08/09/2026
Zennith met pensioen
Afgelopen week helaas de bevestiging gehad dat mijn vermoedens klopten. De arthramid slaat helaas niet aan in zijn knieën.
Ik had in principe gelijk zijn euthanasie gepland maar ik was te veel aan het twijfelen omdat hij verder nog echt zichzelf en rete-vrolijk is. Na overleg met tientallen mensen (oeps haha), toch besloten dat zijn geluk/gedrag leidend is in deze moeilijke beslissing.
Het is namelijk mijn grootste angst dat ik hem in leven houd voor mezelf. Ik wil niet continu grenzen gaan verleggen; “als hij straks dit niet meer kan, dan…” Om vervolgens wanneer we op dat punt zijn aangekomen toch weer een nieuwe “als hij straks dit niet meer kan, dan…” te verzinnen.
Ik heb nu een paar punten met mezelf afgesproken waar ik op ga letten. Wanneer deze niet meer kloppen, ga ik afscheid van hem nemen om hem leed te besparen. “Met pijn kan je leren leven, maar met lijden niet.” Heeft mijn moeder ooit gezegd en daar ga ik naar handelen.
De komende periode houd ik hem zo comfortabel mogelijk en ik ga het per maand bekijken hoe we ervoor staan. Niet als liefdevol paardenmeisje, maar vanuit mijn ethische bril. Tot die tijd gaan we nog zo veel mogelijk herinneringen maken ❤️