18/07/2026
Om 4.15 uur ging de wekker. Verschrikkelijk wat een hobby hebben wij... Maar vandaag mochten we mee doen aan onze 2e WorkingTest. Deze was in Friesland en werd georganiseerd door de Flatcoated Retriever Club en de NSDTR club.
De afgelopen weken was Wiesjes voet klachtenvrij. Voor zover het weer het toe liet hebben we wat geoefend, maar hitte is natuurlijk erg beperkend als de voet (zo veel mogelijk) droog moet blijven. Deze week liep ze daarom slechts aan de lijn. Om de hitte voor te zijn beperkten we ons tot wijkwandelingen, heel vroeg in de ochtend. Dat ging 3 dagen goed, daarna maakte ze een meer dan uitgeslapen indruk😅 Wiesje ontdekte hoe lollig het is om haar moeder uit te nodigen tot keet tijdens zo'n aangelijnde wandeling. Dat beloofde wat!
Om 8.15 uur parkeerde ik de auto voor de manege in Sint Nicolaasga, waar we moesten verzamelen. Wiesje had er zin in, héél veel zin. Er was aanvankelijk geen stap met haar te zetten, want zó veel Flatcoateds zag ze nog nooit!🤩 Waar begin je met groeten te midden van zo veel potentiële nieuwe vrienden?
Leren chillen en dus leren niet op iedere prikkel te reageren is (wat mij betreft) een belangrijk onderdeel van jachttraining en deelname aan dit soort dagen. Niet alleen voor mijn gemak, maar zeker zo veel voor het hare!
In de wachtkamer van opdracht 1 wist ze haar focus weer naar mij te verplaatsen. Tot we aan de b***t waren...
Terwijl we naar de keurmeester liepen gaf ik mijn wens dat een beetje fatsoenlijk te doen op en wees verontschuldigend naar m'n maatje; ze had er vréselijk veel zin in. De keurmeester kon er gelukkig om lachen. En terwijl Wiesje in de openstaande voorraadbak met dummy's dook, die naast de inzetplek stond, legde de keurmeester uit wat de opdracht was.
Op commando kwam Wiesje gretig aan de voet zitten. In het bosje iets verderop stond een werper die een dummy wierp die in dat bosje in een waterplas viel. De groene dummy kon je nauwelijks zien vliegen tussen de donkere bomen, maar er zou natuurlijk ook een plons klinken. Dus als je hond het niet zag, dan zou ze het in ieder geval horen. Zodra de dummy lag, mocht de hond ingezet worden.
Wiesje schoot als een pijl uit een boog weg. In het bosje zagen we haar vol in de rem gaan. Haar achterpootjes gebogen, haar sportieve billen naar achteren gestoken; noodstop. Er was daar een onverwachte afdaling, ze moest haar tempo even aanpassen. De keurmeester en ik schoten in de lach, het was een kostelijk tafereel.
Waar voorgangers nog de indruk bij me gewekt hadden dat het een zoekopdracht betrof, bleef Wiesje in het bosje en had in een vloek en een zucht de dummy te pakken. Snel stormde ze terug, om de dummy tot mijn verbazing op m'n voeten te kwakken. Oprapen was er niet meer bij, want ze liep door naar de bak met dummy's pal achter me. Dat moest een hoop vertellen over de drukte in haar bolletje. Ik hield de deksel die ze wilde openen tegen en gaf haar het voet commando. Ze kwam direct terug in contact, want besefte dat we nog een ander opdrachtje te doen hadden. We draaiden een kwart slag ten opzichte van het eerste apport. Achter een hoog hek in het veld, stond een werper. Vanaf de inzetplek zag het er ontoegankelijk uit, hoe moest Wiesje daar over of door? Ik besloot te vertrouwen op Wiesjes gezonde verstand en probleem oplossend vermogen.
