04/06/2026
Dit verhaal is bijna te mooi om waar te zijn. ❤️
Moori kwam op 17 april bij ons in opvang terecht. Toen kenden we zijn naam nog niet, dus noemden we hem Wicky.
Hij was totaal op. Zijn bloedwaarden waren slecht, hij woog amper 1,4 kg, was onderkoeld, blind en kon niet meer op zijn pootjes staan. Het zag er eerlijk gezegd zeer slecht uit.
Omdat zijn aids- en leukosetest negatief was én omdat hij zo ontzettend lief was, besloten we hem toch nog een kans te geven. Hij kwam op vrijdag binnen. Als hij tegen dinsdag geen verbetering zou tonen, zouden we hem zachtjes laten gaan.
Maar Moori had andere plannen.
Al snel begon hij te recupereren. Hij at goed, nam zijn medicatie voorbeeldig in en voelde zich veilig bij zijn opvangmama. Daarom besloten we om hem verder te verzorgen, hem te laten aansterken en uiteindelijk op zoek te gaan naar een warme thuis.
Alleen liep zijn herstel niet zonder hindernissen.
Een tweetal weken ging het goed, maar tijdens het eerste weekend van mei herviel hij plots. Hij wilde niet meer eten en ging zienderogen achteruit. We trokken meteen naar de dierenarts van wacht. Opnieuw volgden bloedonderzoeken, nieuwe medicatie en verdere opvolging.
De resultaten waren niet min: een ernstig kaliumtekort, extreem verhoogde schildklierwaarden en zwaar ondergewicht.
Toch zagen we na enkele dagen opnieuw verbetering. De medicatie sloeg aan, Moori kreeg zijn eetlust terug en begon mooi aan te komen. Dankzij de liefdevolle zorgen van zijn opvangmama ging hij met sprongen vooruit.
Het begon er eindelijk rooskleurig uit te zien.
Tot vorige week.
Toen kregen we plots een telefoontje.
“Jullie hebben onze kat gevonden.”
Moori was niet gechipt, maar wel gecastreerd. De buurtbewoners hadden destijds navraag gedaan in de omgeving waar hij gevonden was, maar niemand bleek hem te missen. Daarom gingen we ervan uit dat hij geen eigenaar had.
Maar niets was minder waar.
Moori bleek al vijftien jaar bij dezelfde familie te wonen. Hij bleef normaal altijd in de tuin en stak nooit de straat over. Op een dag was hij verdwenen. Zijn familie had overal gezocht, maar zonder resultaat. Uiteindelijk dachten ze dat hij ergens een rustig plekje had gezocht om te sterven. Ze namen afscheid en begonnen te rouwen om hun geliefde kater.
Tot ze plots ons Facebookbericht zagen.
En zo gebeurde vandaag iets wat we niet snel zullen vergeten.
Na een derde dierenartscontrole en opnieuw mooie bloedresultaten mochten we Moori terug naar huis brengen.
Zelden hebben we zo’n hereniging gezien.
Moori vond onmiddellijk zijn weg terug. Hij gaf iedereen kopjes, verkende zijn vertrouwde plekjes en ging meteen naast de zoon aan tafel zitten bedelen om een lekker hapje, alsof hij nooit was weggeweest.
Alsof die weken van onzekerheid nooit hadden bestaan.
Moori heeft vandaag niet alleen zijn familie teruggevonden. Hij heeft ook een tweede kans gekregen.
Vanaf nu blijft hij netjes binnen én heeft hij eindelijk ook officieel een geregistreerde eigenaar.
Liep elk verhaal maar zo mooi af. ❤️😻
