Quel est le site Web ?

Kato kattenopvang, Bilzen (2026)

19/10/2026

Storm hier! Alweer één jaar bij Opvang Kato! Ik vind dat ik nu wel recht heb op een medaille. Of op z'n minst extra snoepjes. 🏅🐾

Eén jaar! Twaalf maanden! 365 dagen waarin er ontzettend veel is gebeurd. Als ik voor iedere overwinning een speeltje had gekregen, lag het hele huis inmiddels vol. Al had ik ze waarschijnlijk binnen vijf minuten allemaal onder de kast gewerkt. 😹

Maar achter mijn vrolijke snoet zit een verhaal dat een jaar geleden heel anders had kunnen aflopen.

Voor wie mij nog niet kent: ik ben Storm. Professioneel knuffelaar, enthousiaste stuiterbal en specialist in het innemen van precies die plek waar iemand anders wil zitten. Ik race door het huis, speel met mijn kattenvriendjes en probeer mezelf zo ver mogelijk in een mensennek te vouwen. Mijn opvangmama zegt dat ik twee standen heb: knuffelen en nóg harder knuffelen. Ik vind zelf dat ze overdrijft. Ik heb namelijk óók een stand waarin ik eten hoor vallen aan de andere kant van het huis. Prioriteiten, hè?

Dat ik nu zo’n vrolijke knuffelkont ben, was een jaar geleden helemaal niet vanzelfsprekend. Mijn darmen waren verlamd, mijn blaas werkte niet goed en mijn staart hing er maar een beetje verloren bij. Mijn opvangmama moest mijn blaas helpen legen, want zelf plassen lukte niet goed en anders liep mijn buikje helemaal vol. Er waren grote zorgen over mijn kwaliteit van leven en niemand wist hoeveel herstel er nog mogelijk was. Zou ik ooit zelfstandig naar de kattenbak kunnen? Zou ik nog echt van het leven kunnen genieten?

Toch kreeg ik bij Opvang Kato de kans om te laten zien wat er mogelijk was. En die kans greep ik met mijn vier pootjes aan! Al moest ik eerst nog heel wat leren. Met dagelijkse therapie en intensieve begeleiding begonnen we stap voor stap aan mijn herstel. Iedere dag opnieuw oefenen, kijken wat mijn lijfje aankon en zoeken naar manieren om mij verder te helpen. Het vroeg ontzettend veel tijd, energie en geduld, maar we bleven ervoor gaan.

Na ongeveer een maand gebeurde er iets waar we ontzettend blij van werden: ik kon zelfstandig naar de kattenbak om te plassen én te po**en! ❤️ Voor veel katten heel gewoon, voor mij een overwinning van formaat. Mijn opvangmama hoefde me daarvoor niet langer te helpen zoals in het begin. Maar daarmee waren we er nog niet, want mijn lijfje had nog heel wat te leren.

En alsof dat allemaal nog niet genoeg was, kreeg ik afgelopen voorjaar ook nog een zware longontsteking. Ik moest zes dagen in de kliniek blijven en mijn mensen hielden hun hart vast. Na alles wat we al hadden meegemaakt, was dat opnieuw een periode vol zorgen en onzekerheid. Maar ook daar zijn we samen doorheen gekomen.

Ondertussen bleven de ongelukjes een flinke uitdaging. Soms waren het er wel negen op een dag! Je kunt je voorstellen dat mijn opvangmama heel wat doekjes, schoonmaakmiddel en wasjes heeft versleten. Ze had er bijna een fulltimebaan bij als schoonmaakster. 😹 Gelukkig worden de ongelukjes steeds minder en zijn er inmiddels zelfs dagen waarop het helemaal goed gaat. Dat zijn momenten waarop we ontzettend blij zijn, want achter zo’n goede dag zitten maanden van dagelijks oefenen, zorgen en volhouden.

Ook mijn staart zal helaas nooit meer functioneren zoals die van een gezonde kat. Maar inmiddels heb ik er wel enige controle over. En dat is, gezien waar ik vandaan kom, al bijzonder! Soms zit vooruitgang niet in iets wat weer helemaal wordt zoals vroeger, maar in wat je ondanks je beperkingen toch nog kunt bereiken.

