10/06/2026
7 jaar geleden
Alsof het de schuld is van de goede fokkers dat de asiels uitpuilen van de afgedankte honden en katten.
Als je fokt, als je goed fokt dan is dit geen impulsieve actie van vijf minuten. Je denkt niet zomaar op een dag, ja ik wil puppies dit gaan we eens even regelen. Het is niet alsof je babi-pangang gaat bestellen bij de Chinees en dit door het doorgeefluikje aan de serveerster wordt afgegeven die nog vraagt of je er "sambal bij wil".
Nee, als je als goede fokker zijnde fokt, dan plan je dit, maanden, zelfs jaren van tevoren. Je telt elke loopsheid af dat je dichter bij het moment komt dat je je teef laat dekken. Zit in spanning bij de uitslagen van de gezondheidsonderzoeken en speurt maanden hetzij niet jaren alles af op zoek naar een geschikte kandidaat voor jouw teef.
Dan komt het moment dat het zo ver is, de loopsheid begint, je gaat progesteron prikken, hebt hopelijk een geslaagde dekking. En dan is het wachten tot je een echo kunt laten maken. Plotseling zie je daar op een schermpje een paar bolletjes verschijnen, een creatie van jouw harde werk. Onmiddellijk vult je hart zich op dat moment daar in de kamer van de dierenarts met een warm gevoel van liefde. Je knuffelt je teef, brengt je pupkopers op de hoogte en zweeft op je roze wolk ver boven de grond. Daarna tel je elk moment af tot de dag van de bevalling komt. Jij en je teef samen, hard werkend beleven het mooiste moment ter wereld. Er vloeien tranen, je lacht en iedere pup die geboren wordt is meteen een stukje van je hart. Onderdeel van wie je bent.
Daar ligt jouw creatie als kleine hopeloze bolletjes, een werpkist vol met liefde. Het intensieve zorgen begint acht weken voor de pups en moeder. Je geniet met volle teugen, je ziet je pupkopers genieten met volle teugen. Je herkent ieder piepje, weet precies wat ze nodig hebben en doet je stinkende best om ze een zo goed mogelijke basis te geven, zoals het hoort. En als het moment daar is dat ze mogen uitvliegen en met hun nieuwe eigenaren meegaan geef je een stukje van je hart mee. Een stukje van jezelf en hun hele leven lang blijven ze een stukje van jou, een stukje liefde. Als er ooit iets gebeurt waardoor ze niet kunnen blijven bij de mensen die jij met zorg hebt uitgezocht dan komen ze bij je terug. Want zo werkt dat, een stukje van je hart, keert altijd bij je terug op het moment dat dit nodig is.
Dus waarom is het onze verantwoording, waarom zouden wij bijdragen aan het probleem van de asielen die uit hun voegen puilen? Waarom zouden wij verantwoording moeten dragen voor honden die op deze wereld zijn gezet door gewetenloze mensen die veelal impulsief hebben besloten dat het "oh zo leuk is" om een nest pups te krijgen? Die niet de verantwoording nemen voor hun creaties en deze in het asiel laten belanden? Waarom zouden wij de verantwoording moeten dragen voor mensen die minstens net zo impulsief een pup hebben aangeschaft voor een zo goedkoop mogelijke prijs zonder zich te verdiepen in een ras en deze net zo makkelijk herplaatsen? Het zijn niet onze creaties, niet onze hoopjes liefde, de stukjes van ons hart die achter de tralies belanden. Nee, dat zijn de honden uit de oeps nestjes, de ik wilde mijn teef een keer een nestje laten krijgen pups, niet die van ons.
Er zijn miljoenen honden die wachten op een nieuw thuis, die het ook verdienen om net zo'n goed leven te hebben als die van ons. En er is niemand die ze dat niet gunt. Maar de goede fokkers de schuld in de schoenen schuiven van het feit dat de asiels overvol zitten, is je ogen sluiten voor wat werkelijk het probleem is.
