04/08/2026
https://www.facebook.com/share/p/1QxaVwVNgf/
Waarom toch die hoge eiwit en vetpercentages????
We vertalen het idee dat verse, rauwe of zelf samengestelde voeding dichter bij natuurlijke voeding staat, op een vreemde manier één op één naar brokken.
Voor mensen die geen KVV of zelfbereide voeding willen of kunnen voeren, bijvoorbeeld vanwege de kosten, de ruimte of het praktische gedoe, lijkt een brok met zo veel mogelijk vlees de logische tweede keuze. Ik snap die gedachtengang zeker wel....
Inmiddels is dit een vrij algemeen geaccepteerde manier geworden om naar hondenvoeding te kijken. Op veel websites wordt al jaren een hoog vleespercentage gepresenteerd als teken van kwaliteit. En hogere koolhydraatgehaltes worden negatief neergezet, als goedkoop en vulling. Dat klinkt logisch en wordt door marketing én door wat we elkaar vertellen steeds bevestigd. Maar daarmee maken we een denkstap die niet per se klopt.
We verwarren namelijk meer vlees en meer dierlijke ingrediënten met minder bewerkt voeren, en de voordelen daarvan.
Een verse of zelf samengestelde voeding verschilt niet alleen van een brok doordat er meer vlees in zit. Ook het vochtgehalte, de vorm en kwaliteit van de grondstoffen, de mate van bewerking, de samenstelling en de mogelijkheid om af te wisselen zijn anders. Een brok met veel vlees blijft een droge, geconcentreerde en bewerkte voeding.
Toch gebruiken we vlees-, eiwit- en vetpercentages nog steeds vaak als maatstaf voor kwaliteit.
In mijn opleiding werk ik voor een gemiddelde volwassen hond met ongeveer 24% eiwit en 13 tot 14% vet: ruim boven de minimale behoefte volgens Fediaf), maar ver onder de 42% eiwit of 25% vet die sommige brokken bevatten. Voor de gemiddelde hond is helemaal niet aangetoond dat zulke hoge gehalten gezonder zijn.
Ze brengen echter wel hun eigen aandachtspunten mee.
Veel vet maakt een brok zeer energiedicht, waardoor overvoeren op de loer ligt en overgewicht makkelijk ontstaat. Het kan ook minder passend zijn bij honden met refluxklachten, of een historie van terugkerende pancreatitis.
Veel dierlijk eiwit is ook niet automatisch positief: Wat boven de fysieke behoefte aan eiwitten en aminozuren wordt gevoerd, wordt niet extra als bouwstof gebruikt (zoals ik in de lessen vaak zeg "Je gaat er geen extra hond van bouwen") en gaat vaak samen met hogere gehaltes van andere mineralen en spoorelementen zoals fosfor (en dat moet dan weer met calcium gecompenseerd worden)
Daarbij kun je je afvragen of de veel hogere prijs voor grote hoeveelheden dierlijk eiwit, meer vet en een fancy merkverhaal zich één op één vertaalt naar wat het lijf van de hond werkelijk nodig heeft. Een dure brok met indrukwekkende percentages kan prima samengesteld zijn, maar prijs en percentages zijn op zichzelf totaal geen bewijs dat die voeding beter past.
Een goed uitgebalanceerde brok met gematigde eiwit- en vetpercentages, afgestemd op de hond, kan daarom een veel betere keuze zijn dan een zeer geconcentreerde voeding die vooral uitblinkt in hoge cijfers.
Daar zit dus de kronkel in ons denken: Vleespercentages, de mate van bewerking en kwaliteit van ingredienten, zijn totaal verschillende dingen. Meer vlees in een brok betekent niet automatisch dat die voeding in balans is. Dat die voeding minder bewerkt, natuurlijker of gezonder is. Het zegt alleen dat er meer dierlijk product in zit... En er is geen wetenschappelijk bewijs dat dit automatisch gezonder is voor een gemiddelde hond.
En wie dat wel claimt, slaat de plank eigenlijk een beetje mis.....