Kijk me nu eens! Ik ren, spring, speel met mijn kattenvriendjes en haal kattenkwaad uit alsof ik een flinke achterstand moet inhalen. Als je mij nu door het huis ziet stuiteren, zou je bijna niet geloven hoeveel onzekerheid er een jaar geleden was. En eerlijk gezegd heb ik het veel te druk met spelen en knuffelen om daar de hele dag bij stil te staan. 😹

Achter die vrolijke stuiterbal zit wel een jaar van intensieve zorg en dagelijkse therapie. Daarom ben ik mijn opvangmama's bij Opvang Kato ontzettend dankbaar voor alle tijd, liefde en inzet. Ook mijn therapeuten en dierenartsen spelen een belangrijke rol. Ook voor de toekomst, want mijn herstel is nog niet klaar. Dankzij hun deskundigheid, begeleiding en betrokkenheid kunnen we blijven kijken welke stappen er voor mij mogelijk zijn.

En natuurlijk een dikke dankjewel aan alle lieve donateurs die speciaal míj het afgelopen jaar hebben gesteund. Jullie hebben geholpen om mij kansen te geven die voor mijn toekomst veel betekenen. Dat vergeet ik nooit! ❤️🐾

We zijn er nog niet, maar wat is er in één jaar veel veranderd! Mijn verhaal krijgt misschien nog een vervolg, want er zijn nog mogelijkheden die we verder willen onderzoeken. Daarover vertel ik jullie later misschien wel eens meer, als ik tijd kan vrijmaken tussen mijn drukke bezigheden door.

Voor nu blijf ik gewoon Storm: een kat met een flinke dosis karakter, een onstilbare behoefte aan knuffels en een talent om precies boven op iemand te gaan liggen wanneer die net lekker zit.

Op naar nog meer kleine overwinningen, grote knuffels en nieuwe avonturen! 🐾❤️

Liefs en een extra natte neus tegen je wang,

Storm
Herstelspecialist in opleiding, professionele knuffelaar en parttime sloper van de rust in huis. 🐈💕

10/10/2026

🖤🤍 Is de wereld ineens zwart-wit geworden?! 🤍🖤

Vorig jaar liepen we bij Opvang Kato vooral tegen tijgerprintjes aan, maar dit jaar lijkt er iets héél vreemds aan de hand… Onze opvang is (bijna) compleet zwart-wit gekleurd! 😂 Alsof iemand de kleurenknop heeft omgedraaid en alle zwart-witte katjes heeft verteld waar ze moesten zijn. En die hebben blijkbaar allemaal hetzelfde adres gekregen!

Op dit filmpje zie je onze vijf nieuwste zwart-witte koters. Vijf kleine boefjes die samen de boel op stelten zetten. Rennen, stoeien, buitelen en elkaar achternazitten… Stilzitten is duidelijk nog niet uitgevonden in deze zwart-witte wereld. 🤣🐾

We vragen ons inmiddels af: krijgen we volgend jaar alleen nog roodharige katjes? Of worden we dan overspoeld door lapjeskatten? Bij ons weet je het maar nooit! Eén ding is zeker: saai wordt het hier voorlopig niet.

Kijk die vijf eens gezellig ravotten! 🥰 Wie heeft er nog kleur nodig als je zo'n stel vrolijke druktemakers in huis hebt? ❤️

07/10/2026

Willow heeft waarschijnlijk een ingebouwde radar voor alles wat beweegt. Ivy begint langzaam te ontdekken dat knuffelen eigenlijk best lekker is. En Hazel? Die vindt vooral dat ze overal bij hoort.

Dat zijn dus Hazel, Ivy en Willow. 😄

Willow moet weten wat er achter dat deurtje zit. En waar dat geluid vandaan kwam. En waarom jij ineens daar zit. Eerst kijkt ze even rustig de kat uit de boom, maar daarna staat ze midden in de actie. Met mensen doet ze het op haar eigen tempo, en juist dat maakt het zo leuk als ze ineens besluit dat je een aaitje mag geven.

