11/08/2026
Afgelopen week waren wij in het prachtige, warme Hamm, voor een korte 3 ster wedstrijd. Een leuke Duitse wedstrijd 2,5 uur van ons thuis. Dat is zeker met een Motion die nog niet veel van reizen houdt een prettige bijkomstigheid. Ondertussen ook een kleine mini vakantie, aangezien zoonlief Kai en echtgenoot Hans ook mee is. Zoals ze in Duitsland zeggen: Geniessen.
Op vrijdag mochten we de dressuur ring in, we begonnen goed, van beide jury's een paar 7'ens achter elkaar. Echter in galop dacht Motion, in de eenvoudige galop wissel dat het toch niet zo eenvoudig is. En laat Motion daar dan ook zwaar overtuigd van zijn, dan heb je ook een paar hele dikke onvoldoendes te pakken. Nu ben ik samen met Maarten erachter, het is bij Motion niet de vraag of ze iets kan of niet kan. Maar dat onze communicatie helder, soepel moet blijven lopen. Voor beide van ons een leer curve. Positief punt, na enkele onvoldoendes konden we ook weer een 8 scoren voor halstrekken, dus lees ontspanning. Als je dan later op een protocol ook nog mag lezen: High potential horse, geeft deze burger weer positieve moed.
Niet vergeten, het is ook een kleine mini vakantie is voor ons gezin. Dus s 'middags op de fiets, het dorp in. Meteen tot de conclusie komen, dat de Nederlandse fietspaden wel prettig zijn in een dorp. Maar naar dat moeders hartslag enkele keren naar 180 was geslagen, kreeg mijn lieve Hans Kai veilig door het verkeer heen. Altijd leuk door de Duitse supermarkten heen dwalen, met een Duitse moeder: en de zomers vroeger in Duitsland te hebben doorgebracht brengt het ook leuke herinneringen terug.
Zaterdag ochtend mochten we springen. Motion voelt goed, al blijft losrijden in het springen haar iets over prikkelen. Het tussendoor geroep van: STEIL, OXER, helpt niet mee. Maar ja, kennelijk is het nodig om het voor elkaar veilig te houden. En graag een grote hulde aan mijn lieve Hans. Laten we even niet vergeten dat deze man echt helemaal 0.0 met paarden had. Beter gezegd, soms vraagt hij zichzelf wel eens af, hoe hij in deze situatie is gekomen. Dan staat hij zijn uiterste best te doen om die hindernissen te verhogen. Nu hadden ze het extra lastig gemaakt, want ja: hier hadden ze lepels met een soort pinnetje erin die je onder de lepel eruit moest trekken voordat je kon verhogen. Nu dacht Hans het systeem te snappen, komen de Duitsers hiermee aanzetten... Maar zoals je begrijpt bleef ik uiterst kalm. Hup, de ring in! Je voelt dan bij Motion ook een soort van blijdschap, heerlijk geen andere paarden hier, geen geschreeuw en kom maar door. Deze merrie, is een cadeautje om mee te sturen. Wellicht was ik op het einde te veel aan het genieten, had op de allerlaatste een balk.
'S middags familie wandeling over de 3* route. Langs de route waren er heel veel bramen struiken, laten we zeggen: ik heb tot volgend jaar Hamm, genoeg bramen gegeten. En is Kai de halve camping langs gegaan met zijn zelf geplukte bramen. Hoe makkelijk kan je een kind blij maken? De zon scheen hard en de bodem was hard. Niet hard van komt misschien nog een stift door heen. Nee hard van beton is er niks bij. Gelukkig, zagen we in de verte al trekkers met rol prikkers rondgaan. Dus we houden hoop. Het begin was mooi met galoppeer stukken. Eenmaal op het hoofd terrein, was het heel veel draaien, combinaties, en veel om het hoekje. Geen route om tot het einde te kunnen blijven galopperen. Was uiteindelijk ook terug te vinden in de uitslag. Bijna niemand was binnen de tijd. Niet ernstig, ik geloof door verschillende wedstrijden te rijden, voelen en mee te maken. Ga je elkaar beter leren kennen. Op een gegeven moment, weet je wat je paard past en wat niet.
Zondag, cross dag!! Ik word dan altijd wakker als een soort stuiterend kind met ADHD. Maar als ik zelf mag zeggen: Ik kan er steeds beter mee omgaan. De bodem, was aardig los geprikt, en Motion had er onwijs veel zin in! Tijdens het los rijden, liep het 5 min uit. Geen probleem, eenmaal bij de startbox aangekomen. Werden we direct stilgezet, diegene voor mij was gevallen. Over het veld heen kijkend, zag ik de ambulance erbij staan. Dan hoop ik maar 1 ding, dat het diegene goed gaat. Echter als er naar 15 min een tweede ambulance bij komt. Gaan er ook bij mij andere gedachtes door mijn hoofd. Hoop dat het diegene het goed afloopt, waarom doe ik dit ook alweer? Naar 20 min dacht ik zelfs: ik ga terug naar stal het is goed voor vandaag. Ook voor Motion, die probeert echt heel rustig rond te stappen, ondertussen maakt ze ook duidelijk dat ze wel echt graag van start wil. Het is ook een mentaal iets, normaal denk ik niet zoveel over de start. Echter nu gaan er toch weer gedachtes door het hoofd heen. Ook naar mijn paard toe: hoe eerlijk is het om na 25 min wachten nog van start te gaan. En dan doe ik even niet nadenken, maar voelen. Motion voelt goed, en ik voel me goed. Dus we gaan starten. Kan iemand dit paard een sticker geven, want zo aanvallend van start gaan en meteen vanaf hindernis 1 er zijn. Ben je in mijn ogen echt een WERELD paard. Wij hebben heerlijk gereden, alles klopte. Als ik kritisch wil zijn, hadden we in de landing van de 1e punt beter door moeten galopperen door het water naar de 2e punt. In de landing van de 1e punt stond er een hindernis jury met camera in de bosjes. Daar moest Motion echt even naar kijken, en ik heb daar begrip voor.
Om het weekend helemaal mooi af te sluiten, had leerling Lila ook top gereden in de 2* met haar paard. Top gedaan samen!
Laten we vooropstellen, dat alles lukt doordat er thuis goed wordt opgepast, en alles door gaat. Zonder de hulp thuis, kan deze dame helemaal NIKS. Ook met de voorbereidingen naar de wedstrijd toe. Niet alleen ik, maar ook de mensen om ons heen, maken het waar. Neem bijvoorbeeld een Esther Stolk, die Motion maximaal ondersteunt in de Nanocell en ondersteunde behandelingen. Of een Joke van SBT-Hera die mee blijft denken over de conditietrainingen. Je doet niet spelletje nooit alleen. En daarom is het extra leuk om jullie soms mee te nemen in mijn beleving van een wedstrijd. En deze keer was het extra leuk om dit met mijn gezin te doen.
