Thuisdierendokter

09/10/2026

Omdat afscheid nemen al moeilijk genoeg is. ❤️

Ik heb dit filmpje gemaakt omdat ik het belangrijk vind dat mensen weten dat euthanasie aan huis mogelijk is, ik hoor namelijk nog zo vaak dat mensen niet wisten dat dit een optie was. Helaas ontdekken veel mensen deze mogelijkheid pas na het moment dat ze al afscheid moesten nemen van hun geliefde hond of kat.

Ik vind het daarnaast belangrijk dat u vooraf weet wie er bij u thuis komt. Als u voor de Thuisdierendokter kiest, heeft u rechtstreeks contact met mij en ben ik degene die u en uw dier begeleidt. Zo weet u wie u kunt verwachten en hoeft u uw verhaal niet steeds opnieuw te vertellen.

Juist in die laatste fase gun ik u en uw dier de mogelijkheid om in alle rust, op een vertrouwde plek en omringd door liefde afscheid te nemen. Zonder de extra spanning van een laatste autorit, maar met ruimte voor uw dier, uw wensen en uw verdriet.

Met liefde, geduld en oprecht begrip neem ik de tijd om u en uw dier bij dit moeilijke moment te begeleiden.

Kent u iemand voor wie deze informatie waardevol kan zijn? U mag dit bericht gerust delen. ❤️

Meer informatie: www.thuisdierendokter.com

05/10/2026

Een tweede kans voor lieve poes Milou

Soms is afvallen bij een kat een hele zoektocht. Dat gold ook voor Milou, een inmiddels 9-jarige poes bij wie ik al lange tijd iedere zes weken thuis kom om haar nagels te knippen & voor de begeleiding van het afvallen.

Milou woog ongeveer 7 kilo toen ik haar leerde kennen en was daarmee duidelijk te zwaar. Haar baasjes wilden haar graag helpen, maar dat bleek niet altijd eenvoudig. Milou bleef erg hongerig, soms zelfs wat grumpy, en vroeg voortdurend om eten. Samen zochten we daarom naar een manier waarop ze kon afvallen, zonder dat haar welzijn daaronder zou lijden.

De overstap naar Sanimed Weight Reduction bleek voor Milou een perfecte beslissing. Na maanden zoeken naar de juiste weg, werd het zeuren om eten een stuk minder en ondertussen zakte haar gewicht rustig, iedere zes weken een beetje. Haar baasjes hebben dit zo ontzettend goed volgehouden, iets wat echt niet altijd makkelijk is. Inmiddels weegt Milou 5 kilo en zit ze weer op een gezond gewicht!

En daar zijn haar baasjes en ik ontzettend blij mee, want het verschil is duidelijk zichtbaar. Milou springt weer in de vensterbanken, speelt graag, beweegt veel meer en lijkt gewoon weer volop plezier te hebben in haar leven.

Dat haar baasjes zo betrokken zijn bij Milou, is misschien wel het mooiste onderdeel van haar verhaal. Milou kwam op tweejarige leeftijd vanuit de Zwerfkattenopvang in Prinsenland bij hen terecht. Na twintig jaar zonder katten, mede vanwege een allergie, waagden zij toch de sprong.

Over hun eerste ontmoeting schrijven zij:

“We schrokken in eerste instantie van haar enorme omvang. Heel imposant zat ze in haar hok. We hoorden dat ze van een overleden baas kwam en zeer eenkennig was. Eenmaal bij ons thuis liet ze zich na een aantal dagen voorzichtig aaien. Tot onze verbazing sprong ze op ons bed en ging liggen alsof ze nooit anders had gedaan. Inmiddels is ze heel vrij en gewend en zeer aan ons gehecht. Het is de mooiste beslissing uit ons leven. Wij hopen haar nog lang bij ons te houden.”

En dat is precies wat zo mooi is aan Milou's verhaal. Haar baasjes hebben haar niet alleen een liefdevol thuis gegeven, maar zijn zich ook blijven inzetten voor haar gezondheid en geluk. Ook toen het afvallen niet vanzelf ging, bleven ze zoeken naar wat voor Milou het beste werkte.

