15/10/2026
Ik zie het vaker voorbij komen. Bij discussies rondom de wetsvoorstellen en maatregelen die bepaalde honden en rastypen raken, hoe gemakkelijk men precies hetzelfde doet als waar we ons zelf zo tegen verzetten. We gaan de bal terugkaatsen.. Naar andere rassen en/of kleine hondjes.
En ik begrijp de emoties, wanneer je zelf honden hebt die voortdurend onder een vergrootglas liggen, honden waarover mensen al een oordeel klaar hebben zonder ze ooit ontmoet te hebben, dan doet dat iets met je.
Je wordt er boos van, gefrustreerd en misschien zelfs moedeloos. Maar dit soort uitspraken;
"Ja, maar die kleine keffertjes dan?"
"Die zijn veel agressiever!"
"Die kleine rothondjes zijn pas vals!"
"Als die bijten hoor je er niemand over!"
Het helpt jou en je hond niet. En doen we dan niet precies hetzelfde als waar we anderen op aanspreken?
We willen niet dat onze honden worden beoordeeld op hun uiterlijk, hun ras of het gedrag van andere honden die toevallig op ze lijken. We willen dat mensen verder kijken. Dat ze begrijpen dat gedrag niet zo zwart-wit is. En dat er achter iedere hond een eigen verhaal zit.
Maar ondertussen hebben we zelf "ons" oordeel klaar over dat kleine hondje dat blaffend aan de lijn hangt. Want die is natuurlijk niet opgevoed, die is verwend, die krijgt zeker nooit grenzen en die eigenaar doet er vast helemaal niets aan..
Maar wat weet je eigenlijk van die hond?
Misschien is het een herplaatser die al meerdere keren van eigenaar is gewisseld. Misschien heeft dat hondje ooit een bijzonder vervelende ervaring gehad met een andere hond. Misschien is hij onzeker, bang of voelt hij zich ontzettend kwetsbaar wanneer een grotere hond hem nadert. Misschien is zijn eigenaar al maanden bezig om hem te begeleiden en zie jij toevallig net dat ene moment waarop het even niet lukt.
En ja, misschien ontbreekt het ook gewoon aan goede begeleiding. Dat kan natuurlijk ook. Maar dat weet je niet! Net zoals een ander niet weet wat er achter het gedrag van jouw hond schuilgaat.
Ik werk al jaren met honden die door anderen vaak niet worden begrepen. Honden die vanwege hun uiterlijk, hun gedrag of hun achtergrond al snel een stempel krijgen.
En juist daarom vind ik dat wij ontzettend voorzichtig moeten zijn met het uitdelen van diezelfde stempels aan andere honden. Want hoe geloofwaardig is onze boodschap dat je honden niet over één kam moet scheren, wanneer we dat zelf vervolgens wel doen?
Begrijp me niet verkeerd. Er zijn verschillen tussen honden. In formaat, fysieke mogelijkheden, gedrag en de mogelijke gevolgen wanneer het misgaat. Die verschillen mogen we benoemen. Sterker nog, daar moeten we realistisch over kunnen praten. Maar dat is iets heel anders dan een ander ras of formaat hond aanwijzen om je eigen hond te verdedigen. Je hoeft een andere hond niet naar beneden te halen om voor die van jou op te komen.
En misschien moeten we ons daar eens wat meer op richten; Niet op welke hond erger is, niet op welk ras vaker blaft, niet op welke hond volgens ons het meest vals is. Maar op wat wij als eigenaren zelf kunnen betekenen.
Hoe verantwoordelijk gaan wij met onze honden om? Hoe goed kennen we hun mogelijkheden, hun beperkingen en hun behoeften? Hoe begeleiden we ze in situaties die ze moeilijk vinden? En hoe zorgen we ervoor dat niet alleen onze eigen hond, maar ook de omgeving veilig is?
Verantwoordelijkheid stopt niet bij een bepaald formaat of ras. En begrip zou dat ook niet moeten doen. Ik zou het mooi vinden wanneer we, juist in deze verhitte discussies, eens wat vaker kijken naar wat we eigenlijk van anderen vragen. We vragen om een eerlijke beoordeling van onze honden als individu.
Ook aan dat kleine hondje dat misschien wel de longen uit zijn lijf blaft wanneer jij met jouw hond voorbijloopt. Ook dat hondje heeft een verhaal.
Iets wat jij niet wilt dat jou geschiedt, doe dat ook een ander niet...
Dat geldt wat mij betreft niet alleen voor mensen. Maar ook voor de manier waarop wij over elkaars honden praten.
❤️
Foto: Justin.. met een eigenaar die echt heel hard werkt om samen ontspannen te wandelen.