Ivy is wat zachter. Ze kijkt graag eerst even wat er allemaal gebeurt, maar inmiddels weet ze dat een rustig aaitje helemaal niet verkeerd is. Sterker nog: als ze eenmaal lekker zit, kan ze daar behoorlijk van genieten. En natuurlijk heeft ook Ivy zo haar eigen ideeën. 😉

Hazel heeft daar geen ingewikkelde strategie voor nodig. Die loopt gewoon achter je aan. Naar de keuken? Gezellig. Naar boven? Ze komt eraan. Even iets pakken? Ze wil natuurlijk weten wat je doet. Hazel is rustig, makkelijk en vooral heel graag bij haar mensen.

En nu jij.

Wie van deze drie zie jij al door je huis lopen?
Wie ligt er straks bij jou op de bank?
Wie wordt jouw kleine schaduw, nieuwsgierige onderzoeker of professionele knuffelaar?

Misschien herken je jezelf al een beetje in Hazel. Of heeft Willow je nieuwsgierig gemaakt. Of ben je stiekem gevallen voor Ivy. 😉

Eén ding is in ieder geval handig om te weten: een kitten verhuist bij ons nooit alleen. Hazel, Ivy en Willow kunnen samen met een ander kitten verhuizen, óf naar een huis waar al een jonge kat woont.

Waarom? Dat vertellen we hier:
👉 www.opvang-kato.eu/samen

Interesse? Stuur ons een e-mail! En daarna… zien we graag wie er bij jou op de bank belandt. ❤️🐾

30/09/2026

VAN “ZE HAALT DE NACHT NIET” NAAR “MATILDA, DOE EENS EVEN NORMAAL!” 😂🖤

Wie Matilda nu ziet, kan bijna niet geloven hoe slecht ze er een paar dagen geleden aan toe was. Nog geen 400 gram, uitgedroogd, bloedarm, broodmager en blind door een heftige niesziekte. We wisten niet eens of ze de nacht zou halen.

Maar Matilda besloot anders. En inmiddels heeft ze energie voor tien. 😂 Ze rent, klimt, klautert en haalt de meest angstaanjagende capriolen uit. Wij zien regelmatig iets gebeuren waarvan we denken: dit gaat helemaal mis…

Matilda zelf heeft gelukkig geen idee. Ze ziet niet goed genoeg om te beseffen hoe hoog ze zit of hoe gevaarlijk haar volgende stunt eruitziet. 😅

Inmiddels kan ze wel contrasten zien. Hoe haar zicht zich verder zal ontwikkelen, weten we nog niet. Haar oogjes blijven dus een aandachtspunt, zeker wanneer ze verder is aangesterkt.

Maar zielig? Totaal niet. Matilda is nieuwsgierig, ondeugend en vooral ontzettend levenslustig. Ze wil de wereld ontdekken en doet dat volledig op haar eigen manier.

We zijn nog lang niet klaar met haar herstel. Daarom kan Matilda nog niet geadopteerd worden. Ze moet eerst verder groeien, aansterken en herstellen.

Adoptie op afstand kan wél! 🖤 En dat is juist voor Matilda ontzettend welkom. Net als Storm en Junin is zij een van onze extrazorgkatjes die meer begeleiding, verzorging en medische aandacht nodig hebben. Voor hen is extra hulp dan ook heel waardevol. Wil jij één van deze bijzondere katjes steunen? Dan kun je Matilda, Storm of Junin op afstand adopteren met een maandelijkse bijdrage. 🐾 Help jij onze extrazorgkatjes? Iedere bijdrage helpt ons om hen de zorg te geven die ze zo hard nodig hebben. ❤️🐾

Een week geleden was Matilda een piepklein meisje waarvan we niet wisten of ze de volgende ochtend zou halen. Nu is ze vooral een kleine dondersteen die ons iedere dag opnieuw de stuipen op het lijf jaagt, alsof ze Superman in hoogsteigen persoon is. En eerlijk? We kunnen ons geen mooier probleem voorstellen. 🖤

https://www.opvang-kato.eu/help-mee

22/09/2026

Update : in nieuwe post fb opvang Kato!

“GEEN PLEK IS EUTHANASIE. ZE OVERLEEFT DE NACHT NIET.” Die woorden sprak de dierenarts toen Matilda bij ons werd aangemeld. Met spoed maakten we plek. Een meisje van ongeveer zes weken oud, maar nog geen 400 gram. Broodmager, uitgedroogd, sloom en apathisch. Haar kleine lijfje had nauwelijks nog iets over om op te teren.

