20/05/2026
Er is weinig gemakkelijk aan paardrijden behalve dan alle ruiterbewegingen, tenminste als die goed ondersteund en goed gecoördineerd zijn. Als meebewegen met het paard, en dat reeds na enkele tientallen lessen, stilaan nog steeds niet gemakkelijk begint te voelen, dan ben je gewoon fout bezig, dan wordt je niet goed begeleid. Simpel!
Als je na jaren nog steeds te horen krijgt om rechter te zitten, meer te ontspannen, handen stiller te houden, enz. en vooral om vol te houden en harder te proberen, vraag je dan in godsnaam eens af of al die correcties ooit eens echt resultaat gaan opleveren. Duurzaam resultaat natuurlijk, want soms voel je in eerste instantie wel een verschil, maar later is het toch weer weg.
Als vorige 2 opmerkingen herkenbaar zijn, dan moeten we het zelfs niet hebben over harmonie en communicatie met je paard. Als je paard een fiets was, dan viel die gewoon om. Je paard leeft en compenseert. Maar evengoed zijn het ‘accidents waiting to happen!’
Even in het kort waarom dat allemaal zo is. EquiTrain blogs gaan daar veel uitvoeriger op in:
Ieders lichaam heeft een primaire strategie en dat is zorgen voor stabiliteit. In optimale actieve ontspanning resulteert dat in een perfect neutraal uitgelijnde houding en optimaal balansvermogen. Optimale stabiliteit is essentieel want alle andere ruiterkwaliteiten zijn hiervan afhankelijk.
Maar het lichaam past die strategie evengoed toe als er sluimerende spanning aanwezig is, bijvoorbeeld tgv chronische stress. Nu zorgt de strategie voor compensaties, nl meer spierspanning maar dan om het onevenwicht op te heffen. Dat is eigenlijk een zichzelf beschermende reactie, maar het ziet er soms wel scheef en stijf uit.
Voor elk individu wordt die scheve houding evengoed ‘eigen’ en ze voelt geleidelijk meer en meer ‘normaal’. Dat proberen te corrigeren botst bijgevolg op weerstand en heel snel volgt een terugkeer naar wat vertrouwd of ‘normaal’ voelt, ook al ziet dat er objectief soms echt verschrikkelijk scheef en gespannen uit. De scheefheid blijft, de strategie blijft, een catch-22.
Wat in rijlessen meestal gebeurt, is dat voortdurend proberen te corrigeren, maar zonder (duurzaam) resultaat, als een hond die achter zijn staart jaagt.
De oplossing vereist een andere blik op rijessen: omdat verandering moet integreren en dat duidelijk heel slecht lukt met de heersende mechanische manier van leren, moeten we naar een meer organische manier van leren. Heel kernachtig komt dat neer op meer bewustwording, meer exploratie en veel meer loslaten i.p.v. harder proberen.
Het komt er waarachtig op neer dat de ruiter meer leraar van zichzelf wordt, terwijl de instructeur faciliteert. Dat lijkt vergezocht maar is het niet want paardrijden is nooit af, dus ooit moet de leerling hoedanook zelfstandig zijn groei als ruiter kunnen verder zetten.
Maar daar moet de instructeur natuurlijk wel gekwalificeerd voor zijn. We zijn dan ook verheugd bij EquiTrain om een groeiend aantal instructeurs te mogen verwelkomen die zich daarover willen bijscholen.
Neem zeker even contact op als je zelf een doorbraak wil of hier meer over wil weten.
THE ART OF CONTROL
