Dierenkliniek Animalis Delft

14/10/2026

Lieve vrienden, klanten en aan al mijn fluffy vriendjes die ik ontzettend mis!
Hoog tijd voor een update. De meesten van jullie zijn vast al op de hoogte, misschien via “horen van”, dus het lijkt me tijd dat jullie het van mij zelf horen.
Bovendien stromen de kaartjes en berichtjes inmiddels binnen, en dat doet me echt goed! Allemaal heel erg bedant daarvoor! 🙏

Het zal jullie niet ontgaan zijn dat ik de laatste tijd veel te weinig in de kliniek ben… en ik vind het verschrikkelijk! Ik mis de kliniek, ik mis mijn team, maar bovenal mis ik mijn lieve klanten en hun geweldige liefste knuffelbare huisgenoten!

2026 is nog niet afgelopen dus mijn hoop is nog niet voorbij dat ik vanaf rock bottom toch weer onhoog kan klimmen, maar sinds mijn laatste “incident” vrees ik dat het nog wel een paar weken gaat duren…

Het echte verhaal: al ruim een jaar kamp ik met een verschrikkelijke burnout. Daar ben ik hard mee aan het werk en dat gaat met ups en downs, want er gebeurt nogal wat in mijn leven.
De laatste tijd ging het eigenlijk best goed en besloot ik met mijn vriend een heerlijke tocht te maken op de motor. We deden een rondje Veluwe, waar het Airborne evenement een prachtige route had langs alle belangrijke historische plekken rondom Operation Market Garden. Het was heerlijk weer, we genoten!
Totdat… die ene automobilist me het daglicht niet in de ogen gunde toen we een rotonde op reden bij Pijnacker, bíjna thuis, maar den automobilist vond zichzelf heel stoer door te proberen twee bloedsnelle motoren in te halen op die rotonde. Mijn vriend kreeg hij niet, dat werd een ouderswets asociale bumperkleef-aktie, terwijl ik vrij dicht op hem reed en dus onmogelijk nog kon aansluiten. Ik moest een noodstop maken en uitwijkmanoeuvre, belandde rechts in de berm, gelukkig op relatief zacht gras en niet op het asfalt maar dat maakte natuurlijk een behoorlijke klap, op mijn rechterzijde.
Mijn vriend keerde gelukkig snel om, maar die malloot in die auto reed natuurlijk gewoon door.
En zoals het een echte biker babe paste was mijn eerste vraag “waar is mijn mooie motor?!”
Vriendlief was kalm maar daadkrachtig, “daar ga jij je nu even geen zorgen over maken, de ambulance komt eraan en daar gaan ze je eerst goed nakijken.”
Wat volgde was een helse week in het Westeinde ziekenhuis, eraten hadden het duidelijk veel te druk dus fatsoenlijke communicatie zat er niet in. Alles kwam via verpleegkundigen of artsen in opleiding.
“Tja, behoorlijk wat ribben gebroken, u zult de komende dagen flink pijn hebben, dus we nemen u op ter observatie en mogelijk mag u zondag naar huis”.

