31/12/2025
Recap 2025 was geen makkelijk jaar. Het was een jaar van keuzes.
Niet de veilige keuzes, niet de populaire keuzes, maar de noodzakelijke.
Waar veel fokkerij blijft hangen in uiterlijk, titels en papier,
ging 2025 bij La Nostra Forza over de kern:
wat laat je écht achter voor het ras?
Het begon met DNA.
Niet als marketingterm, maar als meetinstrument. ISAG2020-profielen, heterozygotie, risico voor epilepsie en DCM. Zwart op wit werd zichtbaar wat velen liever niet zien: individuele goede honden kunnen samen alsnog een zwakkere populatie vormen. Dat inzicht vraagt offers. Goede honden afwijzen. Combinaties laten schieten. Populariteit loslaten.
Tegelijkertijd liep alles door. Shows, keuringen, werk. Resultaten bleven komen: Best Movement, Best Construction, Best Breeding Group. Mooi, maar niet leidend. Titels zijn momentopnames. Gezondheid is blijvend. 2025 maakte dat verschil pijnlijk duidelijk.
De outcross-plannen werden concreet.
Geen theoretische discussies meer, maar echte keuzes op basis van data. Terug naar type en functie in plaats van vastgeroeste rasdefinities. Dat schuurt. Dat roept weerstand op. Maar stilstaan is geen optie als je ziet wat inteelt, popular sire syndrome en cosmetische selectie hebben aangericht.
Naast de vooruitgang was er ook verlies. Honden die jarenlang onderdeel waren van het dagelijks leven vielen weg. Dat haalt elke romantiek uit fokken. Wat overblijft is verantwoordelijkheid. De harde realiteit dat elk nest dat je fokt, beter moet zijn dan het vorige — of je moet het niet doen.
Suki was geen “hond uit het fokbestand”. Ze was fundament. Karakter, kracht, aanwezigheid. Een hond die niet hoefde te bewijzen wie ze was. Haar verlies liet een g*t achter dat niet wordt opgevuld met een nieuwe pup of een nieuw plan. Dat g*t blijft, en dat hoort zo.
Dewi was anders, maar net zo bepalend. Scherper misschien maar minstens zo diep verweven in het dagelijkse leven en de kennel. Haar wegvallen voelde rauw, onrechtvaardig. Twee honden verliezen in één jaar is geen hoofdstuk, het is een breuklijn.
Ook organisatorisch werd gebouwd. Cane Corso Rally Europe 2025 in Veenendaal was geen standaard show, maar een statement: beweging, karakter en constructie doen ertoe. Niet alleen het plaatje aan het einde van de lijn.
2025 was het jaar waarin grenzen werden getrokken.
Acht jaar fokkerij samengebracht in een helder fokbeleid: fit for function, hoge heterozygotie, lage DNA-COI.
Publicaties, presentaties en educatie rond genetische diversiteit en de grenzen van traditionele rasfokkerij.
Voorbereiding van nieuwe combinaties waarbij gezondheid vóór uiterlijk gaat. Dat kost offers, maar is noodzakelijk.
Geen fokken om te voldoen aan een standaard die zijn functie heeft verloren.
Geen honden in stand houden die zichzelf niet eens natuurlijk kunnen voortplanten.
Geen excuses meer verpakt als traditie.
Het was geen comfortabel jaar.
Maar wel een eerlijk jaar.
En vanaf hier is er geen weg terug.
“Eerlijk fokken vraagt lef.
Gezonde keuzes vragen offers.
Maar alleen zo eren we wie we verloren hebben
en beschermen we wat nog komt.”
Wij wensen iedereen een gelukkig en gezind 2026🥂