PaardenwelzijnVoorneaanzee

07/07/2026

Vier hoorzittingen. Bijna zes jaar strijd. En nu opnieuw minimaal zes weken wachten.

Vanmiddag heb ik opnieuw tegenover de gemeente gezeten. Vier dossiers, urenlang overleg, en opnieuw hield de gemeente vast aan haar standpunt dat de handhaving rechtmatig was. Nu is het wachten op het advies van de onafhankelijke bezwaarschriftencommissie.

Eerlijk gezegd vraag ik mij steeds vaker af waar dit nog over gaat.

Hoe kan worden volgehouden dat een volwaardige paardenhouderij op slechts 1.200 m² verantwoord kan functioneren?

Hoe kan een laag zand worden aangemerkt als een bouwwerk?

En misschien wel de meest wrange vraag van allemaal: hoe kan een droge paddock op exact dezelfde plek niet zijn toegestaan, terwijl diezelfde plek zonder zand blijkbaar wél acceptabel is, ook als de paarden daardoor in de modder staan?

Voor mij gaat deze zaak allang niet meer alleen over regels, vergunningen of juridische definities. Ze gaat over paardenwelzijn.

Iedere paardenhouder weet hoe belangrijk een droge, veilige ondergrond is. Niet voor het uiterlijk, maar om blessures, hoefproblemen en andere gezondheidsproblemen te helpen voorkomen. Dat juist een voorziening die bedoeld is om het welzijn van paarden te verbeteren al jarenlang onderwerp is van handhaving, blijft voor mij onbegrijpelijk.

Wat deze situatie extra wrang maakt, is dat de gemeenteraad meer dan een jaar geleden een motie "Ruimte voor Paarden" heeft aangenomen. Een motie die juist uitspreekt dat paarden en paardenhouderijen de ruimte moeten krijgen die zij nodig hebben. Die ambitie kan ik alleen maar ondersteunen. Maar woorden krijgen pas waarde wanneer ze ook zichtbaar worden in de praktijk.

Na bijna zes jaar procederen, meerdere uitspraken van de hoogste bestuursrechter en talloze procedures vraag ik mij af hoeveel energie een inwoner moet steken in iets wat uiteindelijk zou moeten draaien om zorgvuldig bestuur, gelijke behandeling en dierenwelzijn.

Toch geef ik niet op.

Niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn paarden. Zij kunnen niet uitleggen waarom zij in de modder zouden moeten staan als er een betere en diervriendelijkere oplossing mogelijk is.
Nu is het opnieuw wachten. Minimaal zes weken.

Wordt vervolgd. 💙

07/05/2026

18/04/2026

De situatie rondom paardenhouderijen in Voorne aan Zee roept steeds meer vragen op.

De gemeenteraad heeft zich uitgesproken voor meer ruimte en duidelijk en passend beleid voor de paardensector. Die richting is er dus. Maar in de uitvoering blijft het stil. Verzoeken om mogelijkheden te onderzoeken worden niet opgepakt en concrete stappen blijven uit.

Ondertussen hebben recente rechterlijke uitspraken laten zien dat besluiten van de gemeente op belangrijke punten geen stand houden. Dat raakt aan de basis van behoorlijk bestuur. Op grond van de Algemene wet bestuursrecht mogen inwoners en ondernemers verwachten dat besluiten zorgvuldig, consistent en binnen een redelijke termijn worden genomen.

Wat daarbij niet helpt, is de wirwar aan vergunningsverlening die lijkt te ontstaan. De ene aanvraag wordt toegestaan, terwijl een vergelijkbare situatie wordt afgewezen. Er zijn zelfs voorbeelden waarbij hobbymatige vergunningen ruimer worden verleend dan bedrijfsmatige activiteiten.

De vaak gehoorde reactie — “geen situatie is gelijk” — kan geen standaardverklaring zijn. Juist dan geldt de plicht om verschillen deugdelijk te motiveren. Zonder die onderbouwing ontstaat het beeld van willekeur, en dat ondermijnt de rechtszekerheid.

Daarnaast zijn er steeds meer signalen van aanvragen die al jaren lopen zonder duidelijk besluit. In sommige gevallen wachten betrokkenen al meer dan zes jaar op inhoudelijke beantwoording van fundamentele vragen, terwijl de gemeente aangeeft de discussie niet (meer) te willen voeren. Dat staat haaks op de verplichting om zorgvuldig te beslissen en om besluiten deugdelijk te motiveren.

En dat terwijl er wél handvatten liggen. Zo hebben de Vereniging van Nederlandse Gemeenten en de Sectorraad Paarden samen een handreiking opgesteld over hoe bestemmingsplannen passend ingericht kunnen worden voor de paardensector. De kennis en richting zijn er dus — het ontbreekt aan toepassing.

Wat in deze hele discussie niet vergeten mag worden, is waar het uiteindelijk om draait: de paarden. Dat vraagt om kennis van zaken en begrip van wat paardenwelzijn in de praktijk betekent. Zonder die inhoudelijke basis is het onmogelijk om tot werkbare en verantwoorde besluiten te komen.

Met de recente verkiezingen en nieuwe raadsleden ligt er nu een kans om dit anders aan te pakken. Om niet alleen richting te geven, maar ook te zorgen dat die richting zichtbaar wordt in de praktijk.

Want zonder duidelijkheid, inhoud en voortgang blijft alles hangen — en dat kan niet de bedoeling zijn.