05/06/2026
Ik zal mezelf misschien niet geliefd maken met dit onderwerp en eerlijk gezegd maakt me dat weinig uit. Men vindt er maar wat van. Ik vind soms ook ergens wat van. En ik zal uitleggen wat en vooral waarom ik wat vind van dit onderwerp..
Halsband versus tuig!
Vandaag werd opnieuw een eigenaar aangesproken op het feit dat zijn hond een halsband droeg. Er werd verteld dat een tuig altijd beter is en dat het eigenlijk niet kon dat ik als gedragsspecialist een halsband had geadviseerd. Aldus een fysiotherapeut.
Nou, daar gaan we dan.
Dat klopt. Ik raad soms een halsband aan. En soms een tuig. Niet omdat ik de één beter vind dan de ander, maar omdat ik niet kijk naar wat in theorie het beste zou moeten zijn. Ik kijk naar het individu en de combinatie dat voor me staat.
Daarbij kijk ik altijd naar drie dingen:
- Veiligheid
- Leerervaringen
- Belasting van het lichaam
Die drie zijn vaak veel meer met elkaar verbonden dan mensen denken.
Ik werk veel met grote en sterke honden waarbij de hulpvraag regelmatig draait om excessief trekken aan de lijn. Honden van 40, 50 of soms zelfs 60 kilo die jarenlang succes hebben gehad met het inzetten van hun kracht. Honden waarbij een eigenaar soms zes stappen nodig heeft om zelf tot stilstand te komen.
Dat is niet alleen onhandig, dat kan ook gewoon enorm gevaarlijk zijn.
Voor de eigenaar, voor de hond en soms ook voor de omgeving.
Denk aan een hond die niet meer controleerbaar is wanneer er plotseling een loslopende hond op hem afkomt. Een eigenaar die letterlijk wordt meegesleurd. Een hond die binnen bereik van een conflict komt voordat er überhaupt nog invloed mogelijk is.
Dat zijn situaties die ik dagelijks tegenkom.
Daarnaast zie ik veel honden die sterke contradrukreacties hebben ontwikkeld. Honden die geleerd hebben om tegen druk in te hangen, vooruit te duwen of zich juist ergens uit weg te trekken of er tegenin te hangen.
Vaak zijn dat geen bewuste keuzes van eigenaren. Het ontstaat simpelweg in het dagelijks leven en door opgedane ervaringen.
Een eigenaar wil uit een situatie weg en neemt de hond mee. Weer een angstige hond gooit misschien juist zijn gewicht de andere kant op.
Dat zijn allemaal leerervaringen die een contradruk reactie kunnen laten sneeuwballen tot een lawine..
En die leerervaringen hebben invloed op gedrag, maar ook op de belasting van het lichaam. Daar komt nog iets bij.
Er zijn honden die een tuig als prettig ervaren.
Maar er zijn óók honden die een tuig als aversief ervaren. Ja, ja, die bestaan echt..
Net zoals er honden zijn die prettiger functioneren aan een halsband.
Daarom geloof ik niet in het verheerlijken van een tuig of halsband. Maar evenals ook niet in het verafschuwen van een tuig of halsband.
Ik geloof in kijken naar het hele plaatje...
Wie mij kent of ervaring heeft met de Steady Leash Technique weet dat het niet draait om veel druk geven. Integendeel. Het draait juist om het voorkomen van onnodige druk.
Om duidelijke communicatie, om timing, om ontspanning, om het zo snel mogelijk weer wegnemen van druk wanneer die er wel is.
Juist daarom zie ik regelmatig honden die daar enorm prettig op reageren.
En nou een harde mening van mezelf..
Wanneer een jonge hond door diezelfde fysio behandeld wordt omdat er rugwervels vastzitten, en die hond langdurig een tuig heeft gedragen, en er vervolgens direct gesteigert wordt bij het idee van een halsband terwijl er zonder verdere nuance opnieuw een tuig wordt geadviseerd... Dat vind ik dan weer op z'n minst opmerkelijk. Maar ja.. ik ben geen fysio 😉
Begrijp me niet verkeerd. Ik zeg niet dat het tuig de oorzaak is geweest. Zo zwart-wit werkt het niet. Maar als we kritisch kijken naar mogelijke belasting van het lichaam, waarom zouden we dan niet kritisch durven kijken naar alle materialen? Waarom is een halsband direct verdacht, maar wordt een tuig soms bijna heilig verklaard? Dat vind ik krom.
Want juist als professional zou je naar het complete plaatje moeten willen kijken. Niet alleen naar je overtuiging over een bepaald hulpmiddel.
Wat ik soms lastig vind, is dat er heel snel een oordeel klaarstaat zodra iemand een halsband ziet. Terwijl er vaak helemaal niet gevraagd wordt naar het verhaal erachter.
Waarom is die keuze gemaakt?
Welke leerervaringen heeft die hond?
Welke veiligheidsrisico's spelen er?
Hoe ervaart deze specifieke hond zijn materiaal?
Misschien is er wel zorgvuldig gekeken naar gedrag, veiligheid, lichamelijke belasting en welzijn.
Misschien is er meer context dan zichtbaar is op dat ene moment. Ik ben geen dierenarts.
Maar ik ben wel iemand die voortdurend kijkt naar het individu. En geloof me, zodra ik ook maar het kleinste vermoeden heb van lichamelijk ongemak, ben ik de eerste die een eigenaar richting dierenarts, fysiotherapeut of specialist stuurt.
Mijn za**je voor vandaag?
Laten we (ook hier weer!) wat minder snel oordelen over wat we zien. En wat vaker nieuwsgierig zijn naar het verhaal erachter.
Want er bestaat niet één oplossing die voor iedere hond passend is. Gewoon niet.
Liefs,
Jennifer