Die pijn? Die kwam pas na een dag, en als je dan ook nog op een overvolle zaal ligt waar iedereen ligt te kreunen en te kotsen, volgt natuurlijk ook de “algehele misère”. Wat kun je je hulpeloos en gefrustreerd voelen! Ik mocht niet douchen, niet uit bed, ik had natuurlijk nul bagage mee dus ik overleefde door op mijn telefoon Netflix te bingen.
Zondag naar huis? Tuurlijk niet. “We verplaatsen u naar een andere afdeling”. Oh ok, en wat nu?
“Ja dat kunnen we u niet vertellen, daar gaat tijd overheen…”
Inmiddels had ik gehoord dat ik niet alleen gebroken ribben had maar ook in een aantal wervels in mijn rug een paar akelige scheuren had, en mijn rechter sleutelbeen lag flink doormidden, gedisloceerd ook nog. Nu heb ik eerder gebroken ribben gehad, dat doet serieus pijn maar zolang je niet te hard lacht, valt daarmee te leven.
Maar dat sleutelbeen, mijn hemel, bij elke beweging kraakte die, ik kon geen kant op, voelde de botdelen bewegen. En als klap op de vuurpijl raakte ik ook het gevoel in mijn arm kwijt; eerst tintelen en spastische trekjes in mijn spieren, maar ook de kracht verdween.
Toen werd het echt angstig, mijn arm kwijtraken, mijn grootste angst want dat betekent écht gehandicapt…!
Er werd aanvankelijk erg laconiet gedaan, “ohh dat zien we vaker in de opname, komt wel goed”. Ik moest echt aandringen, terwijl ik mijn tong afbeet om beleefd te blijven, dit voelde alles behalve goed! Onder je sleutelbeen ligt een groep zenuwen, de plexus brachialis, dus het kon niet anders dan dat die in de knel zat of zelfs kapot was. Eindelijk kwam er een neuroloog, en nog een, nog een student erbij, prima. Maar wat gaan we hier nou aan dien dan?
Tja, dat moet overlegd met de opper neuroloog, de orthopeed en de chirurg maar een gebroken sleutelbeen geneest vanzelf hoor!
Ik ging door een hel, ik kon alleen nog mijn vingers bewegen maar voelen deed ik ze niet.
Een week (!!!) na opname werd toch besloten om dat sleutelbeen maar te repareren dan. _mits er geen spoedgeval binnenkomt_…
Dus de dag dat ik nuchter moest blijven kwam dat neer op een hele dag wachten, kon er ook nog wel bij, maar jawel, begin van de avond werd ik toch gehaald, er werd een plaatje op mijn sleutelbeen gezet en dat voelde onmiddellijk een stuk beter. De dag erna mocht ik dan ook eíndelijk naar huis!

Maar, niet te vroeg juichen, Murphy was nog niet klaar met mij. Binnen twee dagen lag het plaatje weer los… terug naar de SEH, waar het opnieuw duidelijk was dat ze helemaal geen tijd hadden voor me, nou vooruit een paar röntgenfoto’s dan. Ik mocht zowaar meekijken (de week ervoor werd mijn verzoek om mee te kijken met alle peperdure diagnostiek die werd ingezet om maar te voorkómen dat er geopereerd moest worden 🤦🏼‍♀️), en dit kon niet missen: 3 van de 6 schroeven lagen gewoon los en lagen heerlijk langs het bot te schrapen. Opnieuw herhaling van de week ervoor: ik kan geen kastjes of muren meer zien echt!
Eind van de dag werd er een piepjonge arts naar me gestuurd, duidelijk “the messenger” (ik ben immers de koningin niet dus een echte specialist te spreken krijgen is wishful thinking). De boodschap?
“U mag naar huis hoor, dit geneest vanzelf, kom over twee weken maar terug voor nieuwe röntgenfoto’s.
Dat was vechten tegen mijn tranen, ik snap dat zo’n knul niet heel bevoegd is maar ik was vrij duidelijk, ik was kláár met die prutsers in het Westeinde, ik wilde gewoon in mijn eigen stadje Delft gezien worden door een arts in het Reinier voor een second opinion.
Hemel en aarde moest ik bewegen, het kostte een week (!!) om mijn dossier naar Delft te krijgen (odz hoe moeilijk kan het zijn…), maar eenmaal een afspraak gescoord trof ik eindelijk een arts die me gewoon vertelde hoe het zat, keek naar mijn schouder en direct zei “oef, dat ziet er niet best uit he?! Zullen we eerst maar weer een CT scan maken?”
En toen ging het snel. In Delft kan dat kennelijk wel.
Ik mocht meekijken en hardop meedenken maar dit was geen moeilijke interpretatie: alle 6 de schroeven los en dat plaatje lag gewoon scheef.
Pijn went, dat klopt, ik zeurde zelden maar kennelijk had ik in het Westeinde er een theaterstuk van moeten maken want de boodschap “ik heb zo’n pijn” gaat daar één oor in en het ander weer uit…
De arts in Delft fronste zijn wenkbrouwen en zei kordaat, dit gaan we natuurlijk opnieuw goed zetten, natuurlijk gaat dit niet vanzelf genezen!
Eindelijk, een arts die je niet alleen hoort en ziet, maar ook hándelt!