Ze was blind door een heftige niesziekte. Op dat moment leek het er bovendien op dat ze niet kon horen. Een piepklein meisje dat de wereld niet meer kon zien en misschien ook nauwelijks kon horen, terwijl haar lichaam ondertussen steeds verder achteruitging. En toen zagen we dat ze ook nog eens bloedarmoede had. De oorzaak? Een nest vlooien. Vlooien die haar in verhouding tot haar kleine lijfje letterlijk hebben leeggezogen. Bij een kitten van ongeveer zes weken oud is ieder beetje bloed kostbaar. Matilda had al zo weinig reserves en toch hadden die kleine parasieten haar nog verder verzwakt.

En daar was die ene keiharde boodschap: “Geen plek is euthanasie. Ze overleeft de nacht niet.” Die woorden waren niet hard omdat er geen hoop mocht zijn. Ze waren hard omdat Matilda er op dat moment zó slecht aan toe was. De dierenarts zag een piepklein kitten dat ernstig verzwakt was, met nauwelijks nog reserves. Vanuit humane overwegingen werd gekeken naar wat op dat moment het beste zou zijn voor Matilda, mocht er geen plek zijn waar zij intensieve zorg kon krijgen. Want soms is het juist uit liefde voor een dier dat je moet durven erkennen hoe ernstig de situatie is.

Maar gelukkig was er die avond wél een plek voor haar. Een spoedplek, maar toch. Dus kwam Matilda bij ons binnen. We schrokken van haar aanblik. Eerlijk gezegd wisten we niet of we haar de volgende ochtend nog zouden zien. We konden haar alleen maar geven wat ze op dat moment nodig had: warmte, vocht, voeding, verzorging en vooral rust. Haar lichaam was zó zwak dat iedere ademhaling voelde als iets wat we niet als vanzelfsprekend mochten beschouwen.

De uren kropen voorbij. En ergens in die lange nacht lag daar een meisje van nog geen 400 gram te vechten voor haar leven. Ze heeft de nacht overleefd. Maar daarmee was het verhaal niet voorbij. De afgelopen twee dagen hebben we haar nauwlettend gevolgd. En langzaam zagen we iets veranderen. Matilda reageert beter. Ze eet. Ze krijgt weer wat kracht. Haar kleine lijfje lijkt voorzichtig te begrijpen dat het niet meer alleen maar hoeft te overleven.

Matilda blijkt niet doof te zijn. Waar we in het begin dachten dat ze naast haar blindheid misschien ook haar gehoor kwijt was, blijkt ze gelukkig wél op geluid te reageren. Er is goede hoop voor haar ene oogje. Haar andere oogje is misschien niet te redden, maar dat moet de toekomst uitwijzen. Ze is nog steeds een ontzettend kwetsbaar kitten. Haar blindheid door de heftige niesziekte is er nog. Haar bloedarmoede heeft tijd nodig om te herstellen. En haar lichaam moet nog een enorme achterstand inhalen.

Toch is het verschil met twee dagen geleden enorm. Toen wisten we niet of ze de nacht zou halen. Nu kijken we naar een klein meisje dat ons voorzichtig laat zien dat ze nog heel veel leven in zich heeft. En misschien is dat wel het mooiste aan dit verhaal.

De dierenarts had op dat moment een ontzettend moeilijke inschatting te maken. Niet omdat Matilda het niet waard was om voor te vechten, maar juist omdat haar toestand zó ernstig was en haar lijden zonder adequate zorg zou voortduren. Euthanasie werd genoemd vanuit humane overwegingen, omdat er op dat moment nog geen plek was waar ze de intensieve zorg kon krijgen die ze nodig had.

Gelukkig veranderde dat. Er kwam een plek. En daarmee kwam er voor Matilda ook een kans. Die eerste nacht was echt kritiek. Alleen heeft Matilda ons inmiddels laten zien dat een kritieke situatie niet altijd het einde hoeft te betekenen.

Geen wonderen. Geen garanties. Ze heeft nog een lange weg te gaan.

