01/10/2026
Een hond die aangeeft dat hij afstand nodig heeft, is niet dominant. Hij probeert te communiceren. 🐾
Om deze situatie wat beter te kunnen uitleggen, heb ik er een kleine strip van gemaakt. De strip beeldt de situatie niet helemaal letterlijk uit, maar ik leg hieronder uit wat er werkelijk gebeurde.
Ik liep met één Duitse herders over een heel smal pad, waar eigenlijk maar ruimte is voor één persoon tegelijk. Mijn hond vindt het spannend wanneer een andere hond op korte afstand passeert. Met voldoende afstand en de juiste aanpak hebben we dit goed onder controle.
Dit pad heeft gelukkig meerdere zijpaden. Daardoor kun je elkaar meestal al van tevoren zien aankomen en even wachten, zodat één van beiden rustig kan passeren. Dat gebeurt daar eigenlijk heel vanzelfsprekend. Niet omdat iemand „de baas” is, maar gewoon uit respect en veiligheid voor elkaar.
Toen kwam er een man aan met een grote Cane Corso.
Ik zag dat hij aanvankelijk een andere route wilde nemen. Zijn hond zag mijn hond, blokkeerde en wilde niet verder. De hond liet heel duidelijk zien dat hij deze situatie spannend vond.
In plaats van naar dat signaal te luisteren, besloot de man juist recht op ons af te lopen. Hij trok zijn hond mee, terwijl deze zich bleef verzetten.
Ik riep naar hem dat ik zag dat beide honden spanning vertoonden en dat het op dit smalle pad verstandiger zou zijn om even te wachten en elkaar niet zo dicht te laten passeren. Met twee honden van ruim 40 kilo die allebei duidelijk aangeven dat ze deze situatie niet prettig vinden, is dat simpelweg een kwestie van veiligheid.
Hij deed alsof hij mij niet hoorde en bleef doorlopen.
Uiteindelijk zei hij:
„Gewoon doorlopen"!
Hij wilde blijkbaar laten zien dat híj bepaalde waar zijn hond naartoe ging en dat zijn hond niet mocht „beslissen”.
Mijn hond bleef rustig zitten, omdat ik hem op deze situatie had voorbereid.
De Cane Corso werd ondertussen op een zeer korte lijn naar voren getrokken, terwijl hij juist probeerde afstand te houden.
En toen gebeurde precies wat je kon verwachten:
De hond van de man reageerde op mijn hond en de eigenaar kwam ten val.
Gelukkig had ik mijn hond onder controle en bleef de situatie veilig.
Maar mijn vraag is:
Was dit allemaal nodig geweest?
Had het niet veel eenvoudiger geweest om gewoon te luisteren naar wat de hond al duidelijk aangaf?
Een hond die laat zien dat hij bang is, spanning ervaart of liever afstand houdt van een andere hond, probeert niet automatisch de leiding over te nemen.
Dat is geen dominantie. Dat is communicatie.
Wanneer wij luisteren naar die signalen, leert een hond:
„Mijn mens ziet wat ik moeilijk vind.”
„Ik hoef het niet alleen op te lossen.”
„Ik kan op mijn mens vertrouwen wanneer een situatie spannend wordt.”
Maar als we die signalen steeds negeren en de hond blijven dwingen, kan de hond uiteindelijk leren dat subtiele communicatie niets oplevert.
Hij wilde afstand → niemand luisterde.
Hij bevroor → niemand luisterde.
Hij probeerde de situatie te vermijden → niemand luisterde.
Wat blijft er dan nog over?
Een steeds sterkere reactie.
Een hond die eerst probeert weg te komen, kan uiteindelijk leren dat hij harder moet reageren om wél gehoord te worden.
En juist daar ontstaat het risico op escalatie.
Het probleem is niet dat een hond „te veel te zeggen heeft”.
Het probleem ontstaat wanneer wij, als mens niet luisteren naar wat hij zegt.
👉 Afstand geven maakt je niet zwak.
👉 Rekening houden met de behoefte van je hond betekent niet dat je hond jou domineert.
👉 Je hoeft je hond niet te „verslaan” om een goede eigenaar te zijn.
👉 Grenzen stellen kan ook zonder een hond over zijn grenzen heen te duwen.
Je hond ondersteunen betekent niet dat je hem minder goed opvoedt. Het betekent dat je hem leert dat hij op jou kan vertrouwen. ❤️
En misschien is dat wel een van de belangrijkste dingen die we onze honden kunnen leren:
„Je hoeft niet voor mij te vechten. Ik luister naar je en ik help je.”🐾
