27/07/2026
Er is misschien geen hondenras waar zoveel over wordt geoordeeld als de Amerikaanse Stafford.
Zodra er ergens een ernstig bijtincident plaatsvindt en blijkt dat er een Stafford bij betrokken is, lijkt het oordeel al geveld voordat iemand weet wat er werkelijk is gebeurd. De reacties zijn voorspelbaar: "Verbieden." "Levensgevaarlijke honden." "Waarom nemen mensen überhaupt nog zo'n hond?"
Wat de meeste mensen niet zien, is dat ik in mijn werk ook ernstige bijtincidenten zie met buitenlandse honden, Labradors, Herders, Border Collies, Doodles en tal van andere rassen. Alleen haalt dat zelden het nieuws. Niet omdat die incidenten minder ingrijpend zijn, maar omdat er geen stigma aan vastzit.
Begrijp me goed: ieder ernstig bijtincident is er één te veel. Iedere hond die een mens of dier ernstig verwondt, verdient een zorgvuldige analyse. Maar wat mij raakt, is dat een compleet ras inmiddels wordt beoordeeld op de fouten van mensen. Ja, lees die tekst nog maar eens. Door de fouten van de eigenaar achter hond.
Misschien raakt het mij daarom wel zo, omdat ik het mechanisme achter stigmatisering maar al te goed ken.
Ik ben Colombiaans van origine. En hoeveel mensen denken niet een connectie met mij te maken door als eerste over drugs te beginnen? Alsof mijn afkomst automatisch iets zegt over wie ik ben. Alsof een compleet land kan worden samengevat in één stereotype. Op zo'n moment voel ik me niet gezien als persoon, maar gereduceerd tot een vooroordeel.
Eerlijk gezegd eindigt het gesprek daar voor mij ook. Niet omdat ik geen humor heb, maar omdat het direct laat zien dat je niet nieuwsgierig bent naar wie ik werkelijk ben. Je ziet niet mij, je ziet een stereotype. Terwijl de werkelijkheid is dat ik mijn hele leven nog nooit drugs heb gebruikt, nooit heb gerookt en ook geen alcohol drink. Zo weinig zegt een afkomst dus over een mens.
Precies dat zie ik ook gebeuren bij de Amerikaanse Stafford.
Eén ernstig incident haalt het nieuws en ineens lijkt een compleet ras veroordeeld. Niet de individuele hond wordt beoordeeld, maar het label dat hij draagt. Terwijl iedere hond zijn eigen geschiedenis heeft, zijn eigen karakter, zijn eigen genetische aanleg, zijn eigen opvoeding en zijn eigen eigenaar.
Dat betekent niet dat we incidenten moeten bagatelliseren. Integendeel. Iedere hond die een mens of dier ernstig verwondt, verdient een grondige analyse. Maar die analyse moet gaan over het individu, de omstandigheden en de verantwoordelijkheid van de mens. Niet over het veroordelen van een volledig ras.
Misschien is dat ook precies waarom de Amerikaanse Stafford zo'n bijzondere plek in mijn hart heeft. Omdat ik weet hoe het voelt wanneer anderen al een oordeel over je hebben gevormd, nog voordat ze werkelijk hebben gekeken wie je bent.
Want een Amerikaanse Stafford wordt niet geboren als een hond die vastloopt.
Ik zie juist een ras met een uitzonderlijk groot hart, een enorme loyaliteit en een ongelooflijke wil om samen te werken. Maar ik zie ook een ras dat weinig ruimte laat voor half werk. Deze honden voelen feilloos aan wat er tegenover hen staat. Wanneer spanning zich opstapelt, wanneer onzekerheid de leiding neemt of wanneer een eigenaar voortdurend vanuit controle handelt, zie ik Staffords die langzaam gevangen raken in hun eigen zenuwstelsel. Ze fixeren, bouwen spanning op en lijken voor de buitenwereld onvoorspelbaar, terwijl ik iets heel anders zie: een hond die allang is gestopt met zich veilig voelen.
