02/06/2025
Afgelopen vrijdag is mijn oudste hond en jachtmaatje Jodi aangereden door een auto en later die dag op de operatietafel van een dierenkliniek overleden aan haar inwendige verwondingen (rupturen). Ze is 9 jaar geworden.
Jodi lag na de lunch in het zonnetje op het erf van mijn logeeradres in Zuid-Limburg. Een auto die het erf kwam oprijden heeft haar aangereden. De bestuurder had haar niet opgemerkt. Na de aanrijding kon Jodi nog normaal lopen en waren bij haar geen uitwendige verwondingen te zien. Bij de dierenarts in Gulpen zijn röntgenfoto’s gemaakt. Daarop waren geen verwondingen van botten of gewrichten zichtbaar, maar wel iets meer vocht tussen de organen dan normaal. Ze is daar een paar uur ter observatie gehouden, maar ze kregen Jodi niet uit haar shock. Daarom hebben ze ons doorverwezen naar een gespecialiseerde dierenkliniek nabij Hasselt (België), bijna een uur rijden. Daar is o.a. een echo gemaakt en is, na overleg met mij, besloten haar te opereren. Toen bleek dat haar milt en aorta waren gescheurd en een nier was beschadigd. De milt en de nier hebben ze verwijderd (want die kan je missen). Jodi heeft ook nog een hartstilstand gehad, maar ze hebben haar terug kunnen reanimeren. Volgens de dierenarts was daarna de kans op overleven bij verder opereren (van de gescheurde aorta) gezakt tot onder de 20%. In overleg hebben we toen besloten om Jodi te laten inslapen.
Ook ik was (en ben nog steeds) min of meer in shock door dit plotselinge verlies. Tot aan Hasselt was ik optimistisch over volledig herstel want Jodi vertoonde nauwelijks tekenen van pijn of malheur. Bij aankomst in Hasselt kwam ze nog zelfstandig uit de Caddy alsof er niets aan de hand was! Maar een paar uur later lag ze dood op de operatietafel.
Ik verlies aan Jodi een lieve huishond en een gedreven jachthond met een zeer goed ontwikkelde neus en jachtverstand. Maar bovenal een betrouwbare jachtmaat die ik nooit hoefde te motiveren om voor mij te werken. Ze deed niets liever. Haar dochter Maggie verliest aan Jodi een zorgzame moeder en een speelmaatje. Maggie daagde haar moeder dagelijks uit tot spelen en bekvechten. Jodi liet het allemaal toe en deed mee, ook als ze er eigenlijk geen zin (meer) in had. Dan moest ik ingrijpen.
Het verdriet en het gemis zijn nu nog groot, maar die zullen met de tijd gaan slijten. De vele mooie herinneringen aan haar zullen voor altijd in mijn hoofd en hart bewaard blijven.
Nu Jodi er niet meer is, kan ik (nog) meer tijd besteden aan Maggie. Dat vindt Maggie niet erg. Ook zij werkt heel graag voor mij en is buitengewoon leergierig en gedreven in het apporteerspelletje. Maggie is nu 20 maanden en of zij ooit qua neus en jachtverstand hetzelfde niveau als Jodi gaat halen, is nog maar afwachten. Dat zal mede afhangen van het aantal jachtmogelijkheden dat we de komende jaren nog krijgen waarin ze haar skills kan ontwikkelen. De jacht in Nederland staat immers (opnieuw) flink onder druk. Aan haar en mijn inzet zal het niet liggen.