Samen hebben we ervoor gezorgd dat Milou niet alleen lichter, maar vooral weer actiever, fitter en gelukkiger is geworden.

Ik hoop met haar baasjes mee dat ze nog heel veel mooie jaren samen mogen hebben.

https://thuisdierendokter.com/blog-thuisdierendokter/f/een-tweede-kans-voor-lieve-poes-milou

03/10/2026

Wat een fantastische Dierendag-ontmoetingsdag bij de Knop Op door Stichting Welzijn Capelle ! 🐾

Vandaag stond ik als Thuisdierendokter met mijn stand klaar om alle harige buurtbewoners én hun baasjes in de watten te leggen. Wat was het gezellig druk! Er zijn heel wat staartjes gaan kwispelen van al de lekkere huisdiertraktaties, en natuurlijk waren er ook genoeg goodies voor de kids. 🐶🐱🍬

Het absolute hoogtepunt?
De mini-dierenartsjes in de dop! Er is vanmiddag héél serieus en professioneel dierenarts gespeeld. De knuffels zijn met zoveel liefde onderzocht, vakkundig in het verband gewikkeld en kregen dapper hun spuitjes. De passie voor dieren spatte er vanaf! 🩹🧸💉

Dank aan iedereen die even gezellig langskwam voor een praatje, een traktatie of een consult voor hun favoriete knuffel. Jullie hebben er een onvergetelijke dag van gemaakt! ❤️

14/09/2026

Afscheid nemen van je huisdier, gewoon thuis

"Kan dat ook thuis?" Die vraag hoor ik nog vaak als ik vertel dat ik als dierenarts aan huis euthanasieën begeleid. Veel mensen weten niet dat hun hond of kat afscheid kan nemen in de eigen, vertrouwde omgeving. Pas als hun dier oud of ernstig ziek wordt, ontdekken ze soms deze mogelijkheid. En bijna altijd hoor ik dan: "Wat fijn dat ik dit nu weet. Had ik dit maar eerder geweten."

Dat begrijp ik goed. Na jarenlang samen te zijn geweest, voelt die laatste rit naar de dierenarts vaak niet passend. Een spannende autorit, een volle wachtkamer, vreemde geuren, terwijl je dier die zich goed voelt, vooral rust en jou nodig heeft. Thuis hoeft die rit niet. De hond blijft op zijn kleedje, de kat op de bank of op schoot, en het afscheid vindt plaats op de plek waar het dier zich veilig voelt. Dat mag ook buiten in de zon, of op de kinderkamer waar hij altijd lag.

Alle tijd, geen haast

Een afscheid aan huis gaat niet alleen om de locatie, maar vooral om de rust eromheen. Sommige dieren lopen nog even rond of gaan naar hun plekje, andere kruipen meteen op schoot. Sommige baasjes willen praten en herinneringen ophalen, anderen willen vooral stil zijn. Ik plan bewust niet te veel afspraken achter elkaar, zodat er ruimte is voor het ritme dat jullie nodig hebben, of dat nu kort is of wat langer duurt.

In een kliniek gaat de praktijk meestal ondertussen gewoon door: een volle agenda, een wachtkamer, een dierenarts die eigenlijk al naar de volgende afspraak moet. Aan huis creëer ik bewust een moment waarin juist niets anders hoeft. Alleen tijd en aandacht voor jullie samen, zodat jullie samen het mooiste afscheid mogen ervaren.

Rust en comfort voor je dier

Je hond of kat hoeft niet op een tafel of in een onprettige houding, hij blijft gewoon op schoot, in de mand, waar hij zich het prettigst voelt. Ik geef eerst rustgevende narcose, en dien de laatste injectie zo toe dat je dier er helemaal niks van merkt. Bijna altijd kan dit met afleiding waardoor het narcoseprikje niet gevoeld wordt. Het doel is dat het voelt als het stressvrij wegzakken in een diepe, ontspannen slaap, terwijl jij dichtbij bent. En ieder dier en ieder afscheid is anders, ik sluit mij gewoon aan bij wat er op dat moment nodig is.

