anymore. That you are free, healthy and happy.
And I hope you know how deeply you were loved.
Maybe you are young again. Maybe you are running across a beautiful, endless field, free from pain and fear.
Maybe you sometimes look back and wait for us.
And if there truly is a heaven for animals, I hope that you have arrived there safely and that someone has taken you into their arms and told you that everything is going to be okay.
And one day, my dear Woody, I hope we will see each other again.
Until then, your stories will stay with us.
Your place will remain here.
And you will remain forever in our hearts.
Please forgive me for not being able to save you in time.
I will miss you for as long as I live.
From the bottom of my heart, I also want to thank Auntie Nong, who adopted you, welcomed you into her life and loved you so incredibly much. Thank you for giving Woody a home and surrounding him with love.
Thank you also to Dr. Tarn, who always does everything she can for our animals, no matter how sick or helpless they are when they arrive. I know our animals are in safe hands with her.
And thank you to Goi Bravo, who takes our animals to Phetchaburi again and again – at any time of day, no matter how far the journey is. Thank you for always being there.
Thank you to all of you.
Thank you for loving Woody.
Thank you for being there for him.
Thank you for being there for all of our animals.
My dear Woody,
you are gone, but your love remains.
Your pawprints are everywhere – in our home, in our memories, in our stories, and most of all, in our hearts.
Goodbye, my beloved Woody.
Run free.
Run happy.
Run without pain.
And if you ever look back, I hope you will know:
You were loved.
You are loved.
And you will never, ever be forgotten.
We love you, Woody.
Forever.
❤️🐾
***********
Für meinen lieben Woody
Mein lieber Woody,
heute fehlen mir die Worte, und gleichzeitig sind es so viele, die ich dir noch sagen möchte.
Ich kenne dich seit deiner Geburt. Ich habe dich kennengelernt, als du noch klein warst und bei einem Bauern gelebt hast. Irgendwann hast du dich entschieden, zu uns zu kommen und ein Teil unseres Packs zu werden. Du hast dir eines Tages das oberste Haus auf der linken Seite ausgesucht – und von diesem Moment an war es dein Zuhause. Unser Zuhause war auch dein Zuhause.
Gestern haben wir dich verloren.
Wir wissen nicht genau, was passiert ist. Vielleicht hast du Rattengift gegessen. Vielleicht war es etwas anderes. Wir werden es vielleicht niemals wissen. Aber eines weiß ich: Ich wünschte von ganzem Herzen, ich hätte dich retten können.
Es tut mir unendlich leid, Woody.
Bitte verzeih mir, dass ich nicht rechtzeitig bei dir war. Wenn ich nur noch einmal die Zeit zurückdrehen könnte …
Aber zwischen all der Trauer ist auch unendlich viel Dankbarkeit.
Dankbarkeit dafür, dass es dich gab.
Dankbarkeit dafür, dass du zu uns gekommen bist.
Dankbarkeit für jede einzelne Erinnerung, die du uns geschenkt hast.
Du warst nicht einfach nur ein Hund.
Du warst Woody. Du warst Familie. Du warst ein Teil unseres Lebens.
Ich werde niemals vergessen, wie du einmal mit einem Menschen mitgegangen bist, weil er dachte, du seist ein Streuner. Er hatte Mitleid mit dir und wollte dir ein Zuhause geben. Dabei hattest du längst ein Zuhause – bei uns.
Wir haben dich monatelang gesucht.
Und ich werde niemals den Moment vergessen, als wir dich endlich wiederhatten. Was für ein Glück. Was für eine Freude. Endlich war unser Woody wieder da.
Und dann waren da deine kleinen Abenteuer.
Immer wieder bist du zum Bluport und an den Strand gelaufen. Du bist dort nach unten gegangen, und die Menschen dachten, jemand hätte dich ausgesetzt. Aber nein, Woody – du wolltest einfach nur dort sein.
Du hast gewartet, bis der Tuk-Tuk-Fahrer kam und dich wieder nach Hause brachte, in die Soi Putharaksa.
Du kanntest deinen Weg.
Du kanntest dein Zuhause.
Und du wusstest, wo du hingehörst.
Und jeden Mittwoch warst du da.
Wenn die Tiere zu uns in die Klinik kamen, um sterilisiert zu werden, warst du mittendrin. Du hast sie begrüßt, warst dabei, hast alles beobachtet.
Du warst einfach immer da.
Und genau deshalb ist es jetzt so still.
Ein Teil von unserem Alltag fehlt.
Ein Teil von unserem Pack fehlt.
Ein Teil unseres Herzens fehlt.
Ich hoffe so sehr, dass du jetzt an einem schönen Ort bist. Dass du keine Schmerzen mehr hast. Dass du frei bist und glücklich.
Und ich hoffe, dass du weißt, wie sehr du geliebt wurdest.
Vielleicht bist du jetzt wieder jung und gesund. Vielleicht rennst du irgendwo über eine große Wiese, frei und ohne Schmerzen. Vielleicht schaust du manchmal zurück und wartest auf uns.
