20/07/2026
🚨 BARDZO WAŻNY KOMUNIKAT DLA WSZYSTKICH, KTÓRZY KOCHAJĄ DZIKIE ZWIERZĘTA. PROSIMY PRZECZYTAĆ DO KOŃCA. 🚨
Kochani,
jednym z celów statutowych Fundacji Kopytka z Nadzieją – jest edukacja społeczeństwa. Na co dzień ratujemy dzikie zwierzęta, ale równie ważne jest uświadamianie, jak pomagać im właściwie, kierując się wiedzą, doświadczeniem i dobrem zwierzęcia, a nie wyłącznie emocjami.
W ostatnich latach przestrzeń internetowa została zalana filmami i zdjęciami przedstawiającymi osoby, które dla zasięgów pokazują między innymi:
❌ przytulanie młodych saren, wiewiórek, niedzwiedzi itp.
❌ noszenie ich na rękach i głaskanie,
❌ karmienie z ręki bez uzasadnionej potrzeby,
❌ robienie pamiątkowych zdjęć i selfie z dzikimi zwierzętami,
❌ celowe podchodzenie do gniazd i legowisk,
❌ oswajanie lisów, jeleni, wilków czy nawet niedźwiedzi,
❌ zabieranie zdrowych młodych zwierząt z lasu tylko dlatego, że wydają się samotne,
❌ przetrzymywanie dzikich zwierząt w domach lub ogrodach,
❌ nagrywanie cierpiących zwierząt zamiast natychmiastowego wezwania odpowiednich służb.
Takie materiały często zdobywają setki tysięcy wyświetleń i sprawiają, że wiele osób zaczyna wierzyć, iż właśnie tak wygląda pomoc dzikim zwierzętom.
To bardzo niebezpieczny przekaz!!!!!
Dzikie zwierzę nie jest psem ani kotem. Nie zostało udomowione przez tysiące lat i jego miejscem jest las, łąka, bagno czy góry – a nie ludzkie ramiona, kanapa czy media społecznościowe.
Każdy niepotrzebny kontakt z człowiekiem może doprowadzić do habituacji, czyli utraty naturalnego lęku przed ludźmi. W praktyce oznacza to, że zwierzę:
• przestaje unikać człowieka,
• kojarzy ludzi z pokarmem i bezpieczeństwem,
• podchodzi do zabudowań,
• traci ostrożność wobec dróg i pojazdów,
• łatwiej staje się ofiarą kłusowników,
• częściej wchodzi w konflikty z ludźmi i psami,
• może już nigdy nie odzyskać zdolności do samodzielnego życia na wolności.
W efekcie zwierzę, które miało zostać uratowane, często zostaje skazane na życie w niewoli lub śmierć.
Kiedy pomoc człowieka jest uzasadniona?
Pomoc dzikim zwierzętom powinna być podejmowana wyłącznie wtedy, gdy istnieją ku temu rzeczywiste przesłanki.
1. Zwierzę ucierpiało wskutek działalności człowieka.
Przykładowo:
✔ zostało potrącone przez samochód,
✔ zaplątało się w siatkę lub drut,
✔ zostało zranione przez maszyny rolnicze,
✔ uległo zatruciu,
✔ utknęło w studni, ogrodzeniu lub budynku.
Natomiast:
❌ sarna zaatakowana przez wilka,
❌ zając schwytany przez lisa,
❌ pisklę zabrane przez ptaka drapieżnego
są elementem naturalnego łańcucha pokarmowego, w który człowiek nie powinien ingerować.
2. Istnieje realna szansa, że zwierzę będzie mogło wrócić do środowiska naturalnego.
Celem rehabilitacji dzikich zwierząt nie jest ich oswojenie ani zapewnienie im życia przy człowieku, lecz doprowadzenie do momentu, w którym będą mogły ponownie samodzielnie funkcjonować w naturze.
Oczywiście zdarzają się sytuacje, w których mimo wielomiesięcznej opieki okazuje się, że zwierzę nie może wrócić do środowiska naturalnego. Dotyczy to między innymi bardzo młodych osobników odchowanych przez człowieka po śmierci matki lub zwierząt z trwałymi obrażeniami uniemożliwiającymi życie na wolności.
W takich przypadkach zwierzę pozostaje pod opieką człowieka. Nie oznacza to jednak, że cierpi wyłącznie z tego powodu, ponieważ od pierwszych dni życia znało obecność człowieka i nigdy nie nauczyło się funkcjonować w naturalnym środowisku. Są to jednak wyjątki, a nie cel rehabilitacji. Zawsze należy dążyć do tego, aby dzikie zwierzę mogło wrócić tam, gdzie naprawdę jest jego miejsce.
3. Zwierzę zachowa wszystkie cechy dzikiego gatunku.
Po zakończeniu rehabilitacji powinno:
🟢 bać się człowieka,
🟢 unikać kontaktu z ludźmi,
🟢 samodzielnie zdobywać pokarm,
🟢 prawidłowo reagować na drapieżniki,
🟢 zachować naturalne zachowania gatunkowe,
🟢 nie szukać obecności człowieka,
🟢 nie kojarzyć ludzi z jedzeniem ani bezpieczeństwem,
🟢 być zdolne do samodzielnego funkcjonowania i rozmnażania w środowisku naturalnym.
To właśnie dlatego organizacje zajmujące się rehabilitacją i pomocą dzikim zwierzętom maksymalnie ograniczają kontakt człowieka ze swoimi podopiecznymi. Zwierzę ma wrócić do natury jako zwierzę dzikie, a nie oswojone.
Co mówią przepisy i nauka?
W Polsce dzikie zwierzęta objęte są ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt. Przepisy te nakładają obowiązek poszanowania dobrostanu zwierząt oraz ich naturalnych potrzeb, a działania wobec gatunków dziko żyjących powinny być podejmowane wyłącznie wtedy, gdy są rzeczywiście konieczne i służą dobru zwierzęcia.
Również literatura naukowa z zakresu etologii i rehabilitacji dzikich zwierząt jednoznacznie wskazuje, że nadmierny kontakt z człowiekiem prowadzi do habituacji, a u bardzo młodych osobników również do imprintingu. Oba zjawiska mogą trwale uniemożliwić powrót zwierzęcia do środowiska naturalnego.
Miłość do dzikich zwierząt nie polega na tym, aby je głaskać.
Prawdziwa miłość polega na tym, aby mogły pozostać dzikie.
Dlatego bardzo prosimy Was o rozsądne filtrowanie treści publikowanych w mediach społecznościowych. Nie każde nagranie z uroczym dzikim zwierzęciem pokazuje właściwe postępowanie. Często jest wręcz odwrotnie.
Jeżeli znajdziecie ranne lub osłabione dzikie zwierzę:
📞 zabezpieczcie miejsce,
📞 nie oswajajcie go,
📞 nie zabierajcie do domu, jeśli nie jest to absolutnie konieczne,
📞 jak najszybciej skontaktujcie się z odpowiednimi służbami lub organizacją zajmującą się pomocą dzikim zwierzętom.
❤️ Jeśli zgadzacie się z tym przekazem, prosimy o udostępnienie tego posta. Dzięki temu wspólnie możemy dotrzeć do jak największej liczby osób i pokazać, że prawdziwa pomoc nie polega na robieniu efektownych filmów do internetu, lecz na podejmowaniu działań, które dają dzikim zwierzętom szansę na powrót do ich naturalnego środowiska.
Fundacja Kopytka z Nadzieją
