25/08/2017
Honden trimmen...
Een collega schrijft hierover een prachtig verwoorde tekst! Het klopt precies. Niet vaak is er begrip voor ons beroep. Niet altijf zien mensen de serieuze kant van het vak. Maar het is precies zoals mijn lieve collega hier beschrijft. Ik kan me er helemaal in vinden! Sommigen van ons leven ons vak met hart en ziel! Wij voelen wat onze klantjes voelen, begrijpen ze en leven met ze mee. Al zijn het maar een paar momentjes per jaar die we samen delen. Horen de verhalen van eigenaren die soms best ingrijpend zijn waardoor we soms wel een week van de leg zij er er telkens weer aan denken.
Nu dat wij even in een zware storm zitten en de situatie veel geduld en begrip vraagt van mijn klanten, voelt t als n zegen dat er zoveel lieve reacties komen en dat men met alles mee wil denken! Ik hoop dat heel snel ik iedereen weer kan verwelkomen in n fijne en knusse salon en dat mijn verhalenarchief in en rondom ons mooie vak weer snel uitgebreid wordt!
Voor ieder die nieuwsgierig is naar ons vak, ond leven, hieronder het verhaal van mijn collega in den lande:
Honden trimmen. Twee woorden die veel verschillende gevoelens of gedachtes losmaken bij iedereen. Zo vertelde ik eens aan een jongen dat ik hondentrimster ben, waarop hij mij met een ernstig gezicht aan bleef kijken, zijn wenkbrauwen fronste en toen uiterst serieus vroeg of je daar niet een ontzettend goede conditie voor moest hebben als je de hele dag met die beesten moest rondrennen.
Het duurde even voor bij mij het kwartje viel, maar trimmen als in joggen was blijkbaar de gedachte die deze jongen erbij kreeg.
Mijn zestienjarige buurmeisje krijgt bij het horen van honden trimmen iets gelukzaligs over haar heen. Ze kijkt dan dromerig voor haar uit en zucht dan dat ze ook zo graag met schattige witte kleine hondjes zou willen werken.
De gemiddelde man die weinig op heeft met honden denkt bij honden trimmen meestal aan het met een tondeuse kaalscheren van elke hond. Geen serieus beroep. Dat wij vaker wel dan niet meer verdienen dan deze mannen beseffen ze niet.
Als trimster zijnde denk ik bij de woorden honden trimmen aan mijn fleurige salon waar ik als het buiten dertig graden is, ik gewoon lekker koel kan werken en het er in de winter aangenaam warm is. Ik denk aan al mijn honden waarvan sommige al veertien jaar klant zijn. Prachtig om te zien hoe deze honden als kleine pupjes onhandig over mijn drempel kwamen struikelen en nu als grote oude honden met grijze snuiten en dunne lijfjes zo vol vertrouwen nog op mijn tafel kunnen staan. Mijn hart smelt daarvan en soms overvalt het me ook plotseling dat het weleens de laatste keer kan zijn dat ik ze zal zien. Daar kan ik dan echt om huilen.
Ik denk aan hoe de telefoon voor iedere vakantie altijd roodgloeiend staat omdat Fikkie naar tante Trudy moet en zij hem echt niet kan kammen en Fikkie dus in plaats van een mooi modelletje ineens als naakthond door het leven moet en uit de zon gehouden moet worden omdat hij anders verbrandt.
Ik denk aan hoe ik dit soort mensen ervan probeer te overtuigen dat hij best wat langer in vacht mag blijven en aan hoe verbaasd ik ben als de klanten dan zeggen dat ze drie maanden(!) op vakantie gaan. Dat is geen vakantie meer, dat lijkt wel op ‘Ik vertrek’.
Ik denk aan hoe heerlijk ik het vind als ik een Schapendoes op tafel heb staan die helemaal vol zit met van die kleine plakbolletjes. Voor mij het ultieme bewijs dat de hond een heerlijk leven heeft, lekker hard door hoog gras rennen.
Ook de naar sloot ruikende Retriever laat mijn hart sneller kloppen. Fijn als deze honden die als een van de weinige rassen zwemvliezen tussen de tenen hebben, daadwerkelijk ook mogen zwemmen.
Ik denk aan haren achter mijn oogbollen, aan de winkelhaakjes die ik in mijn eigen vingers heb geknipt met veel te dure net geslepen scharen die ik wonderbaarlijk genoeg als enige scharen altijd laat vallen, terwijl de goedkopere versies nooit last lijken te hebben van de zwaartekracht.
Ik denk aan klanten die mijn vak niet begrijpen, aan de onzekerheid over mijn afgeleverde handwerk.
Ik denk aan het natte pak wat ik steevast heb wanneer een Berner Sennen van, pak hem beet, zestig kilo, zich uitschudt in bad terwijl ik nog geen dekking had kunnen zoeken.
Ik denk aan de boze Jack Russels die in hun kleine verpakking soms echt niet onder doen voor de gemiddelde Rottweiler. Ik denk aan de bestellingen die ik nog moet doen, aan de prijzen die ik hanteer en of ik nu eindelijk eens omhoog zal gaan.
Ik denk aan het hondje wat overleden was nadat ik hem tien jaar heb mogen knippen.
Ik denk aan tandsteen, oorsmeer en aan de geur van lekkende anaalklieren.
Ik denk aan de cadeautjes die ik heb gekregen als blijk van waardering. Ik denk aan de twee klanten die in veertien jaar tijd, boos op me zijn geweest en aan hoe deze twee mensen mijn hele leven in mijn gedachten zullen blijven door hun negativiteit, terwijl daartegenover honderden blije klanten staan waarvan ik er een aantal wel vergeten ben.
Ik denk aan de honden die nooit meer bij me opgehaald zijn en hoe dit achteraf toch chiquer was dan ze uit een auto gooien of aan een boom binden. Nu waren ze tenminste nog lekker schoongewassen en geknipt voordat het plaatselijke asiel een nieuw mandje voor ze gingen zoeken.
Ik denk aan de honderden klanten met ieder hun eigen verhaal. De oude man die bang was dat zijn hondjes hem zouden overleven en hier graag over wilde praten. Aan de klanten waarvan daadwerkelijk hun honden de klanten hebben overleefd.
Ik heb klanten opgegeten zien worden door de kanker, maar ook jonge vrouwen moeder zien worden. Ik heb kijkjes in de levens gehad van zoveel hondeneigenaren. Verhalen vol humor, vol verdriet, vol afschuw, vol lof, vol leven.
Wanneer iemand mij vraagt waarom ik hondentrimster ben geworden heb ik daar geen kort antwoord op. Ik denk dat ik het niet geworden ben, ik denk dat ik het altijd al ben geweest.
Ik heb wel een boodschap die ik aan iedereen die een hond aan wil schaffen of met honden wil gaan werken, mee wil geven.
Leer hoe je ze moet lezen, respecteer ze en behandel ze altijd eerlijk, het zijn namelijk de mooiste wezens hier op aarde.
Honden trimmen, het zijn maar twee woorden, maar voor mij is het bijna mijn hele leven. Het is een prachtig beroep waar je voor naar school kan om de kneepjes van het vak te leren, maar ik ben ervan overtuigd dat er wolvenbloed door je aderen moet stromen om hier letterlijk geknipt voor te zijn.