Mijn eigen twee Staffords hebben mij lessen geleerd die geen enkele opleiding, cursus of mentor mij ooit had kunnen leren. Ze hebben mij daadwerkelijk gevormd tot de vrouw, hondeneigenaresse en hondencoach die ik tot de dag van vandaag geworden ben.
Zij hebben mij gedwongen om anders te kijken, dieper te luisteren en vooral eerlijker naar mezelf te worden. Sindsdien kijk ik zelden nog alleen naar de hond. Ik kijk naar de relatie. Naar het verhaal. Naar de mens die de lijn vasthoudt.
Vanmorgen stond er opnieuw zo'n Stafford voor me, genaamd Miles. Het voelt bij deze honden en tijdens deze sessies, alsof Rayo en Vida met mij meelopen.
Miles is een jonge intacte reu van anderhalf jaar die ik al langere tijd volg. En nee, een castratie vervangt geen leiderschap dus een gezonde hond castreren is niet de oplossing. Vanaf het eerste moment wist ik dat dit geen hond was die je kunt begeleiden door alleen naar zijn gedrag te kijken of te domineren. Daarvoor zit er simpelweg te veel onder de oppervlakte.
Voor mij is dit een Stafford uit de buitencategorie. Niet omdat hij intrisiek agressief of "gevaarlijk" is, maar omdat zijn zenuwstelsel voortdurend onder spanning staat en als je dat niet aanpakt, dan laat je de trigger afgaan. Deze intense honden houden zoveel spanning vast dat zelf stress afschudden niet meer mogelijk is. Zodra hij een andere hond waarneemt, schiet hij in een fixatie die steeds verder oploopt en vergeet hierbij niet het typische gegil. Zijn wereld wordt kleiner, zijn spanning groter en uiteindelijk neemt zijn instinct het volledig over. Dat zijn de honden waarvan veel mensen zeggen: "Zie je wel, typisch een Stafford." Terwijl ik juist een hond zie die volledig overspoeld raakt door zijn eigen systeem.
Maar het was niet alleen deze hond die mij raakte. Het was vooral de vrouw die naast hem liep.
Vorig jaar ontmoette ik haar tijdens een muilkorfpassessie. Persoonlijke begeleiding was op dat moment tijdelijk niet mogelijk, waardoor zij besloot deel te nemen aan mijn online traject en later ook aan een groepscoaching. Juist daardoor kreeg ik de kans om haar niet alleen als hondeneigenaar te leren kennen, maar ook als mens.
Achter haar schuilt namelijk een verhaal dat diepe indruk op mij heeft gemaakt. Haar vorige Stafford raakte betrokken bij een ernstig bijtincident en dat liep niet goed af. Ik laat de inhoud bewust bij haar, maar iedereen die ooit zoiets heeft meegemaakt weet wat dat met je doet. Zo'n gebeurtenis laat zich niet afsluiten wanneer je de voordeur dichttrekt. Die neem je mee in iedere wandeling, in iedere ontmoeting en in iedere beslissing die je daarna neemt.
En toch kwam er opnieuw een Stafford op haar pad.
Veel mensen zullen zich afvragen waarom je dat risico opnieuw zou nemen. Ik stelde mezelf die vraag geen seconde, omdat ik haar keuze begreep. Misschien wel juist doordat ik mijn eigen verhaal erin herkende. Ook ik heb met mijn eerste Stafford momenten gekend waarop ik dacht dat ik volledig tekortschiet. Juist die honden hebben mij uiteindelijk geleerd dat de grootste verandering zelden begint bij de hond, maar bijna altijd bij degene die de lijn vasthoudt.
Tijdens onze samenwerking zag ik steeds duidelijker waar haar grootste uitdaging lag. Ze is intelligent, denkt snel, analyseert alles en wil niets aan het toeval overlaten. Dat zijn prachtige eigenschappen, totdat spanning de regie overneemt. Dan probeert het hoofd het probleem op te lossen, terwijl de hond juist behoefte heeft aan iemand die aanwezig, duidelijk en emotioneel stabiel blijft.
