20/08/2026
ეხლა ერთ ძალიან საინტერესო საკითხზე უნდა ვისაუბრო, რომელთან დაკავშირებითაც რატომღაც დღემდე საჯაროდ არცერთი ცხოველთა დაცვის ორგანიზაციის პოზიცია არ მომისმენია , არადა ვთვლი რომ ეს არის ერთ ერთი სერიოზული პრობლემა ამ სფეროში.
არავის გაგჩენიათ კითხვა, თუ რატომ ვერ შეგვყავს დღეს საქართველოდან გადარჩენილი ცხოველები ევროკავშირში ორგანიზაციების ოფიციალური თანამშრომლობის გზით?
მე აგიხსნით, როგორც ორგანიზაცია ,,ენიმალ რესქიუ ჯორჯია " ს დამფუძნებელი.
ეს არის ძალიან მნიშვნელოვანი პრობლემა, რომელიც საქართველოში, ცხოველების გადარჩენაზე მომუშავე თითოეულ ადამიანს და ორგანიზაციას ეხება.
ჩვენი შრომა და ბრძოლა ამ კუთხით აუწონავია და რის ფასად გვიჯდება ყველამ ვიცით. წარმოიდგინეთ ყოველდღიურად ვპოულობთ გადასარჩენ ცხოველებს, ვუკეთებთ ოპერაციებს, ვცრით, ვჩიპავთ, ტიტრები, კვება და ცალკე შემფარებლები . თვეების და ზოგჯერ წლების განმავლობაში ვეძებთ მათთვის ოჯახებს .. ხან წარმატებით და ხან ვერც ვაჩუქებთ.
მაგრამ გადარჩენას აქვს მეორე, არანაკლებ მნიშვნელოვანი ნაწილი:
ცხოველს საბოლოოდ უნდა ჰქონდეს საკუთარი სახლი და ოჯახი.
და სწორედ აქ იწყება ჩვენი ერთ-ერთი ყველაზე დიდი პრობლემა, რომელზეც მე ვისაუბრებ.
საქართველოში ნორმალური ოჯახების მოძებნა ჩვენი გადარჩენილი მეგობრებისთვის უფრო და უფრო რთული ხდება. ამ დროს კი ევროპაში არსებობენ ოჯახები და ორგანიზაციები, რომლებიც მზად არიან აიყვანონ ჩვენი გადარჩენილები.
თუმცა მათთან ოფიციალური თანამშრომლობის გზაზე ძალიან მნიშვნელოვანი სამართლებრივი დაბრკოლება არსებობს.
ეს დაბრკოლება Regulation (EU) 2021/404 ია
რა არის Regulation (EU) 2021/404?
ევროკავშირს აქვს საერთო წესები, რომლებიც განსაზღვრავს, რომელი ევროკავშირის არაწევრი ქვეყნებიდან შეიძლება გარკვეული ცხოველებისა და ცხოველური წარმოშობის პროდუქტების ევროკავშირში ოფიციალურად შეტანა.
ამ რეგულაციას ჰქვია Commission Implementing Regulation (EU) 2021/404.
ჩვენთვის განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია მისი ნაწილი — Annex VIII, Part 1, რომელიც ეხება კომპანიონ ცხოველებს.
ევროკავშირს აქვს მესამე ქვეყნების ოფიციალური სია და ამბობს:
„ამ ქვეყნებიდან შეგვიძლია მივიღოთ კომპანიონი ცხოველები,, თუ ევროკავშირის ყველა დანარჩენი ვეტერინარული და ადმინისტრაციული მოთხოვნა შესრულებულია.“
მაგრამ ქვეყანა უნდა იყოს ჩემს მიერ ზემოთნახსენებ სიაში. და სამწუხაროდ საქართველო ამ სიაში ამჟამად არაა.
უფრო მარტივ ენაზე რომ აგიხსნათ
როდესაც ადამიანი საკუთარ ძაღლთან ერთად მოგზაურობს და ცხოველი კვლავ მისი საკუთრება რჩება, ეს არის არაკომერციული გადაადგილება და მასზე სხვა წესები მოქმედებს.
მაგრამ როდესაც საქართველოში გადარჩენილი ძაღლი ევროკავშირში მიდის იმისთვის, რომ იქ ახალ ოჯახს გადაეცეს, სამართლებრივად ეს უკვე უბრალოდ „საკუთარ შინაურ ცხოველთან ერთად მოგზაურობა“ აღარ არის.
აქ სიტყვა „commercial“ მა არ უნდა შეგვიყვანოს შეცდომაში.
ეს არ ნიშნავს აუცილებლად, რომ ვინმე ცხოველს ყიდის .
ცხოველი შეიძლება სრულიად უსასყიდლოდ ჩუქდებოდეს. მაგრამ როდესაც გადაადგილების მიზანია მისი სხვა ადამიანისთვის გადაცემა ან მფლობელის შეცვლაა, შესაბამისი ევროკავშირის იმპორტისა და ცხოველთა ჯანმრთელობის წესები მოქმედდებს.
