26/08/2026
๐๐ป ๐ฎ๐น๐ ๐ฒ๐ฟ ๐ป๐ผ๐ ๐ฒ๐ฒ๐ป๐ ๐ฒ๐๐ฒ๐ป ๐ป๐ถ๐ฒ๐๐ ๐ด๐ฒ๐ฏ๐ฒ๐๐ฟ๐?
Wie mij een beetje kent, weet dat ik het belangrijk vind dat honden niet voortdurend door ons gestuurd worden, maar ook zelf keuzes mogen maken. Dat zit voor mij niet alleen in grote dingen, maar juist ook in heel gewone momenten: tijdens een wandeling even blijven staan omdat ergens een interessante geur zit, zelf besluiten afstand te nemen van iets wat spannend is of thuis een andere plek opzoeken omdat die op dat moment blijkbaar prettiger voelt.
Daar hoort voor mij nog iets bij waar we misschien minder vaak bij stilstaan: wat gebeurt er eigenlijk als wij eens helemaal niets aanbieden?
We zijn tegenwoordig behoorlijk goed geworden in het bezighouden van honden. We wandelen met ze, doen zoekspelletjes, trainen, vullen een Kong, halen een snuffelmat tevoorschijn en hebben vaak nog wel ergens een idee liggen voor iets wat โleukโ of โgoedโ voor de hond zou zijn. Soms heb ik het idee dat er voor honden inmiddels meer activiteitenprogrammaโs bestaan dan voor een gemiddeld vakantiepark. Daar is natuurlijk niets mis mee, want ik doe zelf ook graag dingen samen met mijn honden, maar ergens onderweg kan wel het gevoel ontstaan dat wij verantwoordelijk zijn voor ieder leeg moment van hun dag.
De hond staat wat in de woonkamer, kijkt ons aan, loopt een rondje en voor je het weet denken we: hij verveelt zich, ik moet iets met hem doen. Alsof er ergens een ongeschreven regel bestaat dat een hond die vijf minuten niets uitvoert, direct pedagogisch verantwoord vermaakt moet worden. Maar hoeft dat eigenlijk wel?
Ik heb het hier nadrukkelijk niet over een hond die nauwelijks buiten komt, weinig kan snuffelen, weinig meemaakt en zijn dag vooral slapend moet doorbrengen omdat er simpelweg niets anders gebeurt. Dat is iets heel anders. Ik bedoel een hond die voldoende mogelijkheden krijgt om hond te zijn, samen met zijn mens dingen onderneemt en daarnaast ook stukken van de dag heeft waarop er gewoon niets gepland staat.
Geen voerspel, geen oefening en ook geen โga maar op je kleedโ. Gewoon een moment waarop de mens eens geen programma klaar heeft liggen. En juist dan wordt het interessant.
De ene hond loopt misschien naar buiten en blijft daar ergens in de tuin wat rondsnuffelen. Een andere gaat bij het raam liggen kijken, zoekt zelf een speeltje op of besluit dat slapen eigenlijk een uitstekend idee is. Misschien komt hij eerst nog even bij je checken of jij toevallig iets van plan bent en druipt hij daarna weer af als blijkt dat er echt niets te halen valt, waarschijnlijk met een blik die weinig twijfel laat bestaan over jouw functioneren als entertainmentteam.
Dat vind ik nu juist zo mooi, omdat daar ruimte ontstaat voor iets wat in mijn manier van omgaan met honden heel belangrijk is: niet alles hoeft door mij ingevuld te worden.
We praten vaak over keuzevrijheid en zelfstandigheid bij honden, maar ondertussen kunnen we hun dag behoorlijk strak organiseren. Wij bepalen wanneer we wandelen, wanneer er iets te eten valt, wanneer er gespeeld wordt en wanneer we iets van ze vragen. Soms wordt zelfs rust nog een soort geplande activiteit, terwijl het juist interessant kan zijn om te zien wat een hond doet als daar even geen instructie aan voorafgaat.