Maar één keer je verhaal hoeven te vertellen

Steeds meer dierenartsen bieden euthanasie aan huis aan, en dat is alleen maar goed nieuws. Maar niet elke praktijk vult dit op dezelfde manier in. Ik werk zelfstandig, niet binnen een keten: wie je aan de telefoon krijgt, is wie bij je thuiskomt. Ik wil vooraf graag weten wie je dier is en wat jullie situatie is, zodat je op de dag zelf je verhaal niet opnieuw hoeft te vertellen aan iemand die alleen het dossier kent. Vanaf het eerste contact is er één vertrouwd gezicht, één contactpersoon, juist op een moment waarop dat het meest telt.

Een afscheid dat bij jullie past

Er is geen vaste manier om afscheid te nemen. Met of zonder kinderen erbij, pratend of stil, huilend of lachend om mooie herinneringen, het mag allemaal. Mijn taak is niet om te bepalen hoe jullie afscheid eruitziet, maar om jullie te begeleiden en ervoor te zorgen dat je dier zo rustig en comfortabel mogelijk mag gaan.

Geen laatste autorit, geen wachtkamer, geen vreemde plek. Gewoon thuis, op de bank, in de mand, op schoot, omringd door wie je dier liefheeft.

"Kan dat ook thuis?" Die vraag hoor ik nog vaak als ik vertel dat ik als dierenarts aan huis euthanasieën begeleid. Veel mensen weten niet dat hun hond of kat afscheid kan nemen in de eigen, vertrouwde omgeving. Pas als...

08/09/2026

Het verhaal van Mo: precies daarom begon ik Thuisdierendokter

Soms zijn er van die euthanasieën die je bijblijven. Niet omdat het afscheid moeilijker is dan anders, maar juist omdat er iets bijzonders gebeurt. Omdat er een bepaalde rust ontstaat. Omdat er vertrouwen is. En omdat je na afloop denkt: ja… hierom doe ik dit.

Halverwege vorige week mocht ik de poes Mo begeleiden tijdens haar laatste reis. Mo was al zo'n twintig jaar oud en woonde samen met haar baasje en haar achtjarige zoon in Rotterdam.

Voorafgaand aan het afscheid hadden haar baasje en ik al meerdere keren contact gehad. We bespraken uitgebreid hoe het met Mo ging, wat haar klachten betekenden en vooral over de moeilijke vraag: wanneer is het juiste moment om afscheid te nemen?

Tijdens die gesprekken merkte ik hoe belangrijk het voor haar was om niet alleen een dierenarts aan de telefoon te hebben, maar gewoon een mens. Iemand die luisterde, met haar meedacht en haar de ruimte gaf om alle vragen te stellen die bij zo'n beslissing horen. Ze bedankte me daar meerdere keren heel lief voor.. Dat raakte me, omdat dat precies is wat ik met Thuisdierendokter probeer te bereiken: dat mensen zich gezien voelen. Dat ze niet iedere keer opnieuw hun verhaal hoeven te vertellen, maar iemand spreken die meteen weet wat er speelt en naast hen blijft staan gedurende het hele proces.

Wanneer is het juiste moment?
Met Mo ging het helaas steeds minder goed. Ze had last van artrose, recentelijk bloed in haar urine, weinig eetlust, een snelle ademhaling en trok zich steeds meer terug. Ze sliep veel en was in korte tijd best afgevallen. Haar baasje wilde vooral één ding: geen lijdensweg voor Mo. Maar tegelijkertijd wilde ze ook niet te snel opgeven. En dat begrijp ik heel goed, juist omdat ik zelf privé ook vaak genoeg met dit soort situaties heb moeten omgaan. Ik weet als geen ander hoe zwaar het valt om over zoiets groots en definitiefs een beslissing te moeten maken, én wat voor rol de dierenarts daar soms wel of niet in speelt.

Afscheid nemen van je maatje dat al twintig jaar onderdeel van je leven is, is geen beslissing die je zomaar neemt. Het is zoeken naar dat moeilijke punt waarop je je realiseert dat verder behandelen misschien niet meer betekent dat je haar helpt, maar dat je haar vooral langer laat doorgaan. De vraag komt dan stil tussendoor of je het dan nog voor het dier of voor jezelf doet.