De werper wierp de dummy met een grote zwaai over het hek. Wiesje hoefde helemaal niet over dat hek! Op commando sjeesde ze vol gas naar ook deze markeer. Wederom maakte ze een noodstop en met volle bek kwam ze in de turbostand terug naar mij. Deze dummy kreeg ik gewoon in m'n handen🙏😅
We kregen een prachtige pluim over hoe knap ze gemarkeerd had in het bosje en waaraan de keurmeester dat precies gezien had. Het was heerlijk te horen hoe de keurmeester van haar genoten had.
De kop was er af, Wiesje had flink kunnen rennen, dat moest opluchten. Op naar opdracht 2. Bij deze opdracht zag de hond bij het naar de inzetplek lopen, links langs het prachtige grote water de werper al staan. Op de inzetplek diende de hond met de rug naar dat water naast je te komen zitten en op commando - zonder voorafgaand geluidje - in het bos te gaan zoeken.
Terwijl de keurmeester de opdracht vertelde, keek Wiesje om naar het water. "We zitten verkeerd om..", zag ik haar denken. Ik gebaarde haar te blijven zitten. Ze deed het, so far so good. "Zoek apport", zei ik. Wiesje bleef bewegingloos zitten. "Zoek apport", zei ik nogmaals. Wiesje reageerde niet. Ik vreesde dat ze niet in beweging te krijgen was en zette me extra in om haar te overtuigen door me stevig te focussen op het bos voor ons en daarmee hopelijk ook haar. Warempel, nu draafde ze op commando wél het bos in. Ze pakte niet onaardig diepte, liet zich wat afzakken naar opzij en liep toen - zich onnozel houdend - terug mijn richting in. "Eh eh", waarschuwde ik haar al, om te voorkomen dat ze door zou dieselen naar het water. Ik nam haar opnieuw aan de voet. Wiesje ging links naast me zitten, maar met haar rug naar het bos, voor het geval mij ontgaan was dat ze naar het water wilde. Geheel tegen mijn verwachting in draaide ze zich op een herhaald "Voet" commando alsnog netjes in de juiste richting. Je snapt dat ik blij verrast was dat ze opnieuw het zoek gebied in ging! En nu op overtuigender wijze. Ze had zich gewonnen gegeven. Ik hoopte grondig dat ze de buit vlot zou vinden, zodat ik haar kon belonen met het waterapport.
Wiesje verdween uit zicht... De keurmeester en ik zochten met onze ogen het zoekgebied af en stilletjes hoopte ik dat er geen sluiproute naar het water bestond. "Waar is ze nou?", vroeg de keurmeester me. Ik moest hem het antwoord schuldig blijven, we moesten zelf ook maar zoeken opperde ik. Maar gelukkig, daar was ze weer. Héél diep lag het niet, wist ze nu. Daarna vond ze de dummy en bracht 'm netjes in m'n handen.
Nu volgde eindelijk het zo verlangde waterwerkje. “Daar ga ik dan net zo lang van genieten als dat ik moest zoeken!” nam Wiesje zich voor. Ze snelde op commando het water in, pakte de dummy, spoedde zich terug tot aan het ondiepe. Nabij de kant liet ze de dummy even vrij spartelen... Genietend legde ze haar wang in het water, zoals ze ook in regenplassen in het bos graag doet. Dat smaakte naar meer. Ze stak haar kop onder water en nam een bad. Ik moest (zachtjes) lachen, wat een spook.
Uiteraard poogde ik haar naar mij toe te fluiten. Droeg haar op de dummy te pakken. Liep een stapje weg.. Zinloos was het, zag ik, Wiesje was nog even aan het baden. Wiesje pakte de dummy op, een split second dacht ik dat ze tot inkeer gekomen was, maar nee ze ging nog even een metertje terug het diepe in en waagde het er daarbij niet op de dummy achter te laten. Ik kon uit zicht lopen of geduld hebben. Ik koos voor het laatste.
