15/10/2026
De wereld verandert. Ik zie het op stal elke dag gebeuren en het maakt me verdrietig en bang.
Het is niemand zijn schuld. We gaan er allemaal in mee. Ik ook.
Vroeger was er reuring op stal tijdens de lessen. Kinderen kwamen vroeg of bleven na de les hangen. Ze wilden de pony’s knuffelen, kijken bij andere lessen of helpen met klusjes. Bij bosjes kwamen de kinderen naar me toe om te vragen of ze een klusje mochten doen.
Ouders zaten gezellig met elkaar te kletsen langs de kant of in de caravan.
Het gebeurt gelukkig nog wel. Maar het is meer uitzondering dan regel.
We leven in een snelle wereld. We moeten altijd door.
Kinderen komen vlak voor de les aan.
Ouders appen me ‘s morgens om te vragen op wie hun kind moet en of ze moeten zadelen. Zo niet, dan kunnen ze wat later van huis.
Na de les stapt het kind af en loopt direct met de ouder het erf af naar de auto. Ze moeten door.
Geen bedankje aan de pony, geen aai over zijn neus.
Langs de kant is het steeds vaker stil. Ouders zijn er wel, maar hebben het druk met de telefoon.
Het kind rijdt trots langs om te kijken of mama gezien heeft dat ze Pride helemaal alleen de slalom gestuurd heeft. Sorry, niet gezien.
En ik kan het handelen en ik probeer elke dag mee te geven hoe belangrijk het is om op tijd te zijn, om verbinding te maken, om je pony te bedanken.
Maar soms ben ik moe. En dan breekt het mijn hart. De tranen beginnen te komen terwijl ik dit schrijf. Want ik vind het oneerlijk naar de pony’s. Ze verdienen het niet. Ze hebben de les gelopen voor ons. Zelf kiezen ze er niet voor. Is een aai over de neus en een klein bedankje dan nog teveel gevraagd?
Ik ben soms bang voor hoe de wereld wordt. En ik hoop dat we met zijn allen misschien weer wat meer de verbinding kunnen opzoeken.
