27/04/2026
“Nasaan ka na, daddy?”
Mahinang tanong ng isang batang nakaupo sa gilid ng bintana habang pinagmamasdan ang ulan.
Araw-araw, pareho ang eksena. Hawak niya ang lumang laruan na minsang binigay ng kanyang ama bago ito umalis. Sabi noon, “Babalik ako, anak. Hintayin mo lang ako.”
Lumipas ang mga araw… naging linggo… hanggang sa naging buwan.
Pero hindi nagbago ang tanong sa puso niya.
Tuwing may maririnig siyang yabag sa labas, agad siyang tatakbo papunta sa pinto. Umaasang baka iyon na ang ama niya. Pero sa bawat pagbukas… ibang tao ang nakikita niya.
Isang gabi, habang tahimik ang paligid, lumapit ang kanyang nanay at umupo sa tabi niya.
“Anak…” malumanay nitong sabi, “minsan, may mga taong hindi agad nakakabalik… pero hindi ibig sabihin nun, nakalimutan ka na nila.”
Napatingin ang bata sa kanyang nanay.
“Babalik pa ba si daddy?”
Ngumiti ang kanyang nanay, kahit halatang may lungkot sa mata.
“Hindi natin alam kung kailan… pero ang mahalaga, nandito tayo. At mahal ka namin.”
Tahimik na yumakap ang bata.
Sa unang pagkakataon, hindi na siya tumingin sa pinto.
Sa halip, pumikit siya… at hinawakan ang laruan.
Dahil kahit wala pa ang sagot sa tanong niya, natutunan niyang hindi lang paghihintay ang buhay.
Minsan… kailangan mo ring maging matatag, kahit may kulang.
