31/03/2026
Na een heerlijke rondreis door de Filipijnen ben ik weer terug in Nederland. Wat een prachtig land!
Maar al dierenarts kijk je toch anders, ook op vakantie.
Tijdens mijn reis kwam ik veel zwerfdieren tegen.
Honden en katten die leven op straat, vaak tussen mensen en het dagelijkse leven. Wat me opviel, is dat ze hier niet worden weggejaagd. Veel mensen geven ze restjes eten, laten ze met rust en behandelen ze vriendelijk. Ze horen er als het ware een beetje bij.
De dieren zelf zijn ook super vriendelijk.
Ze bewegen zich tussen mensen en lijken een balans te hebben gevonden in het samenleven met hun omgeving. Maar die balans heeft ook een andere kant.
Veel dieren hebben last van parasieten.
Ik zag huidproblemen, kale plekken en jeuk. Hoe armer de omstandigheden waarin mensen leven, hoe lastiger het vaak is om goed voor dieren te zorgen. Dat zie je terug in ondervoeding, ziekte en een verminderde kwaliteit van leven.
Vooral de vrouwtjes hebben het zwaar. Steeds weer drachtig, steeds weer pups of kittens… waarvan er veel geen eerlijke kans krijgen. De oplossing ligt hier vaak niet in adoptie. Hoewel adoptie voor individuele dieren waardevol kan zijn, verandert het niets aan het grotere probleem.
De sleutel ligt in het voorkomen van nieuwe nestjes.
Lokale dierenartsen en vrijwilligers zetten zich hiervoor in met sterilisatie- en castratieprojecten, vaak gecombineerd met vaccinatie tegen rabiës.
Ik voelde me regelmatig heel machteloos als ik een vermagerde hond, een verwaarloosde pup of een ziek dier zag.
Ik zie wat er nodig is, maar kon op dat moment zo weinig doen.
Behalve onze maaltijd delen…en dat deden we met liefde!
Tegelijk kijk ik terug op een prachtige reis waar ik nog steeds van nageniet. En wie weet kan ik in de toekomst ooit iets actiever bijdragen aan dit soort projecten.
Voor nu ben ik weer terug in Nederland en er voor alle lieve dieren hier 💜