22/07/2026
Czy to, co trafia do psiej miski, może mieć wpływ na zachowanie podczas pozostawania samemu? I czy przyszłość terapii zaburzeń separacyjnych może prowadzić przez… jelita?
W tym poście przyglądam się badaniom dotyczącym osi jelito–mózg oraz temu, co obecnie wiemy o związku pomiędzy żywieniem, mikrobiotą jelitową i zachowaniem psów.
Przy okazji zaglądamy również do badań nad tzw. psychobiotykami – szczepami bakterii, które potencjalnie mogą wpływać na regulację emocji. Sprawdzimy, co rzeczywiście wykazały dotychczasowe badania, jakie mają mocne strony, a jakie ograniczenia i dlaczego na razie nie możemy jeszcze niestety mówić o nowej metodzie leczenia zaburzeń separacyjnych.
To kolejna odsłona „Separaciaków pod lupą” – serii, w której rozkładam badania naukowe na czynniki pierwsze i sprawdzam, co naprawdę mogą wnieść do praktyki pracy z psami. Sprawdź na moim profilu pozostałe posty i daj znać, jeśli jest badanie, które chciałbyś lub chciałabyś zobaczyć w kolejnej analizie. 😉 Niebawem kolejne odsłony, a wszystkich fanów naukowego podejścia, które przekładamy na praktykę pracy z psem, zachęcam do dołączenia do kursu specjalistycznego 📝😉
Bibliografia
Davis G., Labadie J.D., Swafford B.M., Bain M. (2025). Association Between Protein Content in Dry Dog Food and Aggression in Golden Retriever Dogs.
Yeh Y.-M., Lye X.-Y., Lin H.-Y., Wong J.-Y., Wu C.-C., Huang C.-L., Tsai Y.-C., Wang L.-C. (2022). Effects of Lactiplantibacillus plantarum PS128 on alleviating canine aggression and separation anxiety.
Bijaoui E.M.M., Zimmerman N.P. (2025). Efficacy of a Novel Lactiplantibacillus plantarum Strain (LP815™) in Reducing Canine Aggression and Anxiety: A Randomized Placebo-Controlled Trial with Qualitative and Quantitative Assessment.