Toen ik bij dit lieve gezin binnenkwam, hebben we daarom eerst rustig de tijd genomen om te praten. Wat zagen zij thuis? Hoe was Mo veranderd? Wat waren de dingen waar zij zich zorgen over maakten? Maar ook wat ik zag toen ze voorbij liep, wat mijn eerste indruk van haar was. Bij het lichamelijk onderzoek zag ik helaas ook dat haar lichaam steeds meer moeite had om het vol te houden. Haar hartje klonk niet goed meer, de artrose werd steeds erger en in combinatie met alles wat er al speelde, waren de mogelijkheden beperkt.

We hebben alles rustig besproken, zonder haast, zonder druk. En uiteindelijk kwamen we samen tot de conclusie dat een liefdevol afscheid op dat moment het meest eerlijk was voor Mo.

Een heel bijzonder afscheid
Het mooie aan een afscheid aan huis vind ik dat er ruimte is om het op een manier te doen die bij het dier en het gezin past. Geen wachtkamer, geen onbekende omgeving, geen haast, gewoon thuis. Bij Mo konden we het afscheid heel rustig laten verlopen. Met een liquid snack op een schoteltje, op het bed van haar zoon, kon ik haar onopgemerkt de eerste medicatie geven zonder dat het voor haar een spannend moment werd. Ze viel snel in slaap op het bed van haar zoon, de plek waar ze de laatste tijd constant lag.

Daarna was er nog alle tijd om haar op schoot te nemen en met haar te knuffelen. Als dierenarts merk ik dat de narcose fase vaak een hele rustige, serene toon kan hebben. Mo had geen ongemak, ze lag gewoon volledig in rust op schoot terwijl ze nog even heel goed geknuffeld kon worden. Toen ze diep in slaap was, hebben we haar voorzichtig in een heerlijk zacht mandje gelegd. Daar mocht ze blijven liggen terwijl ik haar het laatste prikje gaf.

Ook dat verliep heel mooi en rustig. Na de laatste injectie bleef haar hartje nog een tijdje kloppen. En ergens vond ik dat heel bijzonder. Een hartje dat, ondanks dat haar lichaam inmiddels echt op was, haar uiteindelijk wel naar die prachtige leeftijd van twintig jaar had gebracht.

Vertrouwen
Wat me vooral bijblijft, is niet alleen Mo zelf. Het is de verbinding die er die avond was, de rust, het vertrouwen en vooral de warmte waarmee ik werd ontvangen.

Het vertrouwen dat zij in mij hadden om Mo op haar laatste moment te begeleiden, elke keer weer ben ik daar dankbaar voor. En het feit dat ik onderdeel mocht zijn van zo'n ontzettend belangrijk moment binnen hun gezin. Voor hen was ik op dat moment niet zomaar de dierenarts die langskwam om een kat te laten inslapen. Ik kende hun verhaal al. We hadden vooraf samen gesproken. Ik wist waar hun twijfels lagen en wat voor hen belangrijk was.

En daardoor konden we samen zorgen dat Mo op een zachte en waardige manier afscheid kon nemen. Dat is precies hoe ik vind dat diergeneeskunde mag zijn.

En dáárom ben ik Thuisdierendokter begonnen
Toen ik na afloop weer in mijn auto stapte, dacht ik: En dáárom ben ik dit bedrijf begonnen.

Omdat een dier geen nummer is. Omdat een eigenaar geen nummer is. Omdat je bij een afscheid niet alleen met een medisch vraagstuk te maken hebt, maar met een gezin, herinneringen, verdriet, twijfel en heel veel liefde. Ik wil dat mensen het gevoel hebben dat ze een mens tegenover zich hebben. Een dierenarts die luistert. Die gewoon rustig de tijd neemt. Die moeilijke vragen niet uit de weg gaat. En die niet alleen kijkt naar wat medisch nog mogelijk is, maar vooral naar wat voor dit dier nog goed en eerlijk is.

Mo mocht twintig jaar worden. En uiteindelijk mocht ze thuis, in haar vertrouwde omgeving, omringd door de mensen van wie ze hield, rustig inslapen. Ik ben zo dankbaar dat ik daar onderdeel van mocht zijn.

