15/04/2020
De laatste weken heb ik regelmatig achter mijn laptop gezeten. Een groot deel van die tijd geschreven aan de nieuwe baasjes van onze pups. Omdat er bij hen in de buurt minder hondenscholen met puppycursussen waren (of scholen die anders omgaan met pups dan wat onze visie is..).
Tijdens hun bezoeken bij ons heb ik ze al kort verteld waar wij van uitgaan, en ze wilden dolgraag meer weten. Dus het werd een serie online-lessen over beheersing, belonen/begrenzen, lopen aan de lijn zonder trekken. Kortom: al die zaken Die wat betreft de opvoeding die baasjes moeten weten zodat de pups een goed thuis krijgen.
En dat is geweldig om te doen(tegenwoordige tijd, want er komen regelmatig vragen over de pups. En dan volgt er weer een stuk info).
Maar over een ding wil ik het nu hier hebben, omdat het me erg aan mijn hart gaat als ik zie hoe met dat onderwerp omgegaan wordt.
Het gaat om begrenzen/waarschuwen. Ik heb de laatste 40 jaar veel honden gehad. Opgevoed in het begin met weinig belonen en veel corrigeren. Slipkettingen en harde hand werdentoen veel toegepast.
Gelukkig is dat nu flink veranderd (nog niet genoeg..!!), en zijn er veel positievere, op de hond afgestemde manieren om je pup/hond op te voeden. Helaas slaat dan een deel van de scholen door in een "alleen maar positieve" benadering.
Het lijkt precies op de mensenwereld: Na eeuwen van opvoeden met de harde hand, schoten in de 60-jaren de hippie-achtige, niet-autoritaire opvoedingsfilosofieen uit de grond. Naast alle goede effecten van de ommezwaai zag je ook de problemen van het doorschieten. Nieuwe generaties die nog nauwelijks gevoelig waren voor de traditionele autoriteiten: ouders, leraren, overheid.
(en heel actueel: als ik zie hoe nu in crisistijd de regels op zeer opstandige wijze aan de laars worden gelapt.. Samenscholen om een feestje te bouwen, spugen naar onschuldige mensen, wegafzettingen slopen om naar de bollen te kunnen. Asociaal trots/arrogant gedrag: kijk mij eens lekker onaangepast zijn...)
Grenzen en regels zijn onvermijdelijk in een samenleving. Voor mens en dier.
Nu is dat bij mensen een gecompliceerd gebeuren, dat opvoeden. Kinderen gaan al vroeg een denkvermogen ontwikkelen, ze vragen "waarom is dat", ze doen meestal wat met het antwoord. Ze hebben een geheugen en kunnen jaren later nog in de war zijn van dingen die ze gehoord hebben.
Honden zijn wat dat betreft in aanleg een stuk simpeler. Ze leven in het moment. Honden willen geen uitleg wat mag en wat niet mag. Honden willen duidelijkheid, nu, als het gebeurt. De meeste honden vertonen gedrag dat bij hun hoort, natuurlijk gedrag (snuffelen aan achterwerken, ook van mensen; dingen leren kennen door erin te bijten, ook je broekspijp en je been, etc). Natuurlijk gedrag, maar ongewenst door ons mensen. Dus dat moeten ze weten, op het moment dat ze het willen gaan doen.
Ik heb als verpleegkundige in tientallen teams gewerkt, met in elk team de eigen regels. Die worden je niet op een papiertje aangereikt als je begint. Je bent afhankelijk van signalen van de collega's. Komen die niet dan doe je dingen fout. PARDON: je doet dingen niet zoals zij willen. (als je het ouderwetse beeld voorstelt van de arts die binnenkomt en dat iedereen opspringt om plaats te maken. En de plekken waar een dokter zelf een stoel pakt. Eigenlijk een volstrekt onbelangrijk iets, als je het weet. Maar zo niet: dan ben je of een uitslover of een pleeg die zijn plek niet weet..)
En dan is het soms prettig als iemand je (achteraf) vertelt wat je gedaan hebt.
Honden kun je niet achteraf evalueren. Fikkie, dat was een aparte dag vandaag. Ik vond het fijn dat je vanmorgen zo goed liep aan de lijn. Maar je gedrag met Bello van de buren.. Dat was voor verbetering vatbaar.
Jammer? Ik dacht het niet. Als je begrenst en duidelijk bent dan beloon je Fikkie op het moment dat hij goed loopt, en je corrigeert hem meteen op het moment dat hij Bello in de clinch neemt. En zogauw hij Bello respecteert beloon je hem meteen (het is even schakelen als baas, maar het werkt zo duidelijk). En een nasleep van nog uren boos of geirriteerd zijn is niet meer nodig. Het is duidelijk, we kunnen verder,
En eigenlijk zou ik willen dat mensen ook zo direct waren tegen elkaar. Gewoon laten merken wat je vindt, de ander kan zijn gedrag bijsturen en weer door met de gang van alle dag. Geen oude koeien uit honderden sloten halen, geen tientallen ijs- en andere beren op de wegen zien.
Wat zou het mooi zijn ons landje.
Dat lijkt misschien een utopie, een toekomstbeeld dat nog ver weg is.
Maar het goede nieuws is:
MET DE HONDEN KUNNEN WE VANDAAG AL BEGINNEN.
En nog meer goed nieuws: je kunt (en moet) heel diervriendelijk begrenzen/waarschuwen. Géén ru**en aan de lijn, geen schoppen en slaan, geen slipkettingen etc etc.
Nee, leer je hond reageren op het woordje "NEE", grom eens tegen je hond als die het nodig heeft.
Toen onze Gwen haar pups duidelijk ging maken dat de tijd voor borstvoeding voorbij was, deed ze dat met "eerst wegduwen met de kop. Als dat niet hielp kwam er een grauw naar de pups die een wat duidelijker signaal nodig hadden."
En geloof het of niet, alle pups hebben een prima band met de moeder. En uit de gedragstests bleek dat het alle 9 stabiele, goed opgevoede pups waren. En alle 9 hun eigen persoonlijkheidje...
Zo, ik mijn frustratie even kwijt.
En ik hoop dat de boodschap overkomt...
Reageren mag altijd, maar wel graag in enigzins beschaafd nederlands.
DELEN WORDT GEWAARDEERD
en
VOLG JE ONS, DAN BLIJF JE BIJ