Gisteren was de Grote Dag. Kost natuurlijk een dag maar dat weet je van te voren, en je weet ook, als ik weer naar huis mag heb ik geen schurende schroeven meer in mijn nek! Het is dat ik niet mag tillen maar wat mij betreft had ik de vlag uitgehangen!
Ruim drie weken na mijn ongeval is mijn allergrootste probleem eindelijk verholpen, en ik hoop dat dat dit keer goed is gegaan.
Nu nog revalideren, en met mijn eigenwijze hoofd sta ik het liefst natuurlijk over een paar weken weer in de kliniek, maar ik moet leren luisteren naar de fysio en niet te koppig doen dus ik lig keurig op de bank met mijn veestapel te kroelen 🥰

En die motor? Tja, die is beschadigd, staat inmiddels in mijn berging en daar ga ik over een tijdje eens rustig naar kijken wat die schade inhoudt, en natúúrlijk gaat die gerepareerd worden!
Mensen die geen motor rijden verklaren me voor gek; mijn mede motor buddies zijn mijn grootste cheerleaders en juichen mijn plannen om gewoon weer op te stappen natuurlijk toe!
Deze insta reel is me op het lijf geschreven: what doesn’t kill you, makes you stronger 💪🏻
Ik heb wel meer fratsen in mijn leven uitgehaald, en geloof mij nou, ik ben net onkruid, ik v***a niet!
Of misschien wel toepasselijker: een kat heeft 9 levens, die heb ik ook. Met dit akkefietje heb ik er vast eentje verspeeld maar dan heb ik er dus gewoon nog acht over! 😻

Ik hoop jullie allemaal weer snel te zien, ik wil zo graag weer lekker in de kliniek zijn, er staat nog zoveel leuks op de planning!

I’ll Be Back! 💪🏻💪🏻💪🏻

Liefs voor jullie allemaal, en hopelijk tot snel! 🫶🏼

https://www.instagram.com/reel/Ddk-2gRq7HI/?obrf=anVydm95Z2c0cnQ=

20/07/2026

Wist je dat we ook een instagram account hebben?
Nu ook met een leuke fotowedstrijd, post jij een foto of filmpje van jouw hond of kat met zijn of haar favoriete zomerspeeltje?
We verloten een leuk zomerpakket voor de beste inzendingen!

https://www.instagram.com/animalisdelft?igsh=OThjdTFtcWdvZzIw&utm_source=qr

23/03/2026

Wanneer je met de motor naar het Sauerland gaat in het weekend, je accu het begeeft en je dus niet op de motor terug kan, die motor naar de locale specialist wordt gebracht en dat het dan wél mogelijk gemaakt wordt om naar je werk te gaan 🙏
Erik, bedankt!

25/06/2025

Pablo zit bij onze opvang in het Westland. Hij is flink vervilt en vermagerd geweest, en toen bleek hij ook nog bloed te plassen…
We hebben twee hele lelijke stenen uit zijn blaas gehaald, en dat was zo dankbaar!
Toen hij wakker was wilde hij meteen aandacht en kopjes geven (ja inderdaad, dat is mijn hand waar hij tegenaan beukt ❤️), en nu krijgt hij volop aandacht en medische zorg bij Dierenopvang Westland in ‘s Gravenzande. Hij is nu per dag zienderogen aan het opknappen en weer close met zijn zus, met wie hij samen is afgestaan.
De opvang heeft flink kosten gemaakt om hem op te lappen (ook bij ons ja, om de stenen te verwijderen en de schade aan zijn nieren te bepalen, wat gelukkig enorm meeviel - en nee, ze betalen bij ons niet de hoofdprijs, want die betaalt niemand bij ons. De kosten zijn vooral rond het opvangen en verzorgen van deze knappe vent, er gaat flink tijd in zitten voordat hij plaatsbaar is…)
Wij waren instant verliefd op deze knapperd. Wie zou dat niet zijn? 🥰

196 likes, 9 reacties. 'Wil jij Pablo helpen? Doe dan nu een eenmalige donatie via de link in onze bio of kopieer de link vanuit onze reacties!'

