08/10/2026
Herfst!
Al leek het er de afgelopen weken totaal niet op, met hoogzomerse temperaturen, toch weten de bomen dat het echt herfst aan het worden is. En dat kan onverwachte dingen met zich meebrengen.
Ik was op mijn oprit de post uit de brievenbus aan het halen, toen ik een straatgenoot aan zag komen lopen met zijn oudere labrador. Het lopen gaat niet meer zo soepel als vroeger, maar Banjer kan nog heel redelijk meekomen, zeker als hij eenmaal op gang is. Maar niet op dat moment: hij liep zwaar te hinkepinken met 1 voorp**t. Ik liep er even naartoe om te vragen wat er aan de hand was. “Geen idee, we hebben net fijn gewandeld en ineens doet hij dit! Ik heb al even gekeken maar ik zie niks. Hij wil echt niet op die p**t staan – wat denk je, zal ik de reguliere dierenarts bellen? Misschien moeten we met spoed een röntgenfoto maken!”
Ik vroeg of ik even mocht kijken en voelen, en dat was goed. Ik tilde voorzichtig het voetje op, en zag ook niet meteen een duidelijke oorzaak. Banjer heeft, zoals meer oudere labradors, wat artrose in zijn voorvoeten, die daardoor wat breder geworden zijn. Voorzichtig voelde ik tussen de zoolkussentjes in, en ja hoor: diep tussen de kussentjes in voelde ik wat zitten. Een beetje verder prutsen en bingo: een beukennootje had zich in de diepte verstopt! Zodra het eruit was zette Banjer meteen zijn voet weer neer, en kon vervolgens zonder verder enig teken van kreupelheid naar huis lopen. Man en hond waren beiden opgelucht!
Als er artrose in de tenen is, zie je vaak dat de voetjes wat breder lijken worden. Dat geeft soms wat meer ruimte tussen de zoolkussens, waardoor er makkelijk iets tussen gaat zitten. In deze tijd van het jaar, met vallende eikels en beukennootjes, is dat dan ook iets waar we zeker rekening mee moeten houden. Al is het op het moment dat ik dit schrijf best weer heel lekker weer, het is toch heus herfst!
