09/10/2026
Soms is een vriendelijke blik al voldoende....
Ze was boos op de hele wereld, voelde zich alleen en niet begrepen. Achter haar opgetrokken knieën probeerde ze zich te verstoppen.Niemand leek haar te begrijpen, niemand behalve die ene vriend, niemand behalve Cooper.
Cooper ging stil naast haar zitten, misschien zaten ze wel twee minuten zo naast elkaar. Toen draaide ze langzaam haar hoofd opzij en terwijl ze dat deed deed Cooper hetzelfde. Ze keken elkaar aan en ze zei: "Ik ga je heus niet aaien hoor. Ga weg!!!" Cooper stond op en liep weg. Zij verstopte zich weer achter haar knieën, maar Cooper liet haar niet alleen, hij ging alleen aan de andere kant van haar zitten. Weer was het stil. Weer draaide ze haar hoofd opzij en weer deed Cooper hetzelfde. Hij keek haar aan met een blik van:"Kiekeboe??"
"NAUUWWWW" Zei ze. Maar er verscheen ook een lach op haar gezicht. Haar grootste vriend liet haar niet alleen. En langzaam ging haar hand naar Cooper. Langzaam aaide ze hem. Langzaam voelde ze zich weer veilig, ze ontdooide, die ene vriendelijke blik liet haar voelen dat ze niet alleen was.