31/08/2026
Een dagje in de bosjes.
De ochtendploeg ging in de stromende regen op pad. Izzy was direct in terreurmodus en mocht na 150 meter en al drie schijnaanvallen op andere bosbezoekers de wandeling ouderwets aan de lijn voortzetten. Verder was het eigenlijk - ondanks de weersomstandigheden - een reuze gezellige wandeling.
De middagploeg ging met een klein spatje regen op pad maar liep al snel in de zon. Dobermann Karl had op het strand al laten zien dat hij los kon lopen, vandaag mocht hij dat waarmaken in het bos. Wel nog even met een sleeplijntje achter hem aan. Dat ging zo goed dat het sleeplijntje er na een tijdje af kon. Daar kregen we spijt van...
Er loerde namelijk complete chaos om de hoek: Kleine Boris (die helemaal niet zo klein is maar vergeleken bij grote Boris is iedereen klein) liep plotseling mank. Terwijl ik op het pad zijn p**t nakeek vond Rosa, mijn eigen draak, het nodig naar een vrouw die over het (wandel)pad kwam aangefietst te gaan staan blaffen. Mevrouw riep mij om hulp want ze was ‘erg bang voor honden’. Dat had ze nog niet uitgesproken of de rest ging ballorig met Rosa mee staan doen. In deze commotie bedacht Boris dat ik wel lang genoeg naar zijn p**t had staan kijken en ging ervandoor, ver de bosjes in, geheel uit zicht.
Ik wist de ballorigen weer bij me te roepen terwijl mevrouw rechtsomkeert maakte. Hoog tijd om iedereen even aan te lijnen en wat rust in de gelederen te brengen, en Boris zien terug te vinden natuurlijk.
Dobermann Karl liet zich echter niet aanlijnen en nam gepaste afstand. De rest werd even aan een paaltje geparkeerd terwijl ik Karl probeerde te lokken. Karl was ondertussen getriggerd door twee heren die kwamen aangewandeld, ging er vervolgens op af om hen hysterisch te gaan staan aanblaffen. De heren waren zichtbaar onder de indruk, zou ik ook zijn als er een XXL vreemde Dobermann mij aan stond te blaffen midden in het bos. Ondertussen kwam Boris ineens uit de bosjes tevoorschijn. Die slingerde ik snel aan de lijn en bracht hem naar de rest van de roedel die nog steeds braaf aan een paaltje stond. Een bosbezoekster met mopshond (Coco ❤️) had door wat er gaande was en wist Karl bij de mannen weg te drijven. Ik had onderwijl al collega Misja gebeld die ik met zijn honden richting zijn bus had zien lopen. Na heel veel lokpogingen smeerde Karl hem toch richting fietspad, waar gelukkig net Misja aan kwam lopen. Misja had Karls aandacht, eerst met wat lekkers maar Karl is slim genoeg om wel het lekkers te scoren maar zich niet te laten vangen. Maar Misja had nog een troef op zak: een Bal! Na wat heen en weer gebal lukte het Misja Karl bij zijn halsband te grijpen. En we leefden nog lang en gelukkig.
We hebben ons visitekaartje wel weer weten af tegen vandaag... 🫣
Misja en mevrouw van Coco: reuze bedankt! 🥇🥇