Soms is euthanasie verdrietig. Maar soms is het ook een heel mooi laatste cadeau. En soms weet je na zo'n afscheid weer precies waarom je ooit dit prachtige avontuur begonnen bent.

Soms zijn er van die euthanasieën die je bijblijven. Niet omdat het afscheid moeilijker is dan anders, maar juist omdat er iets bijzonders gebeurt. Omdat er een bepaalde rust ontstaat. Omdat er vertrouwen is. En omdat je...

28/08/2026

Vanaf 1 september ben ik er weer! 🐾

De zomervakantie zit er bijna op! Vanaf 1 september ben ik weer bereikbaar voor al mijn klanten en pak ik mijn werkzaamheden als dierenarts aan huis weer op. De afgelopen weken heb ik heerlijk genoten van tijd met mijn gezin en vooral even lekker kunnen opladen, zodat ik jullie binnenkort weer met alle liefde kan gaan bijstaan.

En blijkbaar werd er ondertussen toch af en toe ook al aan mij gedacht: er zijn de afgelopen weken al verschillende berichtjes en vragen binnengekomen. Heel fijn om te merken dat jullie mij weten te vinden! Vanaf 1 september ga ik hier natuurlijk ook weer mee aan de slag. ik ben jullie zeker niet vergeten!

Of het nu gaat om een zieke hond of kat, een vaccinatie, een warm afscheid of gewoon even overleggen: binnenkort ben ik er weer voor jullie en jullie dieren.

Ik hoop dat jullie een fijne zomer hebben gehad en kijk ernaar uit om iedereen weer te spreken en mijn patiënten weer te zien!

Tot snel!

Lieve groetjes, Caroline

De zomervakantie zit er bijna op! Vanaf 1 september ben ik weer bereikbaar voor al mijn klanten en pak ik mijn werkzaamheden als dierenarts aan huis weer op. De afgelopen weken heb ik heerlijk genoten van tijd met mijn g...

15/06/2026

🐾 SAMEN STERK VOOR DE ZWERFKATTEN! 🐾

Wat een hartverwarmende ochtend! Vanochtend ben ik namens Thuisdierendokter op pad geweest voor een heel speciale missie naar de toppers van Stichting Zwerfkatten. 🐱✨

Dit deed ik gelukkig niet alleen. Mede dankzij de fantastische en gulle buren uit de wijk lag de auto vól met heerlijk eten, medicatie, uitdagende speeltjes en een mooie krabpaal. Wat een geweldige buurtkracht!

Als Thuisdierendokter zie ik dagelijks hoe belangrijk een veilige en gezonde omgeving is voor een kat. Stichting Zwerfkatten doet onmisbaar werk om deze kwetsbare dieren de zorg en liefde te geven die ze verdienen.

Zij kunnen áltijd hulp gebruiken! Wil jij ook een steentje bijdragen? Dat kan heel makkelijk:

Spullen doneren: Voer, medicatie en speeltjes zijn extra hard nodig met het kittenseizoen.
Tijd doneren: Meld je aan als vrijwilliger.
Geld doneren: Voor noodzakelijke medische zorg.

Samen met de buurt maken we het verschil voor deze harige vriendjes. Neem snel een kijkje op hun pagina en steun hun fantastische werk! ❤️👇

Stichting Zwerfkatten Rijnmond

18/05/2026

Omringd door liefde, gedragen door de zon

Vanmorgen mocht ik bij een bijzonder warm gezin langskomen; twee ouders en hun drie volwassen kinderen, allemaal aanwezig om afscheid te nemen van hun geliefde hond Spencer.

Sommige honden zijn zoveel meer dan een huisdier. Ze groeien met een gezin mee, zijn erbij tijdens de grote en kleine momenten van het leven en laten een pootafdruk achter die voor altijd zichtbaar blijft.

Spencer was zo’n hond.

Sinds hij als pup in het gezin kwam, hoorde hij er onvoorwaardelijk bij. Hij ging mee op uitjes, genoot van het leven en werd door iedereen die hem ontmoette in het hart gesloten. Zijn familie zorgde altijd met ongelooflijk veel liefde voor hem. Toen duidelijk werd dat zijn tijd beperkt was, besloten ze om hem nog een paar dagen lang heerlijk te verwennen met alles wat hij lekker vond.