Maar wel tijd.

Tijd om aan te sterken.
Tijd om te herstellen.
Tijd om te ontdekken dat het leven misschien nog heel veel moois voor haar in petto heeft.

Geen plek is euthanasie. Maar er wás een plek. En daardoor kreeg Matilda de kans om zelf het antwoord te geven. En haar antwoord, twee dagen later, is heel duidelijk: “Ik ben er nog.” 🖤 Dus gaan we verder. Uur voor uur. Voeding voor voeding. Grammetje voor grammetje.

Want jij bent geen “geen plek”.
Jij bent Matilda.
Een klein leven dat nog lang niet klaar is. 🖤🐾

13/09/2026

6 kleine kleutertjes....

Wij kregen een vraag om hulp binnen.
Een zwerfkatje had vorig jaar een nestje in de tuin gehad. De kittens zijn gevangen, gesteriliseerd en terug geplaatst, maar mama liet zich niet vangen.
Dit jaar kwam mama opnieuw met haar kittens in de tuin. Ditmaal maar liefst 6 kleintjes!

Nu was de vraag of wij deze kleintjes een kans willen geven. Socialiseren en een veilig thuis .

Mama is inmiddels gevangen en gesteriliseerd.
Zij mag in haar vertrouwde tuin blijven wonen.
Wij gaan aan de slag met haar kleintjes.
Ze zijn al een week of 10 en vinden binnen zijn nog heel spannend.

Maar 4 van de 6 durfde al op de foto!

Welkom Sushi, Nugget, Oreo, Mango, Tofu en Toffee 🩷💙

07/09/2026

Als je toch ze heerlijk zorgeloos kan slapen als onze Loet.
Zij wenst iedereen : Slaap lekker!!

01/09/2026

Gisteren was je er nog. Gewoon Miep 🤍. Dat kleine meisje dat, zelfs op een dag waarop alles eigenlijk niet goed voelde, nog steeds precies wist wat ze wilde. Lekker warm neergelegd worden? Nee hoor. Je sprong op, hing aan de deur en liet heel duidelijk weten dat je daar niet van gediend was. Laat me eruit.

En dus deden we dat. Later kwam je nog naar me toe gelopen. Zo gewoon. Zo vertrouwd. Je wist niet dat ik ondertussen naar je keek met dat gevoel in mijn buik. Dat stille gevoel dat zegt dat er iets niet klopt, terwijl je zo ontzettend graag wilt geloven dat het morgen weer beter gaat.

Ik denk dat dát het moeilijkste is aan afscheid nemen. Dat er geen duidelijk moment is waarop je weet: dit is de laatste keer. De laatste keer dat je naar me toe loopt. De laatste keer dat ik je oppak. De laatste keer dat ik naar je kijk en denk: kom op, meisje. Je weet niet dat je afscheid aan het nemen bent. En misschien is dat maar goed ook.

Vannacht lag je tegen me aan. En terwijl ik je vasthield, werd het stil. Heel stil. Je hoefde niets meer. Je hoefde nergens meer naartoe. Je hoefde niet meer sterk te zijn. Je hoefde alleen maar te rusten.

En daar ging je. Zachtjes. Alsof je eindelijk mocht loslaten.

Miep, wat hadden we jou graag een ander einde gegeven. We hadden je zo graag zien veranderen van dat kleine kwetsbare meisje in een ondeugende, eigenwijze kat die later terug zou kijken op deze moeilijke start alsof het allemaal een ver verleden was. We hadden willen meemaken wie jij zou worden. Waar je op de bank zou gaan liggen, welke streken je zou uithalen, of je net zo eigenwijs zou blijven. We hadden je toekomst willen leren kennen.

Maar we hebben alleen gisteren. En alle dagen daarvoor. En die moeten we nu koesteren.

Juul blijft achter. En dat doet misschien nog wel extra pijn. Twee zusjes die samen begonnen en samen zo hard probeerden om hier te blijven. Nu moet Juul zonder jou verder.

Lieve Miep, je was maar heel even bij ons. Maar je was er. Echt. En daarom doet het zo'n pijn dat je er nu niet meer bent.