21/04/2025

Hulde aan alle paraveterinairen die dagelijks deze discussie aan moeten horen.
Ja, een dier houden kost geld. Medische zorg kost geld. Soms kost dat veel geld als dat dier ziek is.
En nee, dat verdwijnt niet in de zakken van dierenartsen, want in tegenstelling tot hoe we neer worden gezet in alle media, social media en televisie, dierenartsen zijn geen geldwolven of zakkenvullers.
We leveren een dienst en die dienst kost geld.
Daar hopen we uiteindelijk wat salaris aan over te houden, maar geloof mij nou, zoveel is dat niet!
Wij behoren tot de slechtst betaalde hoogopgeleide beroepen.
Dat bedrag dat je aan de balie betaalt moet zo ontzettend veel rekeningen dekken, van huur tot onderhoud, energie, beveiliging en noem maar op.
Dat gepinde bedrag is niet ons netto salaris. Absoluut niet!
Ik gun iedereen een dier, echt waar, maar de kosten van dat dier, of je nou een pup van 5000€ hebt (want fokkers mogen er kennelijk wél aan verdienen) of een gratis kitten van marktplaats, die zijn echt voor de eigenaar. Dat is jouw verantwoordelijkheid als eigenaar, je hebt een levend wezen in huis genomen dat afhankelijk is van jou.
En als dat dier ziek is leveren wij met veel liefde en toewijding álle zorg die we kunnen. Daar móeten we voor rekenen, want er zijn eerst kosten gemaakt om je dier te kúnnen helpen, heel erg veel kosten. Bovendien is het ons beroep. En voor iedereen geldt, als je je beroep uitvoert, verwacht je daar een salaris voor.
Net als de kapster die met veel plezier jou een mooi geknipt kapsel geeft, waar je voor mag betalen. En de monteur, die je kapotte auto oplapt en voorziet van nieuwe onderdelen. Of de nagelstyliste, die je mooie acrylnagels weer prachtig heeft vastgezet en daarvoor rekent.
Daar wordt nóóit gevraagd of het op rekening kan.
Hoe is het toch gekomen dat men zonder enkel gevoel van schaamte bij de dierenarts vraagt of het op rekening mag?
Er staat geen ABN AMRO logo op onze deur.
Er staat dierenkliniek. We leveren een dienst, geen lening.
En ik hoop die dienst nog heel lang met veel liefde en toewijding te mogen leveren.

𝙄𝙠 𝙙𝙖𝙘𝙝𝙩 𝙙𝙖𝙩 𝙟𝙪𝙡𝙡𝙞𝙚 𝙫𝙖𝙣 𝙙𝙞𝙚𝙧𝙚𝙣 𝙝𝙞𝙚𝙡𝙙𝙚𝙣!

'Ik had er weer een..' zeg ik tegen mijn collega terwijl ik met een zucht de telefoon neer leg. De zoveelste klant van die week, nee maand, die het belachelijk vindt dat ze niet op rekening mogen "betalen". En nee, dan heb ik het niet over die euthanasie, of dat verschrikkelijke spoedgeval. Nee, ik heb het over het kopen van anti parasitaire middelen, een vaccinatie. Een kat die al wekenlang jeuk heeft, een hond die al maanden een kale plek heeft...enz..enz..

En dan vandaag het baasje van een patiënt die ik de afgelopen 2 maanden al meerdere keren heb gesproken, waarbij ik probeer mee te denken, die ik advies probeer te geven. Adviezen die niet worden opgevolgd.

