19/10/2026
Gisteren gaf ik bij Butterfly Horses de workshop ‘
Van denken naar ervaren’.
We onderzochten drie dingen die ik telkens weer herken bij paarden: hun lichaam voelen terwijl ze bewegen, ruim aanwezig zijn in hun omgeving en afstemmen op elkaar.
Wat me bijbleef, was hoeveel oefening dat van ons vraagt. We zijn zo gewend geraakt aan ons eigen wereldje, aan denken over wat we ervaren, dat rechtstreeks voelen soms moeilijk bereikbaar wordt.
Je hand bewegen en die beweging van binnenuit volgen. De wind ervaren alsof die ook even bij jou hoort. Jezelf als deel van het landschap voelen. Of de ander zo in je aandacht toelaten dat jullie bewegingen op elkaar beginnen af te stemmen, zonder dat je telkens hoeft te bedenken wat je gaat doen.
Tijdens mijn observaties van vrijlevende paarden ben ik steeds nieuwsgieriger geworden naar die manier van aanwezig zijn. Soms lijkt hun gevoel van zichzelf verder te reiken dan hun eigen lichaam, alsof ook de kudde en het landschap erbij horen.
Het doet me denken aan het boek Amphibious Soul van Craig Foster. Hij beschrijft wat hij leerde van San-spoorzoekers: hoe vertrouwd je met een landschap kunt worden door jaren van aandachtig kijken, volgen en ervaren. Over tracking schrijft hij:
“De meesten van ons zijn deze taal vergeten, maar we kunnen haar opnieuw leren.”
Craig Foster, Amphibious Soul,
Dat is ook wat ik meeneem uit gisteren. Misschien zijn deze vermogens bij ons naar de achtergrond geraakt. En mogen we ze opnieuw oefenen, zoals spieren die we weinig hebben gebruikt.
Mijn dank aan iedereen die gisteren bereid was om samen te zoeken, ook wanneer voelen minder vanzelfsprekend bleek dan erover praten.
Liefs Lien