27/09/2026
13 jaar Stal Steenke. 🤎
Op zo’n rustige zondag kijk ik soms eens terug. Naar dat eerste kampje, met een paar kinderen en onze paarden. Ik had toen nooit kunnen bedenken hoeveel mensen hier hun weg zouden vinden. Of hoeveel ik zelf onderweg zou leren.
Er werd hier gelachen, gespeeld en gereden. Kinderen werden groot. Ruiters vonden hun vertrouwen terug. Mensen kwamen soms voor een paardrijles en bleven voor het gevoel dat ze hier gewoon zichzelf mochten zijn. Zo groeide Stal Steenke, beetje bij beetje, uit tot onze stalfamilie.
Ook de paarden hebben me doen groeien. Ze leerden me geduld hebben, beter luisteren en niet alles te willen forceren. Lessen die ik elke dag opnieuw meeneem, ook buiten de stal.
En nog altijd stap ik ’s morgens naar buiten, tussen de paarden. Dan besef ik hoe bijzonder het is dat ik hier mijn leven van heb mogen maken. Het is hard werken, zeker. Maar ik zou al die kleine momenten voor geen geld willen missen.
Aan de ruiters, ouders, vrijwilligers, mijn familie en iedereen die hier ooit een stukje van zijn verhaal achterliet: dank je wel. Jullie hebben Stal Steenke mee gemaakt tot wat het vandaag is. 💛
Op naar de volgende hoofdstukken, samen met onze paarden.
Thuiskomen tussen mens en paard.
Irissa & de paarden van Stal Steenke
🤎