27/08/2026
Wie mij een beetje kent, weet dat ik meestal niet als eerste naar een rondgenaaid hoofdstel grijp… 😉
Vandaag had ik een ontzettend leuke dag met bit- en bridle fittings op Stal Midler , een mooie, verzorgde stal waar ik inmiddels al jaren met veel plezier kom.
De eigenaresse Sabrina Boomgaards wilde graag een mooi bruin stang- en trenshoofdstel en had een duidelijke voorkeur voor rondgenaaid leer.
Nu ben ik normaal gesproken best kritisch op rondgenaaide hoofdstellen. Het leer is regelmatig wat stugger en de overgangen van rondgenaaid naar plat kunnen nét op plekken op het paardenhoofd terechtkomen waar je ze liever niet hebt.
Maar kritisch zijn op een bepaald ontwerp betekent niet dat je het ontwerp per definitie moet afschrijven.
En dat is precies waarom ik bridle fitting zo interessant vind.
Een goede f***er werkt niet vanuit zwart-witregels, maar kijkt naar het individuele paard.
Niet: rondgenaaid is slecht.
Niet: dit merk is goed.
Niet: dit model werkt altijd.
Maar: hoe is dít hoofdstel gemaakt? Waar komen de overgangen bij dít paard terecht? Hoe soepel is het leer? Hoe past het kopstuk bij zijn anatomie? En vooral: wat laat het paard vervolgens zien?
In dit geval had ik een bruin rondgenaaid hoofdstel van Schockemöhle bij me met een kopstuk waar ik erg enthousiast over ben. Het leer was bovendien uitzonderlijk zacht en dit paard reageerde er heel fijn op.
In combinatie met een zorgvuldig gekozen stang en trens zagen we vervolgens een mooi verschil: hij kon beter rechtop blijven in zijn lichaam en werd tegelijkertijd beter bewerkelijk door zijn lichaam.
Ook bij de andere paarden konden we vandaag met veranderingen in de bitten mooie resultaten behalen.
Voor mij is dat uiteindelijk de essentie van goed f***en: ken de theorie, begrijp de mogelijke nadelen van een ontwerp, maar maak er geen dogma van.
Want anatomie verschilt. Hoofdstellen verschillen. Paarden verschillen.
En uiteindelijk vertelt het paard je veel meer dan een zwart-witregel ooit kan doen.