'Nee mevrouw, mijn kat heeft écht geen vlooien of mijten, dat had ik wel gezien! De kat komt bovendien nooit buiten, dus doe niet zo raar' hoor ik door de telefoon. Ik probeer nog het e.e.a uit te leggen over parasieten maar alles wat ik zeg wordt weg gewuifd. Ik haal diep adem en zeg : 'Het beste wat ik dan voor u kan doen is een afspraak inplannen zodat de arts uw kat goed kan nakijken' ik bereid mezelf voor op de reactie waarvan ik weet dat die komen gaat. En ja hoor 'Ja, hallo! Ik ga toch niet langskomen! Dan moet ik zeker betalen? Wat kost dat? €50,- ? En wat doet zo'n dierenarts nou eigenlijk?! Nee, dat wil ik niet hoor.'

Het lijkt een eindeloos eenzijdig gesprek, waarbij de persoon die ik aan de telefoon heb zijn frustratie uit over de hoge dierenarts kosten. Dat wij zakkenvullers zijn die ziektes verzinnen om er zelf beter van te worden.

'Mag ik u vragen wat u dan nu precies van mij wilt?' vraag ik op een rustige toon.

'Nou, IK WIL dat de kat NU beter is'

Ik geef aan dat ik me kan voorstellen dat het een lastige situatie is waar de eigenaar in zit. Maar, dat als de eigenaar niets met mijn adviezen kan of wil doen een afspraak inplannen toch echt de enige optie is die over blijft.

'Oke, dat moet dan maar. Maar ik krijg pas het einde van de maand geld, dus wel op rekening'

Ik leg uit dat op rekening in dit geval niet mogelijk is.

'Ik dacht dat jullie van dieren hielden! Nu heeft mijn kat jeuk, door jullie!'

In mijn hoofd tel ik even tot 10, of 100.. 'Ik vind het vervelend dat u dat zo ziet, u bent welkom om met uw kat langs te komen, maar helaas kan dat niet op rekening.'

Ik krijg nog een diepe zucht en wat verwensingen naar mijn hoofd en de verbinding wordt verbroken.

Natuurlijk heb ik dit beroep gekozen omdat ik van dieren houd. En ja, ik gun ook iedereen een huisdier. Ook mensen met een minimaal inkomen, een klein pensioen, een uitkering.

Maar! Zorgen voor dieren kost geld! En nee, ik vul mijn zakken niet met die centen. En de allerliefste artsen en paraveterinairen waar ik mee werk ook niet.

Het is de verantwoordelijkheid van een eigenaar om de financiële last te kunnen dragen die de zorg van een huisdier met zich mee brengt. Het is de verantwoordelijkheid van een eigenaar om op tijd hulp te zoeken als hun huisdier medische hulp nodig heeft.

En natuurlijk proberen wij mee te denken als iemand een laag budget heeft, natuurlijk proberen wij niet alleen het dier maar ook de eigenaar te helpen in geval van nood. Maar een dierenkliniek is geen bank, maar toch verwachten heel veel eigenaren dat ze een lening kunnen afsluiten.

En op het moment dan de "bank" deze lening niet kan verstrekken, dan gaan mensen lelijk doen.

Er zijn zoveel ontzettend goede dierenartsen én paraveterinairen gestopt met het uitoefenen van ons o zo mooie beroep. Niet omdat ze niet van dieren houden. Niet vanwege de lange dagen. Zelfs niet vanwege het salaris, wat dus niet zo hoog is als wat veel baasjes denken.

Nee, zij zijn gestopt omdat ze dag in, dag uit, te horen kregen wat ze allemaal fout deden, dat ze zakkenvullers zijn.
Dat dieren dood gaan aan een hartprobleem waarvoor de eigenaar geen medicatie mee wilde nemen, tegen alle adviezen in.
De dieren die dag in dag uit pijn lijden omdat pijnstillers volgens de eigenaar onzin zijn.
Dieren niet de juiste zorg krijgen en verwaarloosd worden omdat een eigenaar het allemaal te duur vind.
Dieren die vlooien hebben want de pipet is te duur en die niet werkende van de Lidl was goedkoper, dus waarom is die van jullie zo duur?
Een teef die voor de 10e keer pups krijgt omdat mensen de sterilisatie niet kunnen betalen, maar wel €1000,- per pup vragen. Dieren die wormen uitbraken want de ontworming is niet gratis!
De schuld krijgen van een dier die maandenlang diarree heeft die niet magisch verdwijnt.
Boze eigenaren omdat hun kat zonder behandeling voor een schildklier die niet goed werkt niet vanzelf beter wordt.
De lijst in eindeloos!

