20/09/2026
Labrador „zawsze głodny” i labrador „kochający wszystkich”. Dwa stereotypy, za którymi kryje się znacznie ciekawsza historia.
🌸 POMC – czyli dlaczego jedzenie może mieć dla labradora wyjątkową moc. U części labradorów występuje delecja w genie POMC, związanym z regulacją apetytu i gospodarki energetycznej. Psy z tym wariantem wykazują większą motywację do zdobywania jedzenia i większą podatność na otyłość. Nie chodzi jednak po prostu o to, że jedzenie „bardziej im smakuje”. Sygnały zapowiadające pokarm mają dla nich większe znaczenie motywacyjne, a ich spoczynkowy wydatek energetyczny może być niższy. Labradorskie „ciągle jestem głodny” może więc mieć konkretne biologiczne podłoże.
🌸 Przy psie, który mocno odczuwa głód, nie zawsze chodzi o ciągłe odmawianie jedzenia. Można wykorzystać niskokaloryczne produkty bogate w wodę i włókno: ogórek, surową marchew czy niewielką ilość jabłka bez pestek. Pies może coś zjeść i pogryźć, bez dokładania dużej liczby kalorii.
🌸 Towarzyski nie znaczy dostępny dla wszystkich. Labrador często jest otwarty społecznie i właśnie dlatego łatwo odbiera mu się prawo do odmowy. Może podejść, ale nie chcieć dotyku. Może szukać kontaktu z jedną osobą, a wobec innej zwiększać dystans. Jednego dnia potrzebować bliskości, innego — przestrzeni.
🌸 Asertywność społeczna jest kompetencją, nie problemem. Pies powinien móc zarówno inicjować, jak i kończyć kontakt. Odwrócenie głowy, odsunięcie się czy odejście to komunikaty, których nie powinniśmy ignorować tylko dlatego, że to „przecież przyjazny labrador”.
Labrador nie jest dobrem społecznym wspólnym. Jest konkretnym psem, z własnymi preferencjami, granicami i prawem do powiedzenia: teraz nie.
Źródła:
Raffan E. i in., 2016, Cell Metabolism 23(5): 893–900.
Dittmann M.T. i in., 2024, Science Advances 10: eadj3823.
Kuhne F. i in., 2012, Applied Animal Behaviour Science 142: 176–181.