Und wenn es wirklich einen Himmel für Tiere gibt, dann hoffe ich, dass du dort angekommen bist und jemand dich ganz fest in die Arme genommen hat.
Und eines Tages, mein lieber Woody, werden wir uns wiedersehen.
Bis dahin bleiben deine Geschichten bei uns.
Dein Platz bleibt bei uns.
Und du bleibst in unseren Herzen.
Bitte verzeih mir, dass ich dich nicht rechtzeitig retten konnte.
Ich werde dich vermissen, solange ich lebe.
Von ganzem Herzen möchte ich auch Tante Nong danken, die dich adoptiert, dich willkommen geheißen und dich so unendlich geliebt hat. Danke, dass du Woody ein Zuhause und so viel Liebe gegeben hast.
Danke auch an Dr. Tam, die immer alles für unsere Tiere tut, ganz egal, wie krank oder hilflos sie zu ihr kommen. Ich weiß, dass unsere Tiere bei ihr in sicheren Händen sind.
Und danke an Goi Bravo, die unsere Tiere immer wieder nach Phetchaburi fährt – zu jeder Tageszeit, egal wie weit der Weg ist. Danke, dass du immer da bist.
Danke an euch alle.
Danke, dass ihr Woody geliebt habt.
Danke, dass ihr für ihn da wart.
Danke, dass ihr für all unsere Tiere da seid.
Mein lieber Woody,
du bist gegangen, aber deine Liebe ist geblieben.
Deine Spuren sind überall. In unserem Haus. In unseren Erinnerungen. In unseren Geschichten. Und vor allem in unseren Herzen.
Gute Reise, mein kleiner Woody.
Lauf frei.
Lauf glücklich.
Lauf ohne Schmerzen.
Und wenn du irgendwann zurückblickst, dann hoffe ich, dass du weißt:
Du warst geliebt.
Du wirst geliebt.
Und du wirst niemals vergessen werden.
Wir lieben dich, Woody.
Für immer.
❤️🐾
********"
สำหรับวู้ดดี้ที่รักของฉัน
วู้ดดี้ที่รักของฉัน
วันนี้ฉันแทบไม่มีคำพูดใด ๆ แต่ในหัวใจกลับมีคำมากมายที่อยากจะบอกกับเธอ
ฉันรู้จักเธอมาตั้งแต่วันที่เธอเกิด ตั้งแต่ตอนที่เธอยังเป็นลูกหมาตัวเล็ก ๆ และอาศัยอยู่กับชาวนา วันหนึ่งเธอตัดสินใจเลือกที่จะมาเป็นส่วนหนึ่งของฝูงของเรา และเธอก็เลือกบ้านหลังบนสุดทางด้านซ้ายเป็นบ้านของเธอ
ตั้งแต่นั้นมา ที่นั่นก็คือบ้านของเธอ
และบ้านของเราก็คือบ้านของเธอเช่นกัน
เมื่อวานนี้เราเสียเธอไป
เราไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น เราทำได้เพียงคาดเดาว่าเธออาจกินยาเบื่อหนูเข้าไป หรืออาจเกิดจากสาเหตุอื่นที่เราไม่มีวันรู้
แต่มีสิ่งหนึ่งที่ฉันรู้แน่นอน
ฉันอยากช่วยชีวิตเธอให้ทันเหลือเกิน
ฉันเสียใจเหลือเกิน วู้ดดี้
โปรดยกโทษให้ฉันที่ฉันไปช่วยเธอไม่ทัน ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อช่วยเธอ
ท่ามกลางความเจ็บปวดทั้งหมดนี้ ฉันก็ยังรู้สึกขอบคุณเหลือเกิน
ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งเธอเคยมีชีวิตอยู่
ขอบคุณที่เธอเลือกเข้ามาในชีวิตของเรา
ขอบคุณสำหรับทุกความทรงจำที่เธอมอบให้เรา
เธอไม่ใช่แค่สุนัขตัวหนึ่ง
เธอคือวู้ดดี้ เธอคือครอบครัว และเธอคือส่วนหนึ่งของชีวิตเรา
ฉันจะไม่มีวันลืมวันที่เธอเคยเดินตามคนคนหนึ่งกลับบ้าน เพราะเขาคิดว่าเธอเป็นสุนัขจรจัด เขาสงสารเธอและอยากรับเธอไปเลี้ยง
แต่จริง ๆ แล้วเธอมีบ้านอยู่แล้ว
เธอเป็นส่วนหนึ่งของเรา
