10/10/2026
Terwijl minister Ben Weyts zich vanuit zijn warme kabinet achter een microfoon afvraagt of sommige asielen te streng zijn voor adoptanten, trekken wij na een lange dag in de regen onze werkbotinnen uit. Die van collega Anke stinken naar bok, maar dat is tenminste een probleem dat aan de deur kan blijven. De even penetrante kopzorgen gaan mee naar binnen.
Enkele maanden geleden nam Dierenwelzijn vier grote, ongesocialiseerde honden in beslag. Het adres was al bekend van eerdere inbeslagnames en er zitten vandaag nog steeds honden. De vier die aan ons werden toegewezen, mogen wij met onze eigen middelen een toekomst zien te geven. De taakverdeling is inmiddels vertrouwd: iemand veroorzaakt de ellende, de overheid haalt de honden weg en wij mogen uitzoeken hoe het verder moet. De honden hebben bij geen van die stappen iets te kiezen.
Vier vriendelijke reuzen, inmiddels allemaal met een vaste verblijfplaats in ons hart. Alleen vinden ze iets minder vlot een thuis dan goldenretrieverpup Boris. Daar helpt een soepelere vragenlijst weinig aan.
Met de opbrengst van onze jaarlijkse wafelverkoop konden we onlangs de heupoperatie van zus Anastasia bekostigen. Nu is broer Fidel aan de beurt. Maar deze keer kunnen we het probleem niet bij elkaar bakken.
Ondanks de pijnmedicatie heeft hij heel veel pijn. Zijn kruisband dreigt het in de rechterknie te begeven. De operatie kost 2.900 euro, exclusief nazorg. Dat bedrag koopt een kans, geen zekerheid. Die kans willen we hem met heel ons hart geven, maar ze staat of valt met iets wat we niet hebben: een geschikte herstelplek.
Fidel moet zes weken verplicht rusten, met aangepaste nazorg en fysiotherapie. In het asiel is hij daarvoor veel te hevig en te gefixeerd op de andere honden. Een bench is met zijn formaat geen haalbare oplossing. Het huiselijke leven kent hij nauwelijks.
Hij kwam doodsbang bij ons binnen. Na maanden geduld en socialisatie ontdooide onze gouden knul. Net nu hij zich veilig voelt, laat zijn lijf hem in de steek.
Onze orthopedist is duidelijk: zonder een zeer snel, haalbaar operatietraject én geschikte nazorg blijft voor Fidel alleen euthanasie over.
Dat woord schrijven we niet lichtvaardig. We moeten zijn welzijn beoordelen en onze grenzen kennen, ook als we hem doodgraag zien. Maar voor we die grens aanvaarden, zoeken we naar mogelijkheden buiten ons eigen netwerk.
Een opvang- of adoptiegezin zou zonder eigen dieren moeten zijn, gelijkvloers wonen en de komende drie maanden zoveel mogelijk thuis zijn. Het moet een heel grote hond door een intensief herstel begeleiden, terwijl hij het leven in huis nog moet leren. We beseffen hoe uitzonderlijk die combinatie is. Daarom hopen we vooral op gespecialiseerde herstelopvang, organisaties met ervaring met mastiffkruisingen, of onverwachte maar concrete mogelijkheden die ons verder kunnen helpen.
Kun je iets betekenen of ken je zo’n organisatie? Mail naar [email protected] en deel deze oproep alsjeblieft. Je hoeft de oplossing niet zelf te zijn om ze dichterbij te brengen. Wil je ons financieel steunen, dat kan via dit rekeningnummer: BE25 4199 0240 6182
En aan wie zich afvraagt waarom asielen zoveel voorwaarden stellen: bij ons hebben de gevolgen een naam. We kennen deze honden, zien hen graag en dragen de verantwoordelijkheid voor hun toekomst. Ook wanneer de zorg onze middelen en draagkracht op de proef stelt.
Misschien mag de kritische blik vanuit de politiek wat vaker naar het begin van deze verhalen gaan: naar wie honden onder slechte omstandigheden fokt en verkoopt, en naar adressen waar telkens opnieuw dieren worden weggehaald. Wij mogen vervolgens uitzoeken wat er nog te herstellen valt.
Voor Fidel onderzoeken we elke haalbare mogelijkheid. Mocht afscheid onvermijdelijk blijken, dan willen we weten dat geen daarvan ononderzocht bleef. Hoe graag hij gezien wordt, staat buiten kijf. Zijn welzijn blijft vooropstaan.
En mocht er in dat warme kabinet nog een geschikte herstelplek vrij zijn: we komen graag met Fidel langs. Dan krijgen onze voorwaarden meteen een gezicht.
