04/10/2026
Nagel op de kop deze open brief 💙
Ik ken persoonlijk mensen die zich dag en nacht inzetten voor de opvang, huisvesting en verzorging van papfleskatjes, kittens, hulpeloze en zieke katjes, katjes die aan hun lot werden over gelaten. Ze verdienen alle erkenning hiervoor!! Een steunbijdrage zou voor hen ook een wereld van verschil betekenen.
OPEN BRIEF AAN MINISTER BEN WEYTS, BEVOEGD VOOR DIERENWELZIJN
Geachte minister Weyts,
Wij schrijven deze brief niet vanuit een kantoor, maar vanuit de dagelijkse realiteit van mensen die zich met hart en ziel inzetten voor dieren die nergens anders terechtkunnen.Mogen wij ook een deel van deze gulle donnatie??
Wij zijn de vrijwilligers.
De pleeggezinnen.
De mensen die 's avonds nog een telefoontje krijgen over een ziek kitten.
De mensen die in weer en wind zwerfkatten proberen te vangen.
De mensen die nachten opblijven voor een moederpoes en haar kittens.
De mensen die dieren opvangen die door anderen worden opgegeven.
En juist daarom willen wij een vraag stellen:
Waarom lijkt steun zo vaak vooral gericht op dierenasielen met een vaste, grote infrastructuur?
Er zijn namelijk nog zoveel andere initiatieven die dagelijks een enorme bijdrage leveren aan het dierenwelzijn.
Ook pleeggezinnen zijn een opvangplaats
Heel veel katten verblijven niet achter de deuren van een klassiek asiel.
Ze verblijven in pleeggezinnen.
Daar worden kittens met de papfles grootgebracht.
Daar herstellen zieke katten.
Daar krijgen angstige dieren opnieuw vertrouwen.
Daar worden moederpoezen in alle rust verzorgd.
Daar krijgen oude en gehandicapte dieren eindelijk de tijd en aandacht die ze nodig hebben.
Maar ook pleeggezinnen hebben kosten.
Dierenartsrekeningen, medicatie, voeding, kattenbakvulling, verzorgingsmateriaal, energie en soms noodzakelijke aanpassingen aan de woning.
Het feit dat deze opvang in een woning gebeurt, betekent niet dat de noden kleiner zijn.
Integendeel.
Wij hebben nood aan ruimte voor de dieren die nergens anders terechtkunnen
Een kleine uitbreiding, bijvoorbeeld een unit of tuinhuis, kan voor een vrijwillig asiel een wereld van verschil maken.
Een aparte ruimte voor zieke katten en kittens.
Een veilige, hygiënische plaats waar dieren kunnen herstellen zonder andere dieren in gevaar te brengen.
Een afzonderlijke ruimte voor FIV-positieve katten en katten met leucose, zodat ook deze dieren een veilige opvangplek krijgen.
Want ook zij verdienen een kans.
En dan zijn er de oudere katten en dieren met een handicap.
Dieren die vaak minder snel geadopteerd worden.
Dieren die letterlijk uit de boot dreigen te vallen omdat ze ouder zijn, medische zorg nodig hebben of gewoon wat meer tijd vragen.
Wie zorgt voor hen als kleine opvanginitiatieven het niet meer kunnen dragen?
En dan zijn er de mensen achter het zwerfkattenbeleid
Over deze vrijwilligers wordt weinig gesproken.
Maar zij zijn er.
Bij nacht en ontij.
In de regen.
In de kou.
In het donker.
In het weekend.
Wanneer anderen thuis op de bank zitten.
Ze zetten vangkooien, controleren meldingen, voeren katten, proberen vertrouwen op te bouwen en vangen dieren voor sterilisatie en medische verzorging.
Zonder applaus.
Zonder loon.
Vaak zelfs zonder een eenvoudig woord van dank.
Deze mensen zijn óók een belangrijk onderdeel van het Vlaamse dierenwelzijnsbeleid.
Het zwerfkattenbeleid kan onmogelijk alleen bestaan uit regels en administratie. Het staat of valt met de mensen die het beleid daadwerkelijk op het terrein uitvoeren.
Wij vragen geen luxe. Wij vragen erkenning.
Er wordt terecht gesproken over professionalisering van dierenasielen. Maar professionalisering mag niet betekenen dat de vrijwilliger die jarenlang dag en nacht klaarstaat, uit beeld verdwijnt.
Een werking kan professioneel zijn zonder een groot gebouw te hebben.
Een pleeggezin kan professioneel handelen zonder een loon te ontvangen.
Een kleine kattenopvang kan duizenden euro's aan dierenartskosten dragen zonder een grote infrastructuur te bezitten.
Dierenwelzijn wordt niet alleen gerealiseerd in grote gebouwen.
Het gebeurt ook in woonkamers, garages, pleegkamers, tuinhuisjes en tijdelijke opvangruimtes.
Daar zitten de mensen die een ziek kitten met de hand grootbrengen.
Daar ligt de oude kat die nergens anders welkom is.
Daar zit de schuwe zwerfkat die na maanden eindelijk een mens vertrouwt.
Daar wordt een moederpoes veilig geboren met haar kittens.
Daar wordt letterlijk elke dag dierenwelzijn gemaakt.
Daarom vragen wij u:
Kijk alleen naar de grootte van een asiel of de aanwezigheid van een vaste infrastructuur.
Kijk naar wat er daadwerkelijk voor dieren wordt gedaan.
Maak ondersteuning mogelijk voor noodzakelijke kleine uitbreidingen zoals units of geïsoleerde tuinhuizen.
Voorzie ondersteuning voor opvang van zieke dieren, kittens, FIV- en leucosekatten, senioren en gehandicapte dieren.
Erken de belangrijke rol van pleeggezinnen en onderzoek hoe ook zij financieel of materieel ondersteund kunnen worden.
En vergeet vooral de vrijwilligers van het zwerfkattenbeleid niet.
Misschien verdienen zij niet alleen een subsidie.
Misschien verdienen zij vooral dat iemand eindelijk zegt:
"Wij zien jullie. Wij weten wat jullie doen. En jullie zijn belangrijk."
Minister Weyts,
dierenwelzijn is meer dan een gebouw.
Het zijn mensen.
Mensen die hun vrije tijd, hun huis, hun energie en soms hun nachtrust opofferen voor dieren die niemand anders wil.
Geef ook hen een plaats binnen het Vlaamse dierenwelzijnsbeleid.
Want achter iedere geredde kat staat vaak een vrijwilliger.
En achter iedere vrijwilliger staat een verhaal dat zelden gezien wordt.
Hoog tijd dat daar verandering in komt.
Namens de vele vrijwilligers, pleeggezinnen en kleine dierenopvanginitiatieven die elke dag opnieuw het verschil maken.
Met respect,
Een stem voor de dieren
en voor de mensen die voor hen blijven vechten.
ASIEL CATTALEYA.