Een week eerder hadden zij namelijk een afspraak gemaakt voor euthanasie aan huis. Spencer had al enige tijd last van bloedneuzen en andere klachten aan zijn hoofd. Na verder onderzoek door middel van een rhinoscopie (neusonderzoek met een kleine camera) bleek er sprake van een kwaadaardige massa in zijn neus, slecht nieuws dus. Ze hoopten nog een aantal maanden met elkaar te hebben, maar in de dagen daarna groeide de massa snel, waardoor er steeds meer druk ontstond op zijn oog en omliggende structuren. Hoewel Spencer met ontstekingsremmers nog best wat momenten van vrolijkheid kende, liet hij vooral in de avonden merken dat hij zich steeds minder comfortabel voelde. Zijn baasjes wilden niet dat hij verder achteruit zou gaan, maar dat hij waardig van deze wereld afscheid mocht nemen. Iets waar ik volledig achter sta als dierenarts.

Bij binnenkomst werd ik hartelijk begroet door zowel Spencer als zijn familie. Meteen was voelbaar hoeveel hij voor hen betekende. De liefde voor hem was zichtbaar in elke blik, elke aanraking en elk stil moment. Hoe zwaar het afscheid ook was, iedereen was het erover eens dat dit het juiste moment was om hem lijden te besparen.

Op verzoek van de familie gingen we eerst samen buiten zitten op het terras aan het water, voor het gesprek dat ik altijd vooraf voer. We bespraken rustig wat hen te wachten stond, zodat er ruimte was voor vragen en voor het delen van herinneringen. Spencer kwam ondertussen ontspannen bij ons liggen, met de warme zon op zijn rug. Het voelde alsof de zon speciaal voor hem even extra ging schijnen nadat de ochtend erg somber en bewolkt gestart was.

Met behulp van een smakelijke snack kon ik hem eerst een rustig makend prikje geven in zijn bil, iets wat hij nauwelijks opmerkte. Omringd door de vertrouwde stemmen van zijn gezin, in zijn veilige omgeving met de zon die hem omhelsde, gleed Spencer rustig weg in een diepe, vredige slaap.

Daarna namen we met elkaar alle tijd om afscheid te nemen. Op zijn favoriete plekje op het terras, uitkijkend over het water, mocht Spencer in alle rust en liefde losgelaten worden.

Ik ben iedere keer opnieuw dankbaar voor het vertrouwen dat mensen mij geven op zo’n intiem en kwetsbaar moment. Dat ik mag helpen om een afscheid zacht, waardig en liefdevol te laten verlopen, blijft heel bijzonder. Het afscheid van Spencer en zijn familie zal mij nog lang bijblijven.

Nogmaals bedankt voor het vertrouwen en heel veel sterkte toegewenst.

Lieve groetjes, Caroline

Vanmorgen mocht ik bij een bijzonder warm gezin langskomen; twee ouders en hun drie volwassen kinderen, allemaal aanwezig om afscheid te nemen van hun geliefde hond Spencer.

14/05/2026

Een kleine engel op Hemelvaartsdag

Op Hemelvaartsdag begon mijn telefoon al vroeg te rinkelen. Een dag waarop veel dierenklinieken gesloten zijn en ik van tevoren wist dat er waarschijnlijk extra veel hulpvragen zouden komen. Juist op zulke dagen probeer ik zoveel mogelijk gezinnen te helpen, omdat afscheid nemen van een geliefd dier niet kan wachten.

Die ochtend werd ik ook gebeld door een lief gezin uit Zoetermeer. Hun hond Hannah was ernstig ziek. Na vijf maanden van behandelingen tegen huidkanker was het duidelijk geworden dat haar lichaam op was. Ze wilden haar een verdere lijdensweg besparen.

Hannah was niet zomaar een hond. Ze was een trouwe vriendin, een vaste steun en toeverlaat, en op haar eigen manier ook een hulphond voor hun dochter. Juist daardoor voelde dit afscheid nog intenser.

