05/08/2026
en daarom zijn wij zo blij met onze assistentes! ๐ฅฐ๐ช๐ป๐ฅ
๐๐๐ฉ ๐ฉ๐๐ ๐๐ฃ๐ฅ๐๐ ๐ ๐๐ฉ ๐ซ๐๐ฃ ๐๐ ๐ฅ๐๐ง๐๐ซ๐๐ฉ๐๐ง๐๐ฃ๐๐๐ง
"Jij bent toch de assistente van de dierenarts?"
Die horen we regelmatig.
En ja, we zijn de rechterhand van de dierenarts. Maar die rechterhand doet nรฉt iets meer dan af en toe een hond vasthouden tijdens een bloedafname.
Het grootste deel van onze klanten ziet ons achter de balie. Of in de spreekkamer wanneer een patiรซnt besluit dat even in de oren kijken toch รฉcht een slecht idee is. Bij een echo, een bloedafname, een wondcontrole, hechtingen verwijderen, nagels knippen, overvolle anaalklieren ledigen of tijdens een paraveterinair consult.
Maar dat is slechts het topje van de ijsberg.
Dat voer in de schappen? Dat bestellen wij. Vullen wij aan. Controleren wij op houdbaarheid.
De medicatie die uw dier meekrijgt? Die hebben wij ingekocht. En als die ineens niet leverbaar blijkt te zijn, zoeken wij naar een passend alternatief.
Wij beheren de voorraad. Controleren verloopdata. Bestellen vaccins, sp***en, naalden, infuusmateriaal en alles wat nodig is om een praktijk draaiende te houden.
Die operatie bij de dierenarts? Die plannen wij in. We zorgen dat de anesthesiemiddelen aanwezig zijn, de operatiekamer klaarstaat, de anesthesietoren onderhouden wordt, alle instrumenten steriel zijn en dat er voldoende tijd รฉn voldoende mensen zijn om uw dier veilig te begeleiden.
En terwijl dat allemaal gebeurt...
..gaat de telefoon.
Staan er mensen aan de balie.
Komen er e-mails binnen.
Worden uitslagen doorgestuurd.
Moeten verwijzingen geregeld worden.
Wordt het rooster gemaakt.
Wordt de was gedaan.
Moeten klachten worden afgehandeld.
Wordt het debiteurenbeheer bijgehouden.
En vraagt er iemand of we "heel even tussendoor" een operatie kunnen doen.
Wij leiden stagiaires op. Begeleiden nieuwe collega's. Nemen bloed af. Plaatsen braunules. Maken rรถntgenfoto's. Verzorgen opnamepatiรซnten.
En nee... dat is niet alleen medicijnen geven en voeren.
We geven aandacht.
Een knuffel.
Een extra dekentje.
Een aai over een gespannen hondenkop.
We zorgen voor onze patiรซnten alsof ze van onszelf zijn.
We bellen de bezorgde eigenaar met een update.
We luisteren naar verdriet.
Houden handen vast.
Brengen een glaasje water, een tissue.
We zijn soms psycholoog, soms maatschappelijk werker en soms gewoon even die stille kracht die op het juiste moment vraagt:
"Gaat het wel?"
We bespreken de laatste wensen rondom het afscheid van een geliefd huisdier. Regelen de crematie of begrafenis zodat een eigenaar daar op dat moment niet รณรณk nog over hoeft na te denken.
We schrijven de euthanasiekaartjes.
Doen ze op de post.
En hopen stiekem dat ze een klein beetje troost brengen.
En is er iets kapot?
Dan veranderen we spontaan in ICT'er, loodgieter, timmerman of monteur.
Vaak gewapend met tie-wraps, leukotape en een gezonde dosis optimisme.
En als zelfs dรกt niet meer werkt, regelen wij dat degene die het wรฉl kan zo snel mogelijk op de praktijk staat.
Aan het einde van een lange dag ruimen we alles weer op.
Maken de spreekkamers schoon.
Vullen alles aan.
Zetten de praktijk weer klaar voor morgen.
Zodat de eerste dierenarts die 's ochtends binnenloopt bijna zou vergeten hoe druk gisteren eigenlijk was.
Wij zijn de spin in het web, de stille kracht.
De planner.
De apotheker.
De laborante.
De verpleegkundige.
De anesthesist.
De telefonist.
De schoonmaker.
De voorraadbeheerder.
De opleider.
De probleemoplosser.
De schouder om op uit te huilen.
De duizendpoot waarop een praktijk draait.
Wij zijn paraveterinair.
En geloof me...
Dat is geen tussenstap.
Geen bijrol.
Geen "assistentje".
Dat is een beroep.
Een vak.
Een titel.
En eentje waar ik, iedere dag opnieuw, ongelooflijk trots op ben.