Dat was precies wat zich vanmorgen opnieuw liet zien.
Op ongeveer dertig meter afstand verscheen de eerste hond. Ik zag direct hoe de spanning door het lichaam van haar Stafford trok. Zijn blik veranderde, zijn lichaam verstijfde en de fixatie nam het langzaam over. Tegelijkertijd zag ik precies hetzelfde gebeuren bij zijn eigenaresse. Zonder dat ze het zelf doorhad, schoot ook zij terug in haar oude patroon. Haar lichaam werd gespannen, haar aandacht versmalde en onbewust begon ze weer te handelen vanuit controle in plaats van verbinding.
Dat moment is voor mij altijd het meest waardevol. Niet omdat het misgaat, maar omdat daar de echte ingang zit voor mij als hondencoach.
Ik hoefde haar geen nieuw trucje te leren. Ik hoefde haar alleen terug te brengen naar wat we de afgelopen maanden al hadden opgebouwd. Naar de basis. Naar haar lichaam. Naar haar gevoel. Naar de rust die haar hond nodig had.
En toen gebeurde precies waar ik op hoopte.
Niet alleen haar energie veranderde, maar ook haar hond veranderde mee. De fixatie nam af, zijn lichaam ontspande zichtbaar, hij schudden zijn stress weer van zich af (hij kon dus weer kanaliseren) en uiteindelijk passeerden ze meerdere honden op slechts enkele meters afstand. Niet één keer, maar herhaaldelijk.
Heel eerlijk? Dat interesseert mij nog het minst.
Want als jij dit leest en denkt dat het succes zit in het passeren van een hond op een paar meter afstand, dan heb je mijn werk nog niet begrepen. De afstand was nooit de oplossing.
Als afstand nemen voldoende was geweest, dan had ik haar simpelweg geadviseerd om iedere andere hond met een grote boog te ontwijken.
De echte verandering zat ergens anders. Die ontstond op het moment dat deze eigenaresse zichzelf weer durfde te vertrouwen. Dat ze stopte met overleven en weer naast haar hond ging staan in plaats van tegenover zijn gedrag.
Dat is precies waarom ik altijd zeg dat ik geen honden train.
Ik begeleid mensen, zodat hun hond eindelijk iemand naast zich krijgt die hij kan volgen. Misschien is dat ook de reden waarom juist dit type eigenaar zich bij mij thuis voelt. Niet omdat ze een snelle oplossing zoeken, maar omdat ze begrijpen dat echte verandering begint bij jezelf. En misschien is dat wel de mooiste les die een Amerikaanse Stafford je ooit kan geven.
Nog voordat ze in de auto stapten, draaide haar moeder zich om en zei: "Nou Leidy, binnenkort staan we er weer. Dan nemen we onze andere Stafford mee. We willen ook met haar aan de slag, zodat we leren hoe we straks op een verantwoorde manier met beide honden samen op pad kunnen.”
Dat raakte me. Niet omdat ze een nieuwe sessie boekten, maar omdat het precies laat zien met wat voor mensen ik het liefst werk. Mensen die niet wachten tot er problemen ontstaan, maar willen investeren voordat het misgaat. Mensen die begrijpen dat iedere hond een individu is en daarom ook een eigen aanpak verdient. Mensen die niet op zoek zijn naar een quick fix, maar bereid zijn zichzelf te blijven ontwikkelen, omdat ze weten dat hun honden daar uiteindelijk de vruchten van plukken.
En misschien is dat wel precies waarom ik zo graag met dit soort eigenaren werk. Niet omdat ze alles al weten, maar omdat ze nooit stoppen met leren.
Mijn naam is Leidy Zijlstra en ik coach de eigenaar achter de hond.
Wil je met meer richting en bewustzijn leren wandelen? Download dan de gratis wandel checklist: https://bit.ly/3RDPHW6. Wil je voor het volgende niveau gaan? Boek dan jouw 1 op 1 sessie: https://lifecoachleidy.com/prive-balanssessie/
