28/05/2018
Hypermobiliteit komt vaker voor en heeft grotere gevolgen dan je misschien denkt.
Wil jij ook leren hoe je een hypermobiel paard preventief goed traint om blessures te voorkomen? Neem dan contact op zodat we kunnen kijken naar wat ik voor jou en je paard kan betekenen.
Karin Leibbrandt heeft weer een super duidelijk stuk geschreven over hypermobiliteit en de gevolgen ervan, het is de moeite waard om te lezen!
Is jouw paard hypermobiel? En wat betekent dat?!
Het fokken op spectaculair heeft zijn prijs. Een paard moet heel groot kunnen bewegen met veel veer en souplesse en het liefst met veel bravoure, wat in de praktijk betekent dat je een paard met veel bloed nodig hebt. Dan houden we ook nog van elegant, dus hoogbenig, langelijnd, kleine hoofdjes en dunne beentjes.......Het moderne sportpaard lijkt tegenwoordig meer op een kat dan op een paard.
Maar wat betekent dit voor onze paarden?! Deze hypermobiliteit, wat betekent dat deze paarden in elk gewricht in hun lichaam meer bewegingsmogelijkheid hebben dan gemiddeld of normaal is, zorgt voor grote spectaculaire bewegingen en een ongekende atletische capaciteit in zijgangen. Alleen heeft het nog meer gevolgen. Hypermobiliteit ontstaat door een verhoogde elasticiteit van het bindweefsel. Gewrichten worden door kapsels en banden gestabiliseerd en die zijn allemaal uit bindweefsel opgebouwd. De fascies die het hele lichaam vorm geven en stabiliseren zijn van bindweefsel en alle pezen zijn bindweefselstructuren.
Niet alleen de gewrichten in de benen zijn hypermobiel, maar ook alle gewrichten tussen de wervels.
Dit betekent dat deze paarden heel veel moeite hebben om hun core te stabiliseren. Spieren moeten de vergrootte elasticiteit van het bindweefsel opvangen. Dat betekent dat we hypermobiele paarden extra tijd moeten geven om hun spieren op te bouwen.
Het gemiddelde sportpaard wordt maar 7-8 jaar oud. En daarvan vallen heel veel paarden af met recidiverende peesblessures en dat heeft onder andere te maken met dit te zwakke bindweefsel.
Ondertussen worden regelmatig paarden aangetroffen die rond het 16e-20e levenjaar door hun kootgewrichten zakken, meestal alleen de achterbenen, maar soms ook rondom. Aangezien veel hypermobiele paarden deze leeftijd niet eens halen is dit probleem nog niet erkend.
Als je naar de foto kijkt dan zie je een 5 jarig paard dat achter al behoorlijk door de kogels veert. Dit is een extreem hypermobiel paard, ter herkennen aan vergrootte bewegingsmogelijkheid van al zijn benen, hals en rug. Daarnaast is hij extreem gevoelig (op aanraking), zeer stressgevoelig, kan hij dusdanig in de stress raken dat hij onbereikbaar is en kan hij in een splitsecond van rust naar volledige paniek gaan. Heeft hij ongelijke voeten en veert hij in de kootgewrichten van het achterbeen te ver door, niet alleen in galop.
Dit paard is een voorbeeld van een extreem hypermobiel paard met alle andere kenmerken die daarmee gepaard gaan.
Hoe houden we zo'n paard gezond?
De meeste van deze paarden vallen op jonge leeftijd uit. Dus hoe houden we ze gezond?
- ten eerste groeien deze paarden lang door, zijn het echte laatbloeiers. Zowel lichamelijk als mentaal. Dat betekent dat we ze zeker niet op hun derde levenjaar onder het zadel moeten nemen.
- spieren moeten compenseren voor het gebrek aan stabiliteit van het bindweefsel. In de romp kan dat want daar zitten spieren, maar in de benen vanaf de voorknie en lager en de sprong en lager zitten geen spieren. Hier is de stabilisatie afhankelijk van de pezen en andere bindweefselstructuren. Het is dus geen toeval dat het kogeldraagapparaat het begeeft.
Er moet dus veel tijd genomen worden om spieren op te bouwen zodat het paard tenminste zijn romp goed kan stabiliseren.
- trainen op balans is essentieel. Deze paarden hebben weinig compensatie mogelijkheid. We moeten dus zorgen dat het skelet zo goed mogelijk opgestapeld is zodat het paard geen kracht verspild aan compenseren voor een disbalans.
- we kunnen ons niet permitteren om het fout te laten gaan en dan te revalideren. Als er eenmaal peesschade is, ontstaan er makkelijke nieuwe blessures onder de oude blessure. preventie is deus de key.
- het paard moet veel kunnen bewegen, dat traint het bindweefsel, maar moet WEINIG trainingsbelasting hebben. Dat betekent dat hij veel vrij moet kunnen bewegen en korte trainingssessies moet hebben slechts een 3-4 keer per week.
- fascies reageren op voeding en stress. Deze factoren moeten we dus optimaliseren voor het paard, wat meteen een uitdaging is omdat deze paarden oha stressgevoelig zijn. Soms zelfs gevaarlijk omdat ze blind kunnen gaan in paniek.
En dan is het nog steeds uitstel van executie. Zou een paard normaal 25 tot 30 jaar kunnen worden, dat is een hoge uitzondering bij deze paarden, afhankelijk van de mate waarin ze hypermobiel zijn.
Het paard op de foto is nu 8 jaar. En begint door zijn achterkogels heen te zakken. met name linksachter, hierdoor raakt zijn spronggewricht overstrekt waardoor deze pijnlijk en overvuld is geraakt. Dit paard heb ik ooit gekregen omdat hij heel gevaarlijk was om te rijden. Het bleek wel mogelijk maar heel comfortabel was het niet voor hem. Hij is een extreem intelligent paard, nog een kenmerk van deze paarden. Als ze in rust zijn leren ze alles in een splitsecond. Zijn ze gestresst dan leren ze nauwelijks. Daardoor is het heel lastig om deze paarden te leren dat een ritselend struikje niet eng is.
Binnenkort moet ik afscheid nemen van dit paard........het resultaat van doorfokken op spectaculair. Dit is niet anders als wat we met Perzische katten hebben gedaan, hoe platter de neus hoe beter, dat ze daardoor altijd tranende ogen hebben en slecht kunnen ademen......dat maakt niet uit.....bij paarden zijn we ook ruim over de grens gegaan!! Wanneer houdt dit op en wanneer gaan we gezonde paarden fokken. Paarden die niet gevangen zitten in een lijf vol discomfort, maar zich sterk en goed voelen?!