Toen ik bij hen thuis kwam, lag Hannah ontspannen in haar vertrouwde omgeving, omringd door de mensen die het meest van haar hielden. Het was duidelijk dat ze zich niet meer goed voelde. We gingen met elkaar bij haar zitten en ik praatte rustig over wat ze konden gaan verwachten en of ik nog rekening moest houden met vervelende ervaringen in het verleden.

Met een klein, vrijwel onopgemerkt prikje in haar bil terwijl ze voorzichtig nog wat snoepjes aannam, begon ze rustig te ontspannen. Haar ademhaling werd dieper, haar lijfje kwam tot rust, en even later sliep ze vredig snurkend verder. Terwijl haar familie haar aaide, tegen haar sprak en haar vertelde hoeveel ze voor hen betekende, stopte haar hartje heel zachtjes. Zonder angst. Zonder stress. Alleen maar liefde.

Na afloop praatten we nog over Hannah. Over haar karakter, haar bijzondere rol binnen het gezin en de honden die haar waren voorgegaan. Het waren warme herinneringen, vol dankbaarheid. Toen ik mijn spullen bijeenpakte om te vertrekken, zag ik iets op mijn tas liggen. Verbaasd keek ik op naar mevrouw.

Er lag een prachtige kleine engel, met de hand gemaakt van bijenwas. Mevrouw vertelde dat zij deze zelf maakt en dat haar man imker is. Het was een gebaar dat mij diep raakte. Op Hemelvaartsdag kreeg ik een engel mee, nadat ik hun eigen engel vrij had gelaten.

Ik heb de engel meegenomen naar huis en zal haar blijven koesteren. Als herinnering aan Hannah. Aan haar bijzondere gezin. En aan de reden waarom ik dit werk doe. Om er te zijn op de momenten die ertoe doen. Om dieren in alle rust en waardigheid te laten gaan. En om families te ondersteunen wanneer liefde betekent dat ze moeten loslaten.

Op Hemelvaartsdag begon mijn telefoon al vroeg te rinkelen. Een dag waarop veel dierenklinieken gesloten zijn en ik van tevoren wist dat er waarschijnlijk extra veel hulpvragen zouden komen. Juist op zulke dagen probeer ...

12/05/2026

Een belangrijke aanpassing in mijn zorg aan huis

De afgelopen periode is de vraag naar mijn huisbezoeken sterk gegroeid, en daar ben ik oprecht dankbaar voor. Het bevestigt hoeveel behoefte er is aan rustige, stressarme zorg voor dieren in hun eigen vertrouwde omgeving.

Tegelijkertijd merk ik dat mijn beschikbare tijd, slechts twee ochtenden per week, volledig gevuld raakt. Omdat mijn agenda soms maanden vooruit al volledig gevuld is, moet ik zorgvuldig kiezen hoe ik mijn beschikbare tijd inzet.

Daarom wil ik u laten weten dat ik vanaf nu geen losse afspraken meer kan inplannen voor alleen nagels knippen of het legen van anaalklieren aan huis.

Hoewel deze handelingen klein lijken, vragen reistijd en planning in de praktijk meer ruimte dan het lijkt. Daardoor gaat het ten koste van dieren die medische zorg, pijnverlichting of uitgebreidere begeleiding nodig hebben. En dat voelt voor mij niet goed.

Ik wil mijn tijd blijven besteden waar zorg aan huis écht het verschil maakt: bij dieren die niet naar de praktijk kunnen, angstige of kwetsbare patiënten, en situaties waarin rust en persoonlijke aandacht essentieel zijn.

Wanneer ik toch al bij u aan huis ben voor een consult, kunnen deze handelingen uiteraard wel nog steeds worden uitgevoerd.

Ik vind het oprecht jammer om deze keuze te moeten maken, maar het is nodig om de kwaliteit en beschikbaarheid van zorg voor al mijn patiënten te blijven waarborgen.

Dank voor uw begrip en vertrouwen.

Hartelijke groet,

Thuisdierendokter

De afgelopen periode is de vraag naar mijn huisbezoeken sterk gegroeid, en daar ben ik oprecht dankbaar voor. Het bevestigt hoeveel behoefte er is aan rustige, stressarme zorg voor dieren in hun eigen vertrouwde omgeving...