15/05/2026
Ik heb lang getwijfeld of ik dit verhaal wilde delen. Niet omdat ik me schaam, maar omdat er tegenwoordig ook snel geoordeeld wordt terwijl niemand het hele verhaal kent. Toch wil ik het delen.
Zoals velen weten hebben wij op veel te jonge leeftijd afscheid moeten nemen van onze lieve Cash. Slechts 6 jaar oud.
Toen Cash bij ons kwam begonnen de zorgen eigenlijk al snel. Hij kreeg meerdere keren achter elkaar Giardia en daarnaast viel ons op dat hij altijd een soort kruin had bij de staartaanzet. We hebben van alles geprobeerd en liepen bij verschillende behandelaars, zoals fysiotherapie en orthomanuele therapie.
Toen Cash ongeveer 3 jaar oud was, ging het tijdens het rennen mis. Met volle snelheid klapte hij in een kuil. Hij liep daarna mank en ondanks behandelingen werd het niet beter. We zijn naar de dierenarts gegaan voor foto’s. Daar hebben we meteen gevraagd om hem volledig te onderzoeken, omdat we het gevoel hadden dat het misschien niet alleen uit zijn voorhand kwam.
Toen viel alles op zijn plek. De kruin bij zijn staart, het mank lopen, de terugkerende klachten… het bleek aangeboren letsel te zijn dat niet meer kon herstellen. Dit is door meerdere behandelaars bevestigd. De fokker kon hier niets aan doen.
Vanaf dat moment kwam Cash op pijnstilling. Eerst voor zijn gewrichten, later ook voor zenuwpijn.
Cash heeft eigenlijk altijd “vage klachten” gehouden. Dingen die niet helemaal klopten, waardoor we steeds weer verder gingen zoeken. We deden alles wat binnen onze mogelijkheden lag om hem zo comfortabel mogelijk te houden.
In 2025 kreeg hij een zware longontsteking. We zijn echt bang geweest hem kwijt te raken. Na een lang herstel leek hij eindelijk weer wat stabieler, maar een paar maanden later begon het hele traject opnieuw. Zijn rugklachten namen toe en we gingen weer verder met behandelingen en onderzoeken.
In 2026 kwamen daar ook darmproblemen bij. Vanaf dat moment volgde het ene probleem het andere op… totdat we uiteindelijk veel sneller dan verwacht afscheid van hem moesten nemen.
Het verdriet is enorm. Maar als ik heel eerlijk ben, voel ik naast verdriet ook opluchting. En juist dát gevoel brengt weer schuldgevoel met zich mee.
We leefden jarenlang van afspraak naar afspraak, van behandeling naar behandeling, altijd bezig met zorgen, plannen, observeren en aanpassen. Pas toen hij er niet meer was, merkte ik hoeveel spanning en zorgen dat eigenlijk constant gaf.
Voor mijn partner voelt het anders. Hij heeft vooral veel verdriet en minder die opluchting. Dat verschil is logisch. Ik was degene die het meeste met Cash onderweg was naar behandelaars en onderzoeken, omdat ik daar als zelfstandige meer ruimte voor kon maken. Gelukkig dacht zijn werkgever altijd goed mee wanneer er iets dringends was.
Ook bij onze andere dieren merken we het gemis op hun eigen manier. Onze kat Silver lijkt er weinig moeite mee te hebben, maar Rana trok zich juist steeds meer terug. Daarom zijn we haar met homeopathisch gaan ondersteunen. Gelukkig zien we daarin langzaam kleine stapjes vooruit.
Waarom ik dit verhaal deel?
Omdat rouw niet altijd alleen maar verdriet en gemis is. Soms voel je óók opluchting. Opluchting dat het vechten stopt. Dat je hond geen pijn meer heeft. Dat je niet meer constant hoeft te zoeken, zorgen en twijfelen.
En hoe gek dat misschien ook klinkt: die opluchting kan tegelijk bestaan met intens verdriet.
Wanneer ik dit uitspreek naar mensen krijg ik vaak veel begrip, maar soms ook vraagtekens. Alsof opluchting betekent dat je minder van je hond hield. Terwijl juist de mensen die jarenlang hebben gevochten voor hun dier weten hoeveel energie, zorgen en emoties daarin gaan zitten.
Ik denk dat door dit verhaal te delen meer mensen zich minder alleen voelen in hun gevoelens na het verliezen van een dier. Dat het oké is als rouw ingewikkeld voelt. Dat liefde, verdriet, schuldgevoel en opluchting soms allemaal tegelijk kunnen bestaan.
En dat maakt je geen slecht baasje. Dat maakt je mens.
Foto is gemaakt door onze goede vriendin Photo by eef, in de tijd dat Cash kort stabiel was na zijn longonsteking traject.
