27/08/2026
Wanneer een pensionverblijf of dagopvang lichamelijk niet meer passend is 💔
Soms krijgen wij honden te logeren of op de dagopvang, waarbij we merken dat de opvang lichamelijk eigenlijk niet meer passend is.
Dat kan best confronterend zijn om te horen. Lichamelijke achteruitgang ontstaat namelijk vaak heel geleidelijk. Een hond gaat wat moeizamer staan, loopt stijver, zakt wat door de achterhand, heeft moeite met bepaalde bewegingen, gaat slechter eten of heeft steeds meer tijd nodig om te herstellen. Wanneer je je hond iedere dag ziet, kunnen zulke kleine veranderingen ongemerkt onderdeel worden van het vertrouwde beeld.
Tijdens een verblijf kijken wij met andere ogen naar een hond. We zien onder andere hoe hij opstaat na het slapen, hoe hij loopt, draait en gaat liggen, hoe hij beweegt gedurende de dag en hoe zijn lichaam reageert op inspanning en rust.
Een hond kan daarbij nog ontzettend enthousiast zijn, graag mee naar buiten willen en volop interesse hebben in alles om hem heen. Maar enthousiasme en levenslust betekenen helaas niet altijd dat het lichaam alles nog even gemakkelijk kan bijbenen.
Soms komen we daarom tijdens of na een verblijf tot de conclusie dat een hond lichamelijk niet meer geschikt is voor een verblijf in ons pension of voor onze dagopvang.
Dat is geen beslissing die we gemakkelijk nemen. We kennen veel van onze gasten al lange tijd en juist daarom kan het moeilijk zijn om te moeten zeggen dat opvang bij ons niet langer de beste plek voor hen is.
We doen dit ook niet op basis van leeftijd alleen. Iedere hond is anders. We kijken naar wat de individuele hond lichamelijk aankan en, bovenal, of wij hem binnen onze opvang nog het comfort en welzijn kunnen bieden dat hij verdient.
Soms is goed zorgen voor een hond ook durven erkennen dat iets wat jarenlang heel gewoon was, op een gegeven moment niet meer bij hem past. En juist vanuit die zorg zullen wij daar altijd eerlijk en liefdevol over zijn.
We hopen dat baasjes, hoe moeilijk zo'n boodschap soms ook is, begrijpen dat we deze keuze altijd maken in het belang van hun hond. En we hopen vooral dat dit bericht helpt om ook thuis bewust te blijven kijken naar kleine veranderingen in bewegen, opstaan en herstellen.
De hond op de foto is onze eigen Amarok. Afgelopen week hebben wij zelf het moeilijke besluit moeten nemen om afscheid van hem te nemen na 13 jaar, omdat zijn lichaam hem steeds meer in de steek liet. Een verdrietige en pijnlijke beslissing, maar wel één die we uit liefde voor hem hebben genomen ❤️ Nadat we in juni plotseling onze Sint Bernard Abby zijn verloren, is het fijn dat je op deze manier afscheid kan nemen van je viervoeter 🌈
