31/07/2025
Mówi się, że gdy choruje jeden członek rodziny, choruje cała rodzina.🧐 Podobnie jest, gdy w naszym domu pojawia się pies z zaburzeniami behawioralnymi. W takiej sytuacji często towarzyszą nam skrajne emocje – od rezygnacji, przez poczucie winy, aż po wściekłość. Dlatego tak ważne jest, aby szukać pomocy u osób, które są nie tylko wykwalifikowanymi trenerami czy zoopsychologami, ale przede wszystkim empatycznymi ludźmi – po prostu.🥹
Nie wstydźcie się mówić o emocjach, które Wam towarzyszą podczas (nierzadko długiego) procesu terapeutycznego Waszego psa.🥰
Tutaj możecie się czuć bezpieczni!
Czy problemy behawioralne psa mogą psuć samopoczucie jego właściciela?
Choć zwykle podkreślany jest pozytywny wpływ psa na zdrowie psychiczne człowieka – obniżanie stresu, poczucie bezpieczeństwa, motywację do ruchu – rzeczywistość bywa znacznie bardziej złożona. Badacze z Wielkiej Brytanii przeanalizowali 21 prac naukowych dotyczących wpływu psich problemów behawioralnych na dobrostan psychiczny ich opiekunów. Wnioski są jednoznaczne – trudne zachowania psa potrafią obciążać psychikę człowieka w stopniu porównywalnym do opieki nad przewlekle chorym bliskim.
Co konkretnie wpływa na samopoczucie opiekuna? Najczęściej opisywane objawy u właścicieli psów z problemami to:
• przewlekły stres, napięcie, frustracja,
• smutek, zmęczenie psychiczne i fizyczne,
• objawy lękowe i depresyjne,
• izolacja społeczna, poczucie winy i osamotnienia,
• poczucie utraty kontroli nad codziennym życiem.
Najtrudniejsze były zachowania agresywne, zwłaszcza gdy opiekun obawiał się o bezpieczeństwo własne lub innych.
Właściciele psów wykazujących agresję częściej zgłaszali:
• niższy poziom satysfakcji z życia,
• obniżone poczucie sprawczości,
• wyższy poziom samotności.
Czy to tylko kwestia „trudnego psa”? Nie. To kwestia systemowa. Autorzy pracy podkreślają, że wielu właścicieli doświadcza braku zrozumienia otoczenia, odrzucenia społecznego czy poczucia wstydu wobec zachowania ich psa. Wielu z nich deklaruje również, że:
❌ nie ma do kogo się zwrócić po pomoc,
❌ nie wie, gdzie szukać specjalistów,
❌ nie ma zasobów finansowych na udział w terapii behawioralnej,
❌ czuje się ocenianym przez otoczenie – a nie wspieranym.
🛟 Proponowane rozwiązania:
Autorzy wskazują, że dobrostan opiekuna psa powinien być brany pod uwagę w działaniach terapeutycznych i edukacyjnych. Proponują trzy filary wsparcia:
1. Wsparcie praktyczne:
dostęp do rzetelnych porad behawioralnych,
współpraca z certyfikowanymi behawiorystami i trenerami,
indywidualne dostosowanie planu pracy z psem przez osoby wykwalifikowane
2. Wsparcie społeczne:
grupy wsparcia (online i stacjonarne),
kampanie społeczne normalizujące życie z psem w przestrzeni publicznej,
budowanie sieci zrozumienia – a nie oceniania.
3. Wsparcie psychologiczne dla opiekuna:
krótkoterminowa pomoc terapeutyczna,
nauka radzenia sobie z frustracją i poczuciem winy,
praca nad granicami, samoopieką i przeciwdziałaniem wypaleniu opiekuna.
Bo opiekun psa też jest częścią układu terapeutycznego. Nie pomożemy psu, jeśli jego opiekun jest przemęczony, zestresowany i bezradny. Nie zrozumiemy problemu, jeśli będziemy go tłumaczyć tylko przez pryzmat „niedoszkolenia” psa. To kolejny krok w rozumieniu relacji człowiek–pies jako dwukierunkowej, emocjonalnej i odpowiedzialnej więzi, a nie tylko „własności” czy „obowiązku”.
📚 Publikacja: Barcelos, A. M., Kargas, N., Mills, D. 2024. The effects of dog behavioural problems on owner well-being: a review of the literature and future directions. In Pets (Vol. 1, No. 1, pp. 53-69). MDPI.