Ik hoop dat je ergens terecht bent gekomen waar niets meer hoeft. Waar je weer kunt springen en rondlopen zonder dat iemand zich zorgen maakt. Waar Mees en Gijs zijn. Misschien wacht je daar al op hen.

En misschien zou je, als je ons nog één keer kon laten weten hoe het met je gaat, alleen maar weer diezelfde blik hebben. Die blik die zegt: Ik bepaal het zelf wel.

Dat was jij.

Miep. Ons kleine eigenwijze meisje.

We hadden je zo graag gehouden. 🤍🐾

27/08/2026

Drie namen die we niet meer samen kunnen uitspreken.

Joa.
Loet.
Nowi.

Een paar dagen geleden waren het nog drie kleine lijfjes die samen in de couveuse lagen. Drie keer een flesje, drie keer wegen, drie kleine buikjes die gevuld moesten worden.

Nu is het stil waar Joa lag. En stil waar Nowi lag.

En eerlijk gezegd… daar zijn geen mooie woorden voor.

We hadden zo graag gewild dat het anders zou lopen. Dat we op een dag zouden kunnen zeggen: kijk eens hoe groot ze zijn geworden. Dat die drie kleine mannen uit hun couveuse zouden klimmen. Dat we zouden moeten lachen om drie ondeugende kopjes die ons allang niet meer nodig hadden. Maar Joa en Nowi kregen die kans niet. Hun lijfjes waren simpelweg te klein voor wat er van ze gevraagd werd.

We hebben ze vastgehouden. We hebben voor ze gezorgd. We hebben geprobeerd alles te geven wat we konden. En soms moet je uiteindelijk accepteren dat je niet alles kunt redden.

Dat doet verschrikkelijk veel pijn.

Voor Joa en Nowi brandt er vandaag een kaarsje. 🕯️🕯️ Niet omdat we er een mooi einde van willen maken. Maar omdat we hun namen willen blijven noemen. Omdat ze ertoe deden. Omdat twee kleine levens, hoe kort ook, niet zomaar verdwijnen omdat hun hartjes gestopt zijn met kloppen.

En dan is er Loet. Zijn plek in de couveuse voelt vandaag anders. Groter misschien. Want waar eerder nog drie kleine broertjes lagen, ligt nu één klein ventje. En ineens voelt ieder flesje belangrijker. Ieder grammetje zwaarder. Iedere goede nacht kostbaarder.

Dus voor Loet brandt er ook een kaarsje. 🕯️ Niet voor afscheid, maar voor hoop. Hoop dat hij zijn broertjes niet achterna hoeft. Hoop dat zijn kleine lijfje zegt: ik blijf nog even. Hoop op morgen.

We kunnen Joa en Nowi niet terughalen. We kunnen hun verhaal niet veranderen. Maar we kunnen Loet wel vertellen dat hij er niet alleen voor staat.

Dus gaan we verder. Met drie namen in ons hoofd. Met twee lege plekjes in ons hart. En met één klein mannetje waarvoor we alles geven wat we hebben.

🕯️ Voor Joa.
🕯️ Voor Nowi.
🕯️ En heel fel, heel dapper en vooral nog lang: voor Loet.

Kom op, kleine jongen. ❤️ Vandaag hoeft Loet niets anders te doen dan er te zijn. Wij doen de rest.

22/08/2026

Gevonden in het bos...

Tijdens een wandeling in het bos werden kittengeluidjes gehoord.
Drie kleintjes van een maand of 6 oud zaten zomaar midden in het bos!
Ze zijn duidelijk mensen gewent, konden zo opgepakt worden.

Wij zoeken de eigenaar!

Bent u of kent u iemand die deze 3 schatjes mist?

Ze zitten nu veilig bij Kato.
Ze zijn niet gechipt, maar zullen snel in orde gezet worden.

Welkom bij Kato lieve Willow, Ivy en Hazel 🩷🩷🩷

Kato kattenopvang

19/10/2026

10/10/2026

07/10/2026

30/09/2026

22/09/2026

13/09/2026

07/09/2026

01/09/2026

27/08/2026

22/08/2026

Adresse

Site Web

Notifications

Contacter L'entreprise

Raccourcis

Partager

Catégorie

Demande de retrait de la fiche