24/06/2026
Na maanden twijfelen over hoe ik dit moest brengen, ga ik het gewoon zeggen.
Atelier Robijns voelt op dit moment niet meer zoals het ooit voelde. Waar het vroeger vooral leuk was, voelt het nu vaak verstikkend.
Ik ga werken, heb een gezin, een huishouden en daarnaast ook nog een boerderij waar ik 'af en toe' 🤭 verwacht word. Elke dag lijkt het kiezen tussen het ene of het andere. Maar kiezen is verliezen, want wat ik niet doe, stapelt zich gewoon op.
Vanaf 15u30 is het tijd voor mijn dochter. En wanneer zij rond 20u30 in bed ligt, is mijn energie meestal ook op. Toch blijf ik mezelf vertellen dat het wel beter zal worden. Alleen... dat gebeurt niet.
Ondertussen blijven er ook dingen voor mezelf liggen waar ik eigenlijk gelukkig van word. Houten stoelen en een tafel die al maanden wachten om geschuurd te worden. Een huis dat ik graag eens verder wil schilderen. Een kleedje dat ik wil na**en voor mijn dochter of voor mezelf. En als ik dat dan eindelijk doe, voelt het alsof ik me schuldig moet voelen omdat er nog werk ligt te wachten.
Dat kan zo niet verder.
Daarom hak ik vandaag de knoop door.
Ik verdwijn niet. Jullie mogen me zeker blijven vragen voor een stolp of andere creaties, maar wel tijdig. Ook de hondjes komen terug, maar op een héél laag pitje en zonder tijdsdruk.
Ik blijf creëren, maar alleen nog wanneer het mentaal past. Ik neem voortaan slechts beperkt bestellingen aan en werk niet langer met strikte deadlines. Ik wil opnieuw plezier vinden in wat ik maak, zonder mezelf daarin kwijt te raken.
Mijn producten bij .be en blijven gewoon beschikbaar, dus ik verdwijn zeker niet uit het ondernemerslandschap.
Dankjewel aan iedereen die Atelier Robijns de voorbije jaren gesteund heeft. Jullie vertrouwen en enthousiasme hebben meer betekend dan jullie misschien beseffen.
Nu is het tijd om ook een beetje ruimte terug te geven aan mezelf.