Om nog maar te zwijgen over dierenartsen en paraveterinairen die er niet meer zijn, omdat het allemaal te veel werd. De haat en nijd, de verwensingen, het enorme verantwoordelijkheidsgevoel, de lange dagen, het schuldgevoel.

De lieve paraveterinairen en dierenartsen die thuis zitten in een burn out, omdat het gewoon niet meer gaat.

En dan staat daar aan het einde van mijn werkdag iemand aan de balie.

'Goedemiddag, wat kan ik voor u doen?'

'Ha meisje, ach doe maar rustig aan hoor, ik zie dat jullie het hartstikke druk hebben. Ik kom gewoon wat medicatie ophalen voor mijn hond'

Ik verzamel de medicatie voor de hond van mevrouw en mevrouw rekent af.

'Bedankt meissie! Hoe heet jij?' 'Ik heet Mandy' zeg ik met een glimlach. 'Luister eens Mandy, ik wilde even zeggen dat ik jullie stuk voor stuk toppers vind! Jullie werken allemaal zo ontzettend hard en jullie zijn altijd zo lief voor mij en mijn hondje. Zorgen jullie ook goed voor jullie zelf, dat is belangrijk hoor!'

'Dank u wel, wat lief dat u dat zegt. We doen ons best. Fijne dag nog!'

Ze laat mij en mijn collega die naast mij zit ontroerd achter. Want met haar lieve woorden heeft zij onze dag. Nee, onze week, weer een stukje mooier gemaakt. Gewoon, door even aardig te zijn.

10/03/2025

Wij zien de laatste tijd veel honden en katten in de kliniek die met ontzettend vieze gebitten rondlopen. Behalve dat deze dieren vaak heel erg uit hun bek ruiken kan dit ook leiden tot serieuze aandoeningen zoals pijnlijke ontstekingen en bloedvergiftiging.
Om dit te voorkomen is het belangrijk om elke dag de tanden van uw dier te poetsen. Wilt u hier meer over weten of twijfelt u over de gezondheid van het gebit van uw huisdier, dan kunt bij onze paravet een afspraak in laten plannen.

Heeft u een Vetplan dan is dit ook nog eens kosteloos en krijgt u 10% korting op gebitsbehandelingen!

10/02/2025

Lieve klanten,

Sinds oktober 2024 hebben wij in onze kliniek het VetPlan!

VetPlan?
Het VetPlan is ons abonnement voor huisdiereigenaren, gericht op preventieve zorg. We vergelijken het een beetje met een Netflix abonnement. Met dit abonnement ontvangt u de jaarlijkse preventieve zorg die nodig is om uw hond, kat of konijn gezond
te houden en vroegtijdig eventuele problemen te signaleren.

Doordat u het VetPlan via een maandelijkse automatische incasso betaald, is het bedrag per maand kleiner en hoeft u tijdens de bezoeken voor deze preventieve zorg niets af te rekenen.

Omdat het een abonnement is, kunnen we dit óók nog eens extra voordelig aan u aanbieden!
U ontvangt bovendien een herinnering als het tijd is voor een behandeling tegen wormen, vlooien of teken, zodat uw huisdier altijd beschermd is tegen parasieten! Op deze manier bent u compleet ontzorgd en ontvangt uw huisdier de beste zorg!

Wat ontvangt u met VetPlan?
- Jaarlijkse gezondheidscheck incl. vaccinatie (cocktail)
- Paraveterinair consult voor kleine vragen over voeding, gebit, verzorging, gewicht, enz.
- Behandeling tegen wormen per jaar
- Behandeling tegen vlooien en teken per jaar

VetPlan Plus
Naast het VetPlan hebben we ook het VetPlan Plus. Hierbij ontvangt u naast de zorg uit het VetPlan ook nog een extra consult, een uitgebreid bloedonderzoek en een urineonderzoek. Met VetPlan Plus heeft u nóg beter de gezondheid van uw (senior) huisdier in beeld en kunnen problemen vroegtijdig
worden gesignaleerd en behandelingen worden ingezet.

