14/10/2026
Buiten mijn comfortzone 🧐
Afgelopen dagen heb ik mij ondergedompeld in ademwerk & trauma release.
🙄 Wat heeft dat met paarden te maken? Nou, dat zal ik proberen uit te leggen.
Mijn kennis over paarden blijft groeien door alle opleidingen die ik volg en ervaring die ik opdoe in mijn werk. En ik kan je vertellen: dat maakt mijn leven soms een stuk ingewikkelder dan daarvoor.
Iedereen heeft recht op zijn eigen proces. Dit is dus geen klacht of oordeel over anderen, maar iets waar ik zelf mee worstel.
Door alles wat ik leer en zie in de praktijk, herken ik steeds meer bij paarden. Stress- en pijnsignalen, biomechanische afwijkingen in de beweging, gedrag dat iets probeert te vertellen…
En hoe meer ik leer, hoe moeilijker het wordt om daar mijn ogen voor te sluiten.
Ik wil de stem zijn voor het paard. Ik wil begrijpen wat er achter bepaald gedrag zit, waar ongemak vandaan komt en wat een paard nodig heeft om zich fysiek én mentaal goed te voelen.
Maar daar zit ook meteen mijn grootste worsteling.
Ik kan zien dat een paard niet lekker in zijn vel zit, maar ik kan een eigenaar niet dwingen om dat ook te zien.
En hoewel ik heel goed begrijp dat niet iedereen op hetzelfde moment klaar is om bepaalde dingen te horen of onder ogen te zien, vind ik dat ontzettend moeilijk.
Want wat doe je als je iets ziet wat je niet kunt negeren, maar de ander er (nog) niet voor openstaat?
Hoe blijf je eerlijk over wat je ziet, als dat leidt tot weerstand, onbegrip of zelfs negatieve situaties?
En hoe zorg je ervoor dat je dit werk met liefde en plezier kunt blijven doen, als de dingen die je ziet en de reacties die je daarop krijgt je steeds meer energie kosten?
Ik merk dat ik daar tegen mijn eigen grenzen aanloop.
Ik wil niet dat de frustratie, het verdriet en de machteloosheid die ik soms ervaar, uiteindelijk ten koste gaan van mijn eigen welzijn en het plezier waarmee ik dit werk doe.
Ik wil mijn werk kunnen blijven doen uit liefde voor paarden, zonder mezelf daarin te verliezen.
Herken jij dit? Dat je iets ziet of weet waarvan je vindt dat het belangrijk is om te benoemen, maar dat de ander daar misschien helemaal niet op zit te wachten?
Hoe ga jij daarmee om? 💖