30/08/2026
Worstenbroodje
Nadat ik in december fulltime ben gaan werken in mijn praktijk is het niet rustig geweest. Ik ben op plekken geweest en heb mensen ontmoet waarvan ik dat 15 jaar geleden niet had durven dromen. Een aantal van deze bijzondere gebeurtenissen wil ik graag met jullie delen.
De vorige keer vertelde ik over de mevrouw die een herseninfarct had gehad. Het wonderbaarlijke herstel heeft een vervolg gekregen. Ze heeft inmiddels zelfs haar rijbewijs terug. De keuringsarts die de keuring verrichtte was een gepensioneerd neuroloog. Hij bestudeerde het dossier en keek haar aan en zei: wonderbaarlijk. Wonderbaarlijk dat u dit hebt overleefd. Hij keek nog een aantal keren naar het dossier en schudde zijn hoofd. Hij kon er niet bij dat zij zo in deze hoedanigheid alweer voor hem zat.
De dag dat zij het infarct kreeg herinner ik mij nog heel goed. Het was tijdens de afscheidsdienst van oma chocola.
En oma chocola heeft zich onlangs bij mij gemeld. Zij ging met mij mee naar een grote stal. En daarna wilde zij graag dat ik haar naar kinderen ging om wat van haar te laten horen en ook boodschappen voor de toekomst over te brengen. Oma chocola zei ooit ik ben je 2e moeder hoor als je dat maar weet! En het contact nu van gene zijde blijft bijzonder en ik ben dankbaar dat zij mij helpt.
Een kapster kwam bij mij met een pijnlijke en gezwollen linkerbeen. Zij had hier na een vliegreis last van gekregen en ze was overal al geweest. Ze kreeg van de artsen het antwoord geen oorzaak te vinden en “uitbehandeld”. Ik heb haar in totaal 5 x behandeld en zij is klachtenvrij. Zelfs naar haar bezoek van een hele dag slenteren in de Efteling bleef het been normale dikte en niet pijnlijk meer. Dit was wederom een “Freekie”.
In geen enkele plek kan ik zo goed “ghost hunten” dan in mijn eigen woonplaats ’s-Heerenberg. In de oude binnenstad rondom het kasteel en klooster wemelt het er van. En dan praat ik over geesten van honderden jaren oud die ook mij behoorlijk wat moeite kosten om ze naar het licht te brengen. De mevrouw waar ik was om dit te doen kende mijn moeder en zij zei “je bent net je moeder”. In al je doen en laten, hoe je praat, hoe je doet en wat je allemaal kan vertellen over heden en verleden. Ik beschouw dat als een groot compliment!
Onlangs was ik in Brabant. Dat bezoek blijft mij nog lang bij. En niet alleen door het heerlijke Brabantse worstenbroodje hoor. De man en zoon waar ik kwam heeft een vrouw met vroege dementie. De vrouw woonde al niet meer thuis. Ik kwam om het huis vrij te maken. En nadien leg ik soms contact met overledenen als dat zo uitkomt. Maar nu kwamen de boodschappen van haar (in leven) en dat vond ik heel bijzonder. Ze zei mij dat de man de weg af moesten maken die ze hadden ingeslagen. Zij wilde een geregisseerde levensbeëindiging en ze vertelde exact wat er nog moest gebeuren en welke wegen door welk gezinslid nog moesten worden afgelegd. De puzzelstukjes vielen voor de gezinsleden in elkaar en dit moment blijft mij zeker nog heel lang bij. Mensen vragen mij wel eens hoe dan? Nou datzelfde vroeg ik mij hier ook af; hoe dan?
Mensen komen van steeds verder weg zoals Alkmaar, Tilburg, Ter Apel en ook had ik een Albanees uit Wuppertal. Ik vroeg hem hoe kom je aan mijn adres? Hij zei ik was zaterdag in de kroeg en daar werd over jou gesproken… De olievlek gaat steeds verder net als toen bij mijn moeder.
Ik geniet iedere dag van het mooie werk wat ik mag verrichten.🙌
