29/08/2026
HONDEN & KINDEREN
Zolang ik kinderen heb, en ook al daarvoor, leef ik met eigen honden en opvanghonden. Veelal Bull & Terriër-rassen. De afgelopen 15 jaar voornamelijk met mijn grote liefde: de Amerikaanse Pitbull Terrier.
Ik heb mijn tweeling laten opgroeien tussen mijn eigen honden en honden die tijdelijk bij mij verbleven. En ja, dat kan. Honden en kinderen samen is iets magisch..
Maar wat mij betreft alleen wanneer je als volwassene bereid bent om verantwoordelijkheid te nemen voor beide kanten van de relatie.
Als professional heb ik inmiddels veel kind-hondcasussen begeleid. En helaas heb ik ook te veel bijtincidenten voorbij zien komen. Wat me daarbij misschien nog wel het meest raakte is dat veel incidenten waarschijnlijk niet nodig waren geweest als er eerder bewuster was gehandeld rondom de interactie tussen hond en kind.
Bij ons thuis golden daarom een ALTIJD aantal ongeschreven regels. En over 1 breed genomen regel viel simpelweg niet te onderhandelen:
Een hond die eet, slaapt of rust wordt niet benaderd.
Lees: gewoon. NIET!!
Geen: “Doe voorzichtig.”
Geen: “Laat de hond maar even.” Niet drie waarschuwingen en bij de vierde keer ingrijpen. Het gebeurde gewoon niet!
Toen mijn kinderen nog kruipende baby's waren en richting een rustende, slapende of etende hond kropen, tilde ik ze op en zette ik ze aan de andere kant van de woonkamer weer op hun kont. Niet boos en zonder preek.
Eigenlijk zei ik niet eens “nee”. Ik handelde enkel.
Tegen de tijd dat ze zich hadden omgedraaid en opnieuw op pad gingen, was er vaak alweer iets anders interessant te vinden.
En eigenlijk trok ik die regel nog verder door. Wil jij contact met de hond? Dan hoef jij niet naar de hond toe. Ik leerde mijn kinderen om te blijven waar ze waren en de hond bij zich uit te nodigen.
Komt de hond? Prima. Komt hij niet? Dan heb je ook je antwoord gekregen.
Niet achter hem aan lopen omdat jij hem wilt knuffelen. Niet alsnog contact afdwingen omdat “hij normaal altijd zo lief is.”
Interactie hoort zoveel mogelijk wederzijds gewenst te zijn. Ten alle tijden!
En andersom gold precies hetzelfde hoor!
Mijn honden moesten ook leren dat kinderen recht hebben op ruimte. Dat een kind niet omvergelopen, opgejaagd of voortdurend lastiggevallen hoeft te worden omdat de hond contact wil. Respect werkt twee kanten op.
Wat ik ouders in mijn trajecten direct afleer? Welke gedachten ik genadeloos onderuit haal?
“Dat zou mijn hond nooit doen. Ik ken hem als geen ander!"
Of:
“Maar hij is zo tolerant met de kinderen.”
Die emotionele, roze verbloemde gedachte zwiep ik tijdens begeleiding direct van tafel.
Gebruik je hersens. Niet je honden-moeder-liefde-gevoel. Want een hond die gisteren iets prima kon verdragen, hoeft dat vandaag niet automatisch ook te kunnen.
Dat besef is voor mij alleen maar sterker geworden naarmate ik me verder ontwikkel binnen mijn vak.
We weten steeds meer over bijvoorbeeld de invloed van lichamelijk ongemak en pijn op gedrag. En pijn is lang niet altijd direct zichtbaar. Een hond kan iets mankeren zonder overduidelijk kreupel door de kamer te lopen.
Tel daar stress, vermoeidheid, opwinding en een emmertje dat gedurende de dag steeds verder is volgelopen bij op, en de hond die normaal gesproken veel kan verdragen kan ineens veel minder ruimte over hebben.
Die tolerantie waarvan jij dacht dat je erop kon vertrouwen, die kan ineens als sneeuw voor de zon verdwenen zijn.
En dan hoor je achteraf: “Maar hij heeft dit nog nooit gedaan.”
Dat geloof ik direct. Maar er is alleen altijd maar 1 eerste keer nodig.. 1 keer. En je zal het jezelf nooit vergeven.
Veilig samenleven betekent voor mij niet dat ik mijn hond wantrouw. Het betekent dat ik hem niet verantwoordelijk maak voor iets waarvoor ik als volwassene verantwoordelijk ben.
Een kind hoeft hondentaal nog niet perfect te begrijpen. Een hond hoeft niet eindeloos tolerant te zijn. Dus moet IK nadenken.
Ik hoef niet te testen hoeveel mijn hond accepteert om te bewijzen dat hij betrouwbaar is.
Ik hoef mijn kind niet over zijn grenzen te laten gaan zodat mijn hond “eraan went”.
Een mooie band tussen hond en kind zit voor mij juist in iets anders:
- Ruimte geven.
- grenzen respecteren.
- contact uitnodigen in plaats van opeisen.
- en als volwassene verantwoordelijkheid nemen vóórdat het misgaat.
Mijn kinderen zijn opgegroeid tussen honden. Niet doordat ik blind vertrouwde op hoe lief mijn honden waren.
Liefde voor je hond en je kind is prachtig. Maar bewust handelen houdt ze veilig.
En misschien is dit ook waarom ik dit stuk schrijf...
Want ik zal eerlijk zijn: 9 van de 10 keer kijk ik tenenkrommend naar filmpjes en foto's van kinderen en honden die ik in groepen en op social media voorbij zie komen.
Vroeger reageerde ik nog. Inmiddels kijk ik vaak de andere kant op. Het is vechten tegen de bierkaai.
1 kritische reactie en er springen tien boze honden-moeders bovenop je die “hun hond toch echt beter kennen dan jij.”
En natuurlijk kennen zij hun eigen hond beter dan ik. Maar dat maakt een situatie op een foto of filmpje niet automatisch verstandig of zonder risico.
Vroeger kon ik die discussies nog dragen. Tegenwoordig heb ik er simpelweg de puf niet meer voor. Ik rol niet meer iedere keer mijn hele cv uit. Niet mijn professionele ervaring, niet de kind-hondcasussen die ik begeleid heb, niet de bijtincidenten die ik voorbij heb zien komen en ook niet mijn eigen jarenlange ervaring met kinderen, eigen honden en opvanghonden.
Dus meestal laat ik het tegenwoordig bij de rillingen die over mijn rug lopen en één gedachte: “Als dit maar goed blijft gaan…”
En dan draai ik me om, kop in het zand. Want blijkbaar doe ik dat tegenwoordig ook weleens. 😉
En soms... Soms draai ik me niet om. Dan schrijf ik er gewoon “een wijs stuk” over.
Dat helpt ook. 🤣