Extra’s
Als VetPlan lid ontvangt u naast de benodigde preventieve zorg ook nog interessante voordelen
binnen onze praktijk. Denk hierbij aan:
- Onbeperkt nagels knippen
- 10% korting op gebitsbehandelingen
Bent u geïnteresseerd in ons nieuwe VetPlan en wilt u de beste zorg voor úw huisdier, neem dan
contact op met onze praktijk of scan de QR code hieronder!!

23/09/2024

Natuurlijk supporten wij de Grote Clubaktie!
Onze CEO Reinout heeft alvast een superlot geregeld!
Willen jullie zijn club ook sponsoren? Zie de foto in de comments voor een QR code! ⬇️⬇️⬇️

13/09/2024

Het is dat dit ons werk is, maar voor veel mensen is dit bijna niet te bevatten. Elk jaar weer zijn er meer dieren, voornamelijk katten, die gedumpt worden, achtergelaten wanneer mensen op vakantie gaan of verhuizen, en dan zijn dat meestal ook nog dieren die nooit bij een dierenarts zijn geweest, dus niet gevaccineerd, niet gechipt en vooral: niet geneutraliseerd. Dus elk jaar weer zijn er vele opvangorganisaties die deze dieren opvangen en zitten asielen en gastgezinnen VOL met kittens. Sinds een paar jaar spreken we vanaf het voorjaar van de kitten-tsunami. Ja echt!
Voor de meeste mensen is het niet zichtbaar want gelukkig zijn er in Nederland veel stichtingen die zich om deze dieren bekommeren, maar OOK in Nederland is er een enorm zwerfdierenprobleem, niet alleen in het buitenland.

Is dit te voorkomen? Jazeker, 100%!
Laat je dier tijdig vaccineren en vooral castreren of steriliseren. Katten kunnen al voordat ze 6 maanden oud zijn sexueel actief zijn en zijn dus in staat om meerdere keren per jaar een nestje te maken.
Veel mensen nemen nu, vlak na de zomervakantie, een huisdier. Ongeacht de aanschafkosten is het even een investering om ook een paar keer langs de dierenarts te gaan voor vaccinaties, een chip en denk alstublieft aan tijdig castreren en steriliseren; dit kan bij ons al vanaf zo'n 10-12 weken leeftijd!

𝗔𝗮𝗻𝘁𝗮𝗹 𝗱𝘂𝗺𝗽𝗶𝗻𝗴𝗲𝗻 𝗲𝗻 𝗮𝗳𝘀𝘁𝗮𝗻𝗱𝘀𝗱𝗶𝗲𝗿𝗲𝗻 𝘄𝗲𝗲𝗿 𝗴𝗲𝘀𝘁𝗲𝗴𝗲𝗻...

Uit onderzoek van DierenLot blijkt dat er ten opzichte van vorig jaar wéér een flinke stijging heeft plaatsgevonden bij het aantal afgestane, gedumpte en zwervende dieren die bij dierenhulporganisaties binnen komen. Een zorgelijke situatie, want de asielen zitten vol en hebben inmiddels zelfs een wachtlijst voor de plaatsing van dieren in de opvang...

Benieuwd wat er precies uit het onderzoek kwam én wat de oorzaak kan zijn? Lees dan hier verder: https://tinyurl.com/2xbecnrj

03/09/2024

Vanwege het overlijden van een dierbare collega die enkele jaren geleden ernstig ziek is geworden, zijn wij woensdag aanstaande, 4 september, gesloten om afscheid van haar te nemen.
Excuses voor het ongemak.
Voor spoedgevallen kunt u terecht bij Anicura Haaglanden in Rijswijk.
Vanaf donderdag zijn wij weer allemaal aanwezig.