09/09/2026
Soms is er een moment waarop je besluit dat je beter niets kunt zeggen. En soms komt er een moment waarop zwijgen voor je gevoel niet meer goed voelt.
Na het bekend worden van het vertrek van een partner binnen het bedrijf van Hoeve Chavez hebben wij bewust even afstand genomen. We hebben de tijd genomen om alles te laten bezinken. Niet omdat het ons niets doet, maar juist omdat het ons ontzettend veel doet.
Ik ben iemand die dit soort dingen normaal gesproken niet op social media deelt. Ik geloof dat je problemen in eerste instantie onderling moet proberen op te lossen. Dat hebben wij ook gedaan. Meerdere gesprekken, meerdere kansen en keer op keer de hoop dat woorden uiteindelijk zouden worden omgezet in daden.
Maar na jarenlang betrokken te zijn geweest, komen er nu gevoelens van teleurstelling, verdriet en vooral ongeloof naar boven.
Voor mij is het altijd heel duidelijk geweest wat het betekent om met paarden te leven. Je bent er niet alleen wanneer het goed gaat. Je staat er voor ze in, in ziekte én gezondheid. Je neemt verantwoordelijkheid, ook wanneer dat moeilijk, duur of ongemakkelijk wordt. Dat is voor mij geen discussiepunt, maar de basis van alles wat wij doen.
Jarenlang hebben wij meegedacht, kennis gedeeld, meegoleefd en geholpen waar dat kon. Niet alleen financieel, maar ook vanuit de kennis en ervaring die wij in de loop der jaren hebben opgebouwd. We hebben iemand toegelaten tot onze kring, vertrouwen gegeven en oprecht geprobeerd samen iets moois neer te zetten.
Juist daarom voelt het extra pijnlijk wanneer je achteraf het gevoel krijgt dat er jarenlang dingen zijn gezegd en beloofd die niet overeenkwamen met de werkelijkheid zoals wij die uiteindelijk hebben ervaren.
Na meerdere gesprekken en meerdere momenten waarop wij duidelijk hebben aangegeven wat voor ons belangrijk is, voelt het alsof er aan alle kanten door het vertrouwen heen is gestoken. Dat doet pijn. Zeker wanneer je zelf altijd met volledige inzet, eerlijkheid en betrokkenheid hebt gehandeld.
Ik schrijf dit niet om een persoonlijke strijd op social media te voeren. Ik schrijf dit omdat wij vinden dat de paardenwereld soms ook gewaarschuwd mag worden om verder te kijken dan mooie woorden en beloftes.
Kijk naar daden. Kijk naar verantwoordelijkheid. Kijk naar hoe iemand handelt wanneer het moeilijk wordt en wanneer er daadwerkelijk iets van iemand gevraagd wordt.
Paarden zijn geen tijdelijk project. Het zijn levende dieren die afhankelijk zijn van ons. Voor ons staat dat altijd op nummer één.
Wij zullen daarom vanaf nu nog zorgvuldiger zijn met wie wij ons vertrouwen, onze kennis, onze tijd en onze naam geven.
Het is verdrietig dat dit nodig is. Maar soms leer je juist door de meest pijnlijke ervaringen waar je je grenzen moet stellen.
Voor ons is dit hoofdstuk gesloten. Met pijn in het hart, maar ook met een duidelijke les voor de toekomst.