เราตามหาเธออยู่นานหลายเดือน
และฉันจะไม่มีวันลืมความรู้สึกตอนที่เราได้เธอกลับมาอีกครั้ง เรามีความสุขมากเหลือเกินที่วู้ดดี้ของเรากลับบ้านแล้ว
แล้วก็ยังมีเรื่องราวการผจญภัยเล็ก ๆ ของเธออีกมากมาย
เธอมักเดินไปที่ Bluport และลงไปที่ชายหาด ผู้คนที่นั่นคิดว่ามีใครเอาเธอมาทิ้งไว้
แต่ไม่ใช่เลย วู้ดดี้
เธอแค่ต้องการไปอยู่ตรงนั้น
เธอจะรอจนกว่าคนขับรถตุ๊กตุ๊กจะมารับเธอกลับบ้าน กลับไปที่ซอยพุทธรักษา
เธอรู้ทางกลับบ้าน
เธอรู้ว่าบ้านของเธออยู่ที่ไหน
และเธอรู้ว่าเธอเป็นส่วนหนึ่งของที่ไหน
และทุกวันพุธ เธอก็จะอยู่ตรงนั้นเสมอ
ทุกครั้งที่มีสัตว์มาที่คลินิกของเราเพื่อทำหมัน เธอจะอยู่ท่ามกลางพวกเรา คอยต้อนรับพวกเขา คอยดูทุกอย่าง และเหมือนกับว่าเธอจะต้องเป็นส่วนหนึ่งของทุกสิ่ง
เธออยู่ตรงนั้นเสมอ
และนั่นคือเหตุผลที่วันนี้ทุกอย่างมันเงียบเหลือเกิน
ส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันของเราหายไป
ส่วนหนึ่งของฝูงของเราหายไป
และส่วนหนึ่งของหัวใจของเราก็หายไปพร้อมกับเธอ
ฉันหวังเหลือเกินว่าตอนนี้เธออยู่ในสถานที่ที่สวยงาม
ไม่มีความเจ็บปวดอีกแล้ว
ไม่มีความกลัวอีกแล้ว
เธอเป็นอิสระ แข็งแรง และมีความสุข
และฉันหวังว่าเธอจะรู้ว่าเธอได้รับความรักมากแค่ไหน
บางทีตอนนี้เธออาจกลับไปเป็นเด็กน้อยอีกครั้ง กำลังวิ่งเล่นอยู่บนทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ โดยไม่มีความเจ็บปวดอีกต่อไป
บางทีเธออาจกำลังมองย้อนกลับมาและรอพวกเราอยู่
และถ้าบนสวรรค์มีสถานที่สำหรับสัตว์จริง ๆ ฉันหวังว่าเธอจะไปถึงที่นั่นอย่างปลอดภัย และมีใครสักคนกอดเธอไว้แน่น ๆ และบอกเธอว่า ทุกอย่างไม่เป็นไรแล้ว
และวันหนึ่ง วู้ดดี้ที่รัก ฉันหวังว่าเราจะได้พบกันอีกครั้ง
จนกว่าจะถึงวันนั้น เรื่องราวของเธอจะยังคงอยู่กับเรา
ที่ของเธอจะยังคงอยู่ตรงนี้
และเธอจะอยู่ในหัวใจของเราตลอดไป
โปรดยกโทษให้ฉันที่ฉันช่วยเธอไม่ทัน
ฉันจะคิดถึงเธอตลอดชีวิต
จากก้นบึ้งของหัวใจ ฉันอยากขอบคุณป้าน้องด้วย ที่รับเธอไปเลี้ยง เปิดประตูต้อนรับเธอเข้าสู่ชีวิต และรักเธออย่างสุดหัวใจ
ขอบคุณที่มอบบ้านให้วู้ดดี้ และมอบความรักให้กับเขามากมายเหลือเกิน
ขอบคุณคุณหมอแทมด้วย ที่ทำทุกอย่างอย่างดีที่สุดเพื่อสัตว์ของเราเสมอ ไม่ว่าพวกเขาจะป่วยหนักหรืออยู่ในสภาพที่ย่ำแย่แค่ไหนเมื่อมาถึง
ฉันรู้ว่าสัตว์ของเราอยู่ในมือที่ปลอดภัยเมื่ออยู่กับคุณหมอแทม
และขอบคุณก้อย Bravo ที่พาสัตว์ของเราไปเพชรบุรีครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่ว่าจะเวลาไหนของวัน และไม่ว่าระยะทางจะไกลแค่ไหน
ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างเราเสมอ
ขอบคุณทุกคน
ขอบคุณที่รักวู้ดดี้
ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างเขา
และขอบคุณที่อยู่เคียงข้างสัตว์ทุกตัวของเรา
วู้ดดี้ที่รักของฉัน
ตัวของเธอจากไปแล้ว แต่ความรักของเธอยังคงอยู่
รอยเท้าของเธอยังคงอยู่ทุกที่
อยู่ในบ้านของเรา
อยู่ในความทรงจำของเรา
อยู่ในเรื่องราวของเรา
และที่สำคัญที่สุด อยู่ในหัวใจของเรา
เดินทางให้ดีนะ วู้ดดี้ที่รักของฉัน
วิ่งไปอย่างอิสระ
วิ่งไปอย่างมีความสุข
วิ่งไปโดยไม่มีความเจ็บปวดอีกต่อไป
และหากวันหนึ่งเธอหันกลับมามอง ฉันหวังว่าเธอจะรู้ว่า
เธอเป็นที่รัก
เธอยังคงเป็นที่รัก
และเธอจะไม่มีวันถูกลืม
เรารักเธอนะ วู้ดดี้
ตลอดไป
❤️🐾
