15/08/2018
Een samenvatting uit het Blog van Joyce Hes, voormalig voorzitter
VHV. wij wensen Joyce heel veel sterkte.
***************************************************
IN MEMORIAM DUSHI, 10 augustus
Maandag 6 juli is bij Dierenkliniek IJburg ingeslapen mijn lieve schapendoes Dushi op de leeftijd van 16 jaar en 3 maanden. Geboren in Mierlo bij het gezin Egberts op 9 mei 2002 uit een Hollandse moeder en een Deense vader..
Zonder dat ze het wist heeft Dushi, nadat de kinderen uit huis waren gegaan en ik als gescheiden vrouw verhuisd was naar een souterrain op de Derde Helmersstraat, een cruciale rol gespeeld bij het hondenbeleid van het stadsdeel Zuid, waar het Vondelpark onder viel.
Ik heb een maatschappelijk zeer actief leven geleid, mij oa ingezet voor de vrouwenbeweging en mensenrechten maar mijn succesvolste actie betrof toch de samen met anderen opgerichte Vereniging Hondenbezitters Vondelpark.
Al tijdens een van mijn eerste wandelingen in dat park waarbij ik genoot van de zon, de mensen, het feit dat ik nu in mijn altijd al geliefde Amsterdam woonde, kwam ik Lidia tegen, een stoere stevige dame mèt bokser die me meteen aanklampte.
Wist ik dat er binnenkort geen sprake meer zou zijn van de mogelijkheid van loslopen voor de hondjes? Ze keek vol medelijden naar mijn lieve hondje en mompelde: ach wat jammer voor die lieve schat!
Nu was ik speciaal in de buurt van het Vondelpark gaan wonen omdat mijn zoon die zo graag een hond had gewild mij er op opmerkzaam had gemaakt dat de hondjes in het Vondelpark los mochten lopen.
Op Marktplaats had ik op een zondag een souterrainachtige woning gezien op de Derde Helmersstraat, dus vlakbij het zo geliefde hondenpark, die voor mij betaalbaar leek en zonder makelaar had ik me in een uitzonderlijk avontuur gestort. Later bleek nl dat er daar in het souterrain sprake was van aardig wat optrekkend vocht. Dat alles om mijn lieve Dushi een heerlijk bestaan te bezorgen.
En nu zou dus het einde naderen van een dartel avontuur voor deze energieke jonge hond die het heerlijk vond achter balletjes aan te rennen.
Tegen Lidia zei ik dat ik jurist was, bijna gepensioneerd, tijd had en me best wou inzetten voor zo’n belangrijke zaak.
De Dierenbescherming kwam eraan te pas in de persoon van Heleen en september 2005 togen we met honderden hondenbezitters naar het stadsdeelkantoor waar Joep Blaas van D66 als wethouder zijn anti-honden beleid verdedigde.
We hebben wat afgevochten Lidia en Heleen en ik en ook anderen maar de Vereniging kwam er, we werden actief in de voorlichting over het opruimen van hondenp**p aan onze leden en wisten uiteindelijk gedaan te krijgen dat het hondenveld niet werd afgesloten voor het hondenpubliek.
Dush bleef lekker loslopen en genoot daar zichtbaar van evenals haar baasje
Mijn vriendschap met een andere bezitster van een schapendoes bloeide op onder het wandelen en mijn wereld kreeg er een “honden”-dimensie bij.
Alras bleek dat honden vielen binnen de politieke voorkeur van vooral rechts, terwijl ik mijn leven lang juist een voorkeur voor links had gehad. Diervriendelijkheid blijkt te kunnen worden opgesplitst in soorten. Groen Links bijv moet weinig van honden hebben, de VVD daarentegen is er dol op.
Terug naar Dushi. De lieve schat heeft hier niets van gemerkt gelukkig.
Maar het feit dat ze zo oud is geworden heeft denk ik wel te maken met een leven dat dartel en vol vrijheid en vrolijkheid kon zijn.
Mensen noch honden houden van een leiband, ze worden er doorgaans agressief van juist ook tegen soortgenoten.
Wonderlijk heb ik altijd gevonden dat je als hondenbezitter zowat werd gecriminaliseerd als je je in de openbare ruimte begaf met een hond. Tegelijkertijd had ik elke dag met Dushi de ervaring dat er altijd wel kinderen, oude mensen, daklozen, psychisch gestoorden dan wel anderen waren die als hoogste goed zagen om mijn hond te aaien.
Hoeveel van die mensen heb ik en vooral Dush niet een fantastische dag bezorgd als ze haar lieve kop konden betasten!
Een jaar geleden in april kreeg ze voor het eerst wat wij mensen een Tia noemen, ze verloor haar evenwicht en tolde rond, at en dronk niet meer en ik dacht dat het einde in zicht was.
Hoe bijzonder dat ze het daarna nog een jaar en drie maanden heeft volgehouden.
Weliswaar ook wisselend en op het laatst wat incontinent omdat ze in huis begon te p**pen, maar haar goede humeur bleef en haar staart bleef omhoog gaan!
Gelukkig hebben Jan en ik haar samen naar haar einde kunnen begeleiden.
Maandag moesten we toch met de dierenarts constateren dat gezien de staat van haar hart en algehele gezondheidstoestand het beter was als ze wat we dan noemen zou inslapen.
Mijn moeders woorden indachtig dat we humaner omgaan met honden dan met mensen waar het euthanasie betreft, heb ik, hoe moeilijk ook, de knoop doorgehakt.
Dushi is in mijn armen gestorven op maandagochtend 6 augustus.
Hoeveel heb ik en hoeveel hebben diegenen die haar kort of lang leerden kennen van haar genoten.
Een bijzonder en bijzonder lieve hond is heengegaan en laat letterlijk een lege plek achter.