ამიტომ შეიძლება კონკრეტულ ძაღლს ჰქონდეს ყველაფერი:
მიკროჩიპი,
ცოფის ვაქცინა,
დადებითი ტიტრის პასუხი.
პასპორტი და ვეტერინარული დოკუმენტები...
მაგრამ ეს მაინც ვერ აგვარებს მთავარ პრობლემას, რადგან მისი წარმოშობის ქვეყანა შესაბამისი ოფიციალური პროცედურისთვის ევროკავშირის სიაში არ არის.
ევროკავშირისთვის ძალიან მნიშვნელოვანია ისიც, თუ რამდენად სანდოდ მუშაობს სახელმწიფოს ვეტერინარული სისტემა.
როგორ კონტროლდება ცოფი და სხვა დაავადებები?
არსებობს თუ არა დაავადებათა რეალური ზედამხედველობა?
შესაძლებელია თუ არა ცხოველის წარმოშობისა და გადაადგილების მიკვლევა?
როგორ კონტროლდება ის დაწესებულება, საიდანაც ცხოველი ევროკავშირში მიდის?
რამდენად სანდოა ოფიციალური ვეტერინარული სერტიფიკაცია?
და შეუძლია თუ არა საქართველოს სახელმწიფოს ევროკომისიას მისცეს ყველა საჭირო ოფიციალური გარანტია?
ამიტომ საინტერესოა
მიმართა თუ არა საქართველომ ოდესმე ოფიციალურად ევროკომისიას Regulation (EU) 2021/404-ის Annex VIII, Part 1-ში მოსახვედრად?
თუ მიმართა:
როდის შევიტანეთ განაცხადი?
რა ეტაპზეა პროცესი?
რა გვიპასუხა ევროკავშირმა?
რა დამატებითი მოთხოვნები ან გარანტიები მოგვთხოვეს?
და კონკრეტულად რა გვაკლია დღეს იმისთვის, რომ საქართველო შესაბამის სიაში მოხვდეს?
ხოლო თუ საქართველოს ჯერჯერობით საერთოდ არ მიუმართავს ევროკომისიისთვის ამ საკითხზე, მაშინ კიდევ უფრო მნიშვნელოვანი კითხვა მიჩნდება:
რატომ არ დაგვიწყია ეს პროცესი და რა არის საჭირო მის დასაწყებად?
ამასთან დაკავშირებით ჩემმა ორგანიზაციამ მოამზადა ოფიციალური წერილი და მიმართავს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს.
მინდა მივმართო საქართველოში მოქმედ სხვა ცხოველთა დაცვის ორგანიზაციებს და შევთავაზო, რომ სახელმწიფოს ერთობლივად მივმართოთ.
თქვენი შემოერთება მნიშვნელოვანია, რადგან ეს პრობლემა ერთ კონკრეტულ ორგანიზაციას კი არა, საქართველოში ცხოველთა გადარჩენაზე მომუშავე ყველა ჯგუფს ეხება.
ერთობლივი მიმართვა სახელმწიფოსთვის გაცილებით ძლიერი გზავნილი იქნება. როდესაც ერთსა და იმავე ცვლილებას რამდენიმე მოქმედი ცხოველთა დაცვის ორგანიზაცია ითხოვს, საკითხს უკვე ერთი ადამიანის ან ერთი ორგანიზაციის კერძო ინტერესად ვეღარ აღიქვამენ და იღებენ როგორც საერთო მოთხოვნას.
ამ ცვლილებამ მომავალში შეიძლება ყველა ჩვენგანს მისცეს შესაძლებლობა, ევროკავშირის ქვეყნებში მოქმედ სანდო ორგანიზაციებთან ოფიციალურად და კანონიერად ვითანამშრომლოთ და ჩვენი გადარჩენილი ცხოველებისთვის ოჯახების მოძიების გაცილებით მეტი შესაძლებლობა გვქონდეს.
ამიტომ ეს არ არის ბრძოლა მხოლოდ Animal Rescue Georgia-სთვის. თუ საქართველო ოდესმე მიიღებს შესაბამის სტატუსს, შედეგით ისარგებლებს მთელი ქართული ცხოველთა დაცვის სფერო და, რაც მთავარია, ათასობით ცხოველი.
სწორედ ამიტომ მინდა სხვა ორგანიზაციებიც შემოგვიერთდნენ — რაც უფრო ბევრი ვიქნებით ერთი მოთხოვნით, მით უფრო რთული იქნება ჩვენი ხმის უგულებელყოფა.
გარემოს დაცვისა და სოფლის მეურნეობის სამინისტრო გთხოვთ აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით ჩაგვაყენოთ საქმის კურსში
გარემოს დაცვისა და სოფლის მეურნეობის სამინისტრო