Als een hond zelf keuzes mag maken, moet er dus ook tijd zijn waarin ik geen keuze voor hem voorbereid. Niet steeds: โwil je dit of wil je dat?โ, maar soms gewoon: ik ben nu even met mijn eigen dingen bezig, kijk jij maar wat je gaat doen.
Dat betekent natuurlijk niet dat ik mijn hond negeer of dat hij geen aandacht mag vragen. Als mijn hond bij me komt staan, tegen mijn been duwt of met iets in zijn bek aankomt, vertelt hij mij iets en daar mag ik best op reageren. Alleen hoef ik daar niet automatisch iedere keer een activiteit van te maken.
Soms gebeurt er daarna gewoon niets bijzonders, en dat is misschien precies het punt.
Voor honden die gewend zijn dat de mens vaak degene is die iets opstart, kan zoโn leeg moment in eerste instantie best wat onwennig zijn. Ze komen nog een keer kijken, lopen wat rond of proberen opnieuw contact te maken. Dat hoeft niet meteen te betekenen dat er iets ontbreekt; het kan ook simpelweg betekenen dat er dit keer geen kant-en-klare invulling volgt en dat de hond zelf moet uitvinden wat hij met dat moment doet.
En soms blijkt dat heel ingewikkelde vraagstuk uiteindelijk verrassend simpel opgelost te worden door ergens neer te ploffen en te gaan slapen. Sommige honden blijken daar trouwens een opvallend groot talent voor te hebben zodra ze doorhebben dat er geen cursus voor nodig is.
Ik denk dat wij mensen soms sneller moeite hebben met zulke lege momenten dan onze honden zelf. We willen graag goed voor ze zorgen en zijn bang dat ze tekortkomen wanneer er even niets gebeurt, waardoor de neiging ontstaat om steeds opnieuw iets aan te bieden.
Maar een hond hoeft niet ieder uur van de dag beziggehouden te worden.
Een middag waarop jij administratie doet, de was opvouwt of gewoon koffie drinkt en je hond ergens zelf een plek zoekt, is niet automatisch een gemiste kans om hem โiets te laten doenโ. Het is ook gewoon samen leven, en juist daar zit voor mij veel waarde in.
Niet voortdurend opdrachten geven of activiteiten bedenken, maar ook ruimte laten en kijken wat een hond zelf doet wanneer niemand zijn tijd voor hem invult.
Misschien gaat hij snuffelen, misschien komt hij even bij je liggen en misschien gebeurt er twee uur lang helemaal niets bijzonders omdat hij languit ligt te slapen. Dan heeft hij dus blijkbaar zelf al besloten wat hij met zijn middag wilde doen. En eigenlijk vind ik dat een prima keuze.
๐ป๐๐ ๐๐ ๐๐๐ก ๐๐๐ ๐๐ข๐๐๐๐ ๐กโ๐ข๐๐ ? ๐พ๐๐ ๐๐๐ข๐ค โ๐๐๐ ๐๐๐๐ ๐ง๐๐๐ ๐๐๐๐๐๐๐ ๐ค๐๐ก โ๐๐ ๐๐๐๐ก ๐๐๐ ๐๐ ๐๐ฃ๐๐ ๐๐๐๐ก๐ ๐๐๐๐๐ข๐๐ก, ๐๐ ๐ ๐ก๐๐๐ก ๐๐ ๐๐ ๐ ๐๐๐ ๐๐๐๐๐๐ ๐๐๐๐ ๐ก ๐๐ ๐๐๐ก ๐๐๐ ๐๐๐, ๐๐๐ ๐ ๐๐๐๐๐ก๐๐ ๐๐ ๐๐๐ ๐๐๐๐๐๐๐ ๐๐๐๐ ๐ฃ๐๐: โ๐๐๐ขโฆ ๐๐ ๐ค๐๐ก ๐๐๐๐ ๐ค๐ ๐๐ข ๐๐๐๐?โ ๐ผ๐ ๐๐๐ ๐๐๐๐๐๐ข๐ค๐ โ๐๐ ๐๐ข๐๐๐๐ ๐๐๐ก ๐๐๐ฃ๐๐๐๐.
