01/08/2026
Wat worden ze toch snel groot... 🥹🐐🦌🦆🕊️
Ze zeggen wel eens dat kinderen groot worden terwijl je erbij staat. Nou, dat geldt minstens zo goed voor de jonge dieren in ons dierenpark. Voor je het weet zijn die kleine pluizenbolletjes, spring-in-'t-veldjes en donsballetjes ineens een stuk groter. Soms vragen we ons af of ze stiekem 's nachts doorgroeien als niemand kijkt.
Dat werd deze week maar weer eens duidelijk bij onze geitjes. Die hebben inmiddels allemaal hun oormerken gekregen. Niet bepaald hun favoriete uitje van de dag, maar het hoort er nu eenmaal bij. Ons zandkleurige bokje had daarna nog een veel grotere verrassing te wachten. Hij is namelijk verhuisd naar Ureterp. Niet omdat hij vervelend was of te veel ondeugende streken uithaalde, maar gewoon omdat jonge bokken nu eenmaal op een leeftijd komen waarop ze alles en iedereen wel héél interessant beginnen te vinden. En om te voorkomen dat hij zijn moeder of zusjes straks nét iets té lief gaat vinden, mocht hij verhuizen. We hopen natuurlijk dat hij zich daar helemaal thuis gaat voelen en net zo vrolijk rond blijft springen als hier.
Ook bij de herten staat de tijd niet stil. De jonge bok die vorig jaar bij ons werd geboren is inmiddels bezig aan een bijzondere mijlpaal: zijn eerste gewei verwisselen. Voordat een nieuw gewei mooi tevoorschijn komt, moet eerst het fluweelachtige vel verdwijnen. En hoe doe je dat? Door overal je kop tegenaan te schuren natuurlijk! Boomstammen, p***n, hekwerk... niets is veilig. In het bonusfilmpje bij de opmerkingen is goed te zien hoe fanatiek hij daarmee bezig is. Schrik trouwens niet als je daarbij wat bloed ziet. Dat ziet er misschien spectaculair uit, maar hoort er helemaal bij. Hij heeft er zelf duidelijk minder moeite mee dan de gemiddelde bezoeker.
Bij de bergeenden begint het ouderlijk huis ondertussen ook wat klein te worden. De jongen zijn inmiddels bijna net zo groot als hun ouders. Nog even en ze zijn klaar om het nest definitief achter zich te laten. Het blijft bijzonder hoe snel zo'n stel kleine donsballetjes verandert in bijna volwassen eenden.
En alsof dat nog niet snel genoeg gaat, zijn ook onze duifjes van twee weken geleden alweer uitgevlogen. Nou ja... uitgevlogen is misschien een groot woord. Ze scharrelen inmiddels gezellig over de grond en eten al gewoon mee van het normale voer. Toch blijven ze regelmatig achter papa en mama aan hobbelen met de duidelijke boodschap: "Wij lusten best nog een hapje!" De ouders denken daar niet altijd hetzelfde over. Als het bedelconcert lang genoeg duurt, vliegen ze simpelweg een stukje omhoog. De jongen kijken dan alsof ze willen zeggen: "Hé, dat was niet de bedoeling!" Helaas voor hen is vliegen nog een vak apart.
Maar geen zorgen voor iedereen die graag naar jonge duifjes kijkt: de duiven hebben het opvoedtempo er goed in. Terwijl de ene lichting net zelfstandig begint te worden, ligt de volgende alweer klaar. Er is namelijk een nieuw nestje met twee piepjonge duifjes. Veel zullen bezoekers er nog niet van zien, want moeder duif schermt haar kleintjes keurig af. Precies zoals het hoort. Nieuwsgierige blikken zijn voorlopig dus nog even voor haar rekening.
Kortom, het leven in ons dierenpark staat nooit stil. De ene generatie zet de eerste stapjes richting volwassenheid, terwijl de volgende zich alweer aandient. En voor wij het weten, schrijven we waarschijnlijk weer: "Wat worden ze toch snel groot..."