Kort er na besloot ze ook het waterapport te brengen. Keurig in de hand, zonder schudden. Zeg er maar 'ns wat van..
De toon voor de dag was gezet. Met een grijns dacht ik terug aan het puppyfilmpje dat ik maakte nadat ook officieel definitief werd wie van de puppy's mijn Wiesje was. Ik introduceerde haar naam door haar er mee aan te spreken terwijl ze in de tuin aan het rommelen waren, waarop alle nestgenootjes zich vrolijk zonder omwegen kwamen melden. Alleen Wiesje smeedde na uitvoerig overwegen een plan, want hoeveel leuker zou het zijn om langs een onverwachte route te gaan! Toen al lachte ik beeld te hebben bij onze toekomstige WT avonturen, maar liet ze tegelijk precies zien waarom zij mijn Wiesje was: om haar moest ik het allermeest lachen.
Op weg naar opdracht 3 kwamen we de eerste houten beelden tegen die het kabouterpad van Sint Nicolaasga sieren. De organisatie had een fotowedstrijdje toegevoegd aan de WT, for fun, om de mensen die zich hadden ingezet voor de restauratie van deze beelden na recent vandalisme, een hart onder de riem te steken. Wiesje zette haar beste beentje voor en samen maakten we onderweg een paar leuke fotootjes voor dit goede doel.
De eerste kabouters en aanverwante figuren had ze nog met verwondering bekeken, maar gaandeweg kreeg ze door dat we bezig waren met een fotoshoot. Bij opdracht 3 aangekomen waren we beiden volledig Kabouter-minded. De opdracht was een combinatie van een markeer in bos, gevolgd door een stukje los volgen richting water, waarna een apport uit water. We gingen van start.
De helper in het bos wierp een dummy en ging daarna zitten. Wiesje sjeesde zo vurig het bos in dat de keurmeester genietend lachte. Op mijn b***t genoot ik daar van; het voelt heel fijn als iemand ziet wat jij zo leuk vindt aan jouw kameraadje. In het bos trof Wiesje de laag zittende werper en ging verrast bij deze Kabouter kijken. "Een kabouter, dáár moet ik mee op de foto!" lachte de keurmeester. Wiesje schonk tot nu toe geen aandacht aan helpers, maar een laag zittende vond ze bijzonder, dat leidde af. Een mooie ervaring dus! In tweede instantie passeerde ze de 'kabouter', kreeg daarmee verwaaiing en trof vlot de dummy. Na het netjes in de hand geven daarvan, volgenden we los naar de inzetplek voor het waterapport.
Deze dummy werd achter een fraaie rietkraag met rietsigaren geworpen. Opnieuw rende Wiesje de beentjes onder haar lijf vandaan zodra ze mocht. Plons! De keurmeester schoot opnieuw in de lach, het is ook zo'n ontzettend vrolijk tafereel! Een seconde of wat later haastte ze zich met de dummy weer uit het water en gaf 'm netjes aan me af.
Zes dummy's binnen, nog vier te gaan en pret voor tien!
We zetten onze wandeling voort naar opdracht 4. Hier werd een drijfjachtje nagebootst. Bij een drijfjacht maken mensen allerlei opwindende geluiden om zo het wild uit de dekking te jagen, zodat het geschoten kan worden. Een Working Test is met dummy's - canvas zakken - daar sneuvelt geen dier voor. De helpers maakten dus opwindende geluiden, wat gevolgd werd door een schot en een worp. Wiesje en ik hadden nog nooit een drijfjacht geoefend, je moet daar immers mensen voor hebben die de drijvers kunnen spelen. Ontzettend leuk dus dat we dat nu ook eens gingen beleven!
"Als je bang bent dat ze inspringt mag je haar ook aangelijnd houden", legde de keurmeester uit. Ik kon natuurlijk niet zeggen of ze zou inspringen n.a.v. zo veel opwindend theater na lang wachten, dat moest nog blijken, maar bang was ik in ieder geval niet. Wat kon er gebeuren, er wordt niet écht geschoten! Dus geen twijfel mogelijk, we gingen dit gewoon los doen.
