09/03/2026
Helaas, helaas, helaas….
Donderdag 26 februari hebben we met verstandige tegenzin, onze Geweldige Jim naar de Eeuwige Jachtvelden moeten begeleiden…
We zijn, zoals velen van jullie grote liefhebbers, totaal gebroken.
Vanaf 8 weken oud was hij altijd bij ons, lag aan één van onze voeten, wandelde het Pieterpad met ons, voer in de Canadese kano mee, vulde het zijspan, was bij iedereen welkom, sliep aan het eind van ons bed, mee in de tent en reisde verschillende keren van noord - naar Zuid-Europa heen en weer braaf mee in de camper!
Hij was zo sociaal dat ie nooit in de weg stond, gooide nooit wat om (alleen foto rekjes van een vervelend kind van vrienden) maar dat was terecht!
Niet met alle honden was hij bevriend, want van druktemakers werd hij verlegen…
Hij voelde als een broertje, een hondenbroertje…. Al gaf hij ook het gevoel van bescherming, want we hebben zijn zachtheid aan geen boef verraden!
Jim was mijn Droomhond!
De hond die ik altijd heb willen hebben van kinds af aan.
Zo één die je niet uit je leven kan wegdenken…tot het moment gekomen is…. Bliksem!
Twee weken geleden gaf hij pijn aan. Direct naar de dokter en die vermoedde wat onduidelijks in zijn buik en stuurde ons door naar de internist. Gelukkig met de juiste Pijnstillers deze hielpen ons goed de week door. Een prachtige week waarin we met zijn drieën nog heel veel hebben mogen meemaken. Bij het uitgebreide onderzoek bleek hij vol te zitten met kanker… Bliksem!
Geen redden meer aan…alleen nog maar zorgen dat ie niet meer pijn zou krijgen. Dus het erg- ste plan wat je kunt bedenken als hondengek…de dood van je eigen Chakka plannen…
Een aantal mensen zoals onze lieve nieuwe buren, mijn Neef, Hennie en Dorien kwamen afscheid nemen.
Wat een mooie dagen hebben we nog met Jim mogen doorbrengen met de passende medicatie. Jim was er klaar voor en wij moesten hem loslaten.
De volgende dag zijn laatste kuil gegraven in de tuin en kwam er een hele lieve geduldige dierenarts. Zij werd nog vriendelijk begroet met een lebber over haar arm toen ze nog in de auto zat. Daarna liep hij met haar mee om vervolgens uitgeput van deze inspanning, voor haar op zijn slaapmatras te gaan liggen. Deze hadden we op de veranda gelegd. Na ons gerust gesteld te hebben over deze zware keuze en het moment ervan, vroeg de dok om zijn gevoelige pootje. Die gaf hij alsof ie zich had over gegeven aan het onontkoombare feit…
In alle rust is hij in Jette en mijn armen vredig gestorven…
Wat een pijn ! Het wend nooit!
En misschien is hij wel stiekem, op Jette na mijn allergrootste liefde geweest!
We hebben bijna 9.5 jaar elke dag dik plezier met hem gehad, hij heeft mij veel geholpen met verhalen over hoe hij was van nature. Zo’n makkelijke hond. Een zogenaamde “Tesla-hond”!
Een zeldzaamheid, die altijd in mijn verhalen over onze honden terug zal komen. En alvast onze excuses wanneer we dan over onze woorden struikelen en even de andere kant op kijken…
Want wat een pijn hebben wij!
Ik ben blij dat ik een waterdichte telefoon heb om dit op te typen…