Op het teken van de keurmeester mocht de eerste - na de drijfjacht in het ruige bos - geworpen dummy gehaald worden. De eerste dummy markeerde ze niet heel scherp, maar ze vond hem wel snel. De tweede markeerde ze fantastisch, dwars door bosjes en over brede greppels liep ze linea recta op de dummy af. Met een vet compliment van de keurmeester dat ze dit zó fraai deed in zulk lastig terrein, heerlijk! Beide apporten werden in de hand afgegeven en goed gemutst vervolgden we onze weg naar de vijfde en dus laatste opdracht.
Ik was bek af en Wiesje natuurlijk stiekem ook. Ik zocht een relatief rustig plekje in de wachtkamer en gesteund met een commando tot liggen, gaf Wiesje zich even over aan de vermoeidheid; ze ging languit op haar zij liggen. Heerlijk leek me dat, mijn lijf wilde ook wel een uiltje knappen.
"Bij deze opdracht moet je de hond 2 maal blind Vooruit sturen", vertelde een voorganger me. Ik zou het zoekend gaan proberen besloot ik. Blind sturen, in een bos, voor ze daar aan toe is, vertik ik. De mede deelnemer haalde zijn schouders op; zoekend? Het was een Vooruit, je hond moest er toch komen?
Ik had voor niets getobd. De keurmeester beschreef de opdracht expliciet als zoekopdrachten, het was juist een heel zelfstandig klusje...
Aan weerszijden van het pad waarop de inzetplek was aangegeven lag een dummy in het bos verstopt, welke ze moesten zoeken zonder dat er een geluidje aan vooraf ging. Er was een verplichte volgorde en om het zoekgebied in te gaan moesten ze een brede droge greppel over springen.
Ik vind het vréselijk leuk om zo'n opdracht te doen, omdat ik zo goed kan testen of de oefeningen zoals we die in eigen omgeving doen er toe geleid hebben dat ze ook in onbekend bos, met dito omstandigheden, vertrouwen heeft in de opdracht en haar eigen kunnen.
Vol enthousiasme, geen spoortje van vermoeidheid meer te zien, haastte Wiesje zich het eerste ruige zoekgebied in. Heel vlot vond ze de dummy en nadat ze die had afgegeven, ging ze gretig aan de voet zitten voor de laatste opdracht van deze dag. Ditmaal kwam ze leeg terug. Er waren even best veel prikkels vanuit een nabijgelegen opdracht, mogelijk verwarde haar dat wat in haar vermoeide koppie. Ik nam haar weer aan de voet en we focusten samen rustig op het bos voor ons, om haar langs de weg energie te geven om hier nog even de schouders onder te zetten.
Op mijn zoek commando sprong ze nogmaals vurig de greppel over. Dit keer landde ze met haar slechte (beschadigde) voet ontzettend ongelukkig op een jonge boom die uit de helling van de greppel groeide. Ik zag haar kort reageren en besloot dat als ze terug zou komen, we dit laatste apport lieten voor wat het was. Stil wachtte ik af wat Wiesje ging doen. Ze nam een zichtbaar besluit: ze wilde die 10e dummy! M’n bikkel… Beseffend dat ze dieper moest gaan dan zojuist, zette ze prachtig door en vond zo snel ook de allerlaatste dummy van deze dag. Kanjer! De keurmeester keek heel tevreden en ik was zó blij voor m'n Eigenwiesje dat haar inzet beloond werd door het vinden van het apport!!
Trots en blij liepen we naar de auto, wat hadden we een kei gave dag samen! En we haalden zelfs weer een certificaat. Er waren momenten tijdens deze dag dat ik niet verwachtte daar enige kans op te maken vandaag! Maar we verdienden maar liefst 80/100 punten, weer zó trots op m'n pretletter